Praca i B2B

Jak sprostować błędne zaświadczenie o współpracy B2B?

Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło

Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min

W dzisiejszych realiach biznesowych umowy B2B są powszechnym modelem współpracy. Co jednak zrobić, gdy po zakończeniu takiej współpracy kontrahent wystawi dokument, który błędnie kwalifikuje jej charakter i zawiera nieprawdziwe dane? Prezentujemy kompleksową analizę prawną i ścieżkę działania w sytuacji, gdy otrzymujesz „świadectwo pracy” zamiast prawidłowego zaświadczenia o współpracy.

Szybka odpowiedź

Aby sprostować błędne zaświadczenie o współpracy B2B, należy najpierw wezwać kontrahenta do wydania prawidłowego dokumentu. W przypadku odmowy, można dochodzić swoich praw na drodze sądowej, żądając sprostowania, odszkodowania za poniesione straty oraz zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych.

  • Umowa B2B nie jest stosunkiem pracy, a „świadectwo pracy” jest dokumentem błędnym.
  • Kontrahent ma umowny obowiązek wydania prawidłowego zaświadczenia o współpracy.
  • Można dochodzić roszczeń odszkodowawczych za straty finansowe spowodowane błędnym dokumentem.
  • Istnieje możliwość ubiegania się o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych.
  • Sprawy te rozpatruje sąd powszechny, nie sąd pracy.

Jak wyglądała sprawa?

A. K. świadczył usługi inżynierskie na rzecz spółki, a po zakończeniu współpracy otrzymał błędnie zatytułowany dokument „Świadectwo pracy”, co uniemożliwiło mu uzyskanie kredytu hipotecznego.

Podstawa: 1

Klient, A. K., współpracował ze spółką T. Sp. z o.o. w ramach umowy o świadczenie usług (B2B) nr TV/UM/XXXX/XX od 1 lipca 2019 r. do 30 czerwca 2024 r. Po zakończeniu współpracy, spółka wydała mu dokument zatytułowany „Świadectwo pracy”, który zawierał szereg błędów.

W dokumencie błędnie określono okres świadczenia usług (do 31 maja 2024 r. zamiast do 30 czerwca 2024 r.) oraz stanowisko (jako „pracownik administracyjny” zamiast „Główny inżynier ds. wdrożeń”, zgodnie z umową B2B). Jako przyczynę ustania stosunku pracy wskazano „rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem”.

W wyniku otrzymania błędnego dokumentu, bank odmówił Klientowi wydania decyzji warunkowej w sprawie kredytu hipotecznego, co wiązało się z poniesieniem kosztów w wysokości 3 500,00 zł. Pomimo wezwania do sprostowania, spółka odmówiła korekty, twierdząc, że dokument jest zgodny z wewnętrznym wzorem i nie ma podstaw prawnych do jego zmiany.

Czy dokument był świadectwem pracy w świetle prawa?

Nie, dokument wystawiony przez kontrahenta, choć nazwany „Świadectwem pracy”, nie był świadectwem pracy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, ponieważ strony łączyła umowa cywilnoprawna B2B.

Podstawa: 1

Strony, tj. A. K. i T. Sp. z o.o., łączyła umowa o świadczenie usług w ramach działalności gospodarczej (B2B), a nie stosunek pracy. Treść umowy nr TV/UM/XXXX/XX, w szczególności jej §2 ust. 3, wyraźnie stanowiła, że umowa nie tworzy stosunku pracy. Potwierdzeniem tego są również faktury wystawiane przez Klienta w ramach jego działalności gospodarczej.

W związku z tym, dokument zatytułowany „Świadectwo pracy”, który otrzymał A. K., nie jest świadectwem pracy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy, w szczególności art. 97. Przepisy te regulują obowiązki pracodawcy względem pracownika, co nie ma zastosowania do umów B2B. Użycie tego terminu w odniesieniu do wykonawcy usług B2B jest błędne i wprowadzające w błąd.

Zgodnie z §9 umowy B2B, spółka była zobowiązana do wydania zaświadczenia o współpracy na wniosek wykonawcy w terminie 14 dni. Wydanie błędnie nazwanego i zawierającego nieprawdziwe dane dokumentu jest równoznaczne z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem tego umownego obowiązku.

Jakie środki prawne przysługują Klientowi do sprostowania dokumentu?

Klient ma prawo ponownie wezwać kontrahenta do wydania prawidłowego zaświadczenia o współpracy, a w przypadku bezskuteczności, może wnieść pozew do sądu powszechnego.

Podstawa: 1

W pierwszej kolejności należy ponownie wezwać T. Sp. z o.o. do wykonania obowiązku umownego z §9 umowy, żądając wydania prawidłowego „zaświadczenia o współpracy” o treści odzwierciedlającej rzeczywisty stan faktyczny (okres współpracy od 1 lipca 2019 r. do 30 czerwca 2024 r., stanowisko „Główny inżynier ds. wdrożeń”). W wezwaniu należy wyznaczyć krótki, precyzyjny termin, np. 7 dni, na realizację żądań, z zagrożeniem podjęcia kroków sądowych.

W przypadku bezskuteczności wezwania pozasądowego, A. K. może wnieść pozew do sądu powszechnego (cywilnego), a nie sądu pracy, ze względu na cywilnoprawny charakter łączącej strony umowy. Roszczenie o wydanie prawidłowego dokumentu może być oparte na podstawie zobowiązania do złożenia oświadczenia woli, wynikającego z nienależytego wykonania zobowiązania umownego, lub na roszczeniu o ustalenie treści stosunku prawnego i nakazanie wykonania obowiązku.

Pozew powinien spełniać wymogi pisma procesowego zgodnie z art. 126 Kodeksu postępowania cywilnego oraz wymogi pozwu określone w art. 187 Kodeksu postępowania cywilnego.

Czy Klient może dochodzić odszkodowania za poniesione koszty?

Tak, Klient może dochodzić zwrotu kosztów w wysokości 3 500,00 zł tytułem odszkodowania za szkodę majątkową wynikłą z nienależytego wykonania umowy lub czynu niedozwolonego.

Podstawa: 1

A. K. poniósł szkodę majątkową w wysokości 3 500,00 zł w postaci kosztów związanych z odroczoną decyzją kredytową. Szkoda ta powstała w wyniku nienależytego wykonania zobowiązania umownego przez T. Sp. z o.o., polegającego na niewydaniu zaświadczenia o prawidłowej treści. Alternatywnie, roszczenie to może być oparte na odpowiedzialności deliktowej (czyn niedozwolony), np. wprowadzenie w błąd lub naruszenie dóbr osobistych skutkujące szkodą majątkową.

Pisma z banku stanowią bezpośredni dowód na poniesioną szkodę i wykazują związek przyczynowy między błędnym dokumentem a odmową udzielenia kredytu. Odszkodowanie powinno obejmować rzeczywistą stratę.

Odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 3 500,00 zł powinny być naliczane od dnia wymagalności roszczenia, czyli od 1 lipca 2024 r. (dzień powstania szkody) lub od dnia następującego po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w wezwaniu do zapłaty.

Czy Klientowi przysługuje zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych?

Tak, Klient może ubiegać się o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych, takich jak dobre imię, wiarygodność czy spokój, spowodowane wydaniem błędnego dokumentu i wynikającym z tego stresem.

Podstawa: 1

Wydanie fałszywego dokumentu przez kontrahenta, który błędnie kwalifikuje charakter współpracy i zawiera nieprawdziwe dane, mogło naruszyć dobra osobiste Klienta, takie jak jego dobre imię, wiarygodność w obrocie gospodarczym, spokój czy poczucie bezpieczeństwa finansowego. Stres i utrata zaufania do kontrahenta są przesłankami do dochodzenia zadośćuczynienia.

Podstawę prawną roszczenia o zadośćuczynienie stanowią art. 24 Kodeksu cywilnego, dotyczący ochrony dóbr osobistych, oraz art. 448 Kodeksu cywilnego, umożliwiający żądanie zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę. Wysokość zadośćuczynienia jest trudna do precyzyjnego wyliczenia i zależy od uznania sądu.

Sąd, ustalając wysokość zadośćuczynienia, bierze pod uwagę rozmiar doznanej krzywdy, stopień winy sprawcy, cel prewencyjny i kompensacyjny. Orzecznictwo wskazuje na konieczność uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, aby zadośćuczynienie było odpowiednie i utrzymane w rozsądnych granicach.

Jakie terminy przedawnienia mają zastosowanie do roszczeń Klienta?

Roszczenia Klienta o wydanie dokumentu, odszkodowanie i zadośćuczynienie przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne lub poszkodowany dowiedział się o szkodzie.

Podstawa: 1

Roszczenie o wydanie prawidłowego dokumentu, jako roszczenie umowne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przedawnia się z upływem 3 lat. Bieg terminu przedawnienia rozpoczął się około 18 lipca 2024 r., czyli po upływie 14-dniowego terminu na wydanie zaświadczenia zgodnie z §9 umowy, od dnia wezwania Klienta do sprostowania (4 lipca 2024 r.).

Roszczenie o zwrot kosztów (3 500,00 zł) również przedawnia się z upływem 3 lat. W przypadku odpowiedzialności z tytułu nienależytego wykonania umowy, termin ten liczy się od dnia wymagalności roszczenia. Natomiast dla odpowiedzialności deliktowej termin przedawnienia wynosi trzy lata od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Bieg terminu dla tej szkody rozpoczął się 1 lipca 2024 r.

Roszczenie o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Bieg terminu rozpoczął się 1 lipca 2024 r., czyli od dnia otrzymania błędnego dokumentu. Wniesienie pozwu do sądu przerywa bieg terminu przedawnienia dla wszystkich roszczeń.

Jakie dowody są kluczowe w tej sprawie?

Kluczowymi dowodami są umowa B2B, faktury, korespondencja mailowa, wewnętrzna notatka kadrowa spółki oraz pisma z banku potwierdzające odmowę kredytu.

Podstawa: 1

Umowa nr TV/UM/XXXX/XX jest kluczowym dowodem potwierdzającym cywilnoprawny charakter współpracy (B2B) oraz obowiązek spółki wynikający z §9 umowy. Komplet faktur FV/XXXX/XX/XX wystawionych przez Klienta dokumentuje świadczenie usług w ramach działalności gospodarczej przez cały okres współpracy. Korespondencja mailowa potwierdza przebieg współpracy i zakres obowiązków.

Wewnętrzna notatka kadrowa TN/NOT/XXXX/XX spółki, w której również błędnie wpisano dane Klienta i datę zakończenia współpracy, może wskazywać na świadome działanie lub błąd wewnętrzny w firmie, działający na niekorzyść strony przeciwnej. Pisma z banku są bezpośrednim dowodem na poniesioną szkodę majątkową w wysokości 3 500,00 zł i wykazują bezpośredni związek przyczynowy między błędnym dokumentem a odmową udzielenia kredytu.

Dodatkowo, należy rozważyć zgromadzenie zeznań świadków (np. pracowników banku, którzy potwierdzą okoliczności odmowy kredytu i rolę błędnego dokumentu), a także wnioskować o zażądanie od banku pełnej dokumentacji dotyczącej wniosku kredytowego oraz od spółki wszelkich wewnętrznych dokumentów dotyczących polityk HR i procedur wydawania zaświadczeń po zakończeniu współpracy.

Jaka strategia działania jest rekomendowana w tej sprawie?

Rekomendowana strategia obejmuje etap przedsądowy (ponowne wezwanie do wykonania umowy i zapłaty) oraz etap sądowy (złożenie pozwu do sądu powszechnego z roszczeniami o wydanie prawidłowego dokumentu, odszkodowanie i zadośćuczynienie).

Podstawa: 1

Etap przedsądowy (priorytet): Należy sporządzić i wysłać do spółki T. Sp. z o.o. ostateczne wezwanie do wykonania obowiązku umownego z §9 umowy, żądając wydania prawidłowego zaświadczenia o współpracy oraz zapłaty odszkodowania (3 500,00 zł) i zadośćuczynienia. W piśmie należy precyzyjnie określić oczekiwaną treść zaświadczenia (okres współpracy, stanowisko) i wyznaczyć krótki, precyzyjny termin, np. 7 dni, na spełnienie żądań, wskazując konsekwencje w postaci skierowania sprawy na drogę sądową.

Etap sądowy: W przypadku bezskutecznego upływu terminu z wezwania, należy złożyć pozew do właściwego sądu powszechnego. Pozew powinien zawierać żądania: zobowiązania spółki do wydania Klientowi zaświadczenia o współpracy o treści zgodnej z umową, zasądzenia kwoty 3 500,00 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 lipca 2024 r., oraz zasądzenia kwoty tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty.

Ryzyka i szanse: Kluczowe szanse to jasne postanowienia umowne, posiadane dowody na charakter B2B współpracy i bezpośredni związek przyczynowy między błędnym dokumentem a szkodą. Ryzyka obejmują brak bezpośredniego trybu sprostowania w prawie cywilnym, konieczność udowodnienia winy spółki oraz subiektywną wycenę zadośćuczynienia. Warto również rozważyć możliwość podjęcia mediacji na każdym etapie sporu.

Najczęstsze pytania

Czy mogę otrzymać „świadectwo pracy” po zakończeniu umowy B2B?

Nie, po zakończeniu umowy B2B nie otrzymuje się „świadectwa pracy”, ponieważ nie jest to stosunek pracy. Kontrahent powinien wydać zaświadczenie o współpracy, odzwierciedlające faktyczny charakter i okres świadczonych usług.

Gdzie złożyć pozew o sprostowanie zaświadczenia o współpracy B2B?

Pozew o sprostowanie zaświadczenia o współpracy B2B należy złożyć do sądu powszechnego (cywilnego), a nie do sądu pracy, ponieważ sprawa dotyczy stosunków cywilnoprawnych, a nie pracowniczych.

Jakie koszty mogę odzyskać, gdy błędne zaświadczenie B2B spowoduje szkodę?

Można dochodzić zwrotu wszelkich udokumentowanych kosztów, które powstały bezpośrednio w wyniku błędu w zaświadczeniu, np. opłat związanych z ponownym składaniem dokumentów w banku lub kosztów pośredników. Należy również rozważyć roszczenie o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych.

Dokumenty sprawy do pobrania

Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI

Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.

Przeanalizuj własną sprawę

Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox

Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.

Zobacz Giełdę CaseBox · Plany Prawnik i Kancelaria

Podstawy prawne

Brzmienie: Art. 97 Kodeks pracy

§ 1. W związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy w dniu, w którym następuje ustanie stosunku pracy, jeżeli nie zamierza nawiązać z nim kolejnego stosunku pracy w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy. Jeżeli z przyczyn obiektywnych wydanie świadectwa pracy pracownikowi albo osobie przez niego upoważnionej w tym terminie nie jest możliwe, pracodawca w ciągu 7 dni od dnia upływu tego terminu przesyła świadectwo pracy pracownikowi lub tej osobie za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188) albo doręcza je w inny sposób. Świadectwo pracy dotyczy okresu lub okresów zatrudnienia, za które dotychczas nie wydano świadectwa pracy. § 11. W przypadku nawiązania z tym samym pracownikiem kolejnego stosunku pracy w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy, pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy wyłącznie na jego wniosek, złożony w postaci papierowej lub elektronicznej; wniosek może być złożony w każdym czasie i dotyczyć wydania świadectwa pracy dotyczącego poprzedniego okresu zatrudnienia albo wszystkich okresów zatrudnienia, za które dotychczas nie wydano świadectwa pracy. § 12. W przypadku, o którym mowa w § 11, pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku. § 13. Wydanie świadectwa pracy nie może być uzależnione od uprzedniego rozliczenia się pracownika z pracodawcą. § 2. W świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach. § 21. Pracownik może w ciągu 14 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 14 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. W przypadku niezawiadomienia przez pracodawcę o odmowie sprostowania świadectwa pracy, żądanie sprostowania świadectwa pracy wnosi się do sądu pracy. § 3. Jeżeli z orzeczenia sądu pracy wynika, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca jest obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. § 4. Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową treść świadectwa pracy, sposób i tryb jego wydawania, prostowania i uzupełniania oraz pomocniczy wzór świadectwa pracy, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia właściwej realizacji celów, jakim służą informacje zawarte w świadectwie pracy.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 24 Kodeks cywilny

§ 1. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. § 2. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. § 3. Przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 64 Kodeks cywilny

Prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 415 Kodeks cywilny

Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 448 Kodeks cywilny

§ 1. W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę albo zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. § 2. W przypadkach określonych w art. 445 § 1 i 2 oraz art. 4462 ten, czyje dobro osobiste zostało naruszone, może obok zadośćuczynienia pieniężnego żądać zasądzenia odpowiedniej sumy na wskazany przez niego cel społeczny. § 3. Do roszczeń, o których mowa w § 1 i 2, przepis art. 445 § 3 stosuje się.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 471 Kodeks cywilny

Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 1047 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Jeżeli dłużnik jest obowiązany do złożenia oznaczonego oświadczenia woli, prawomocne orzeczenie sądu zobowiązujące do złożenia oświadczenia zastępuje oświadczenie dłużnika. § 2. Jeżeli złożenie oświadczenia woli jest uzależnione od świadczenia wzajemnego wierzyciela, skutek wymieniony w paragrafie poprzedzającym powstaje dopiero z chwilą prawomocnego nadania orzeczeniu klauzuli wykonalności.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 126 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Każde pismo procesowe powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane; 2) imiona i nazwiska lub nazwy stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 3) oznaczenie rodzaju pisma; 4) osnowę wniosku lub oświadczenia; 5) w przypadku gdy jest to konieczne do rozstrzygnięcia co do wniosku lub oświadczenia – wskazanie faktów, na których strona opiera swój wniosek lub oświadczenie, oraz wskazanie dowodu na wykazanie każdego z tych faktów; 6) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 7) wymienienie załączników. § 11. Do pisma procesowego dołącza się załączniki wymienione w tym piśmie. § 2. Gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie przedmiotu sporu oraz: 1) oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby i adresy stron albo, w przypadku gdy strona jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – adres do doręczeń wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej; 11) oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby i adresy przedstawicieli ustawowych i pełnomocników stron; 2) numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) powoda będącego osobą fizyczną, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania lub posiada go nie mając takiego obowiązku lub 3) numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer w innym właściwym rejestrze, ewidencji lub NIP powoda niebędącego osobą fizyczną, który nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania. § 21. Dalsze pisma procesowe, poza elementami określonymi w § 1, powinny zawierać sygnaturę akt. § 3. Do pisma procesowego należy dołączyć pełnomocnictwo albo jego uwierzytelniony odpis, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który wcześniej nie złożył pełnomocnictwa. Jeżeli pełnomocnik wnosi pismo procesowe za pośrednictwem systemu teleinformatycznego albo portalu informacyjnego, pełnomocnictwo udzielone w postaci elektronicznej albo jego elektronicznie uwierzytelniony odpis wnosi się wraz z tym pismem. W piśmie tym podaje się numer wpisu pełnomocnika na właściwą listę, w przypadku gdy pismo to jest wnoszone przez pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym. § 31. Przepisu § 3 nie stosuje się do pism wnoszonych w elektronicznym postępowaniu upominawczym. § 4. Za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. § 5. Pismo procesowe wniesione za pośrednictwem systemu teleinformatycznego albo portalu informacyjnego opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, a w przypadku prokuratora – także zaawansowanym podpisem elektronicznym wydawanym przez właściwe jednostki organizacyjne prokuratury. § 6. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, tryb zakładania i udostępniania konta w systemie teleinformatycznym, za pomocą którego można wnosić pisma procesowe, z uwzględnieniem sprawności postępowania, ochrony praw stron postępowania oraz możliwości składania jednorazowo wielu pism.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 187 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Pozew powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) dokładnie określone żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe także oznaczenie wartości przedmiotu sporu, chyba że przedmiotem sprawy jest oznaczona kwota pieniężna; 11) oznaczenie daty wymagalności roszczenia w sprawach o zasądzenie roszczenia; 2) wskazanie faktów, na których powód opiera swoje żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu; 3) informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia. § 2. Pozew może zawierać wnioski o zabezpieczenie powództwa, nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności i przeprowadzenie rozprawy w nieobecności powoda oraz wnioski służące do przygotowania rozprawy, a w szczególności wnioski o: 1) wezwanie na rozprawę wskazanych przez powoda świadków i biegłych; 2) dokonanie oględzin; 3) polecenie pozwanemu dostarczenia na rozprawę dokumentu będącego w jego posiadaniu, a potrzebnego do przeprowadzenia dowodu, lub przedmiotu oględzin; 4) zażądanie dowodów znajdujących się w sądach, urzędach lub u osób trzecich, wraz z uprawdopodobnieniem, że strona sama nie może ich uzyskać.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 189 Kodeks postępowania cywilnego

Powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny.

Strona przepisu

Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.