Ruch drogowy, cyber i reputacja
Jak skutecznie kwestionować zagraniczny mandat drogowy i bronić się przed windykacją
Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło
Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min
Otrzymałeś wezwanie do zapłaty za mandat drogowy z zagranicy, ale kwestionujesz jego zasadność? Sprawdź, jakie masz prawa, jak bronić się przed nieuzasadnionymi żądaniami firmy windykacyjnej i chronić swoje dane osobowe.
Szybka odpowiedź
Aby skutecznie kwestionować zagraniczny mandat drogowy, należy przedstawić dowody alibi, żądać udostępnienia materiału dowodowego od firmy windykacyjnej oraz podważyć jej umocowanie do dochodzenia roszczeń w Polsce, jednocześnie dbając o ochronę swoich danych osobowych zgodnie z RODO.
- Przedstawienie wiarygodnego alibi jest kluczowe w kwestionowaniu zasadności mandatu.
- Firma windykacyjna musi udowodnić swoje umocowanie do dochodzenia roszczeń w Polsce.
- Masz prawo żądać dostępu do zdjęć z fotoradaru, gdyż stanowią one Twoje dane osobowe (RODO).
- Groźba publikacji danych osobowych na 'czarnej liście dłużników' jest niezgodna z RODO i narusza dobra osobiste.
- Warto rozważyć działania przedsądowe, wniosek o zabezpieczenie i zawiadomienie Prezesa UODO.
Jak wyglądała sprawa?
J. K., właścicielka pojazdu osobowego, otrzymała od firmy windykacyjnej wezwania do zapłaty grzywny za rzekome przekroczenie prędkości na autostradzie w Holandii, które kwestionuje, przedstawiając dowody alibi.
Sprawa dotyczy J. K., właścicielki pojazdu osobowego, która otrzymała wezwania do zapłaty grzywny za przekroczenie prędkości w Holandii w dniu 15 stycznia 2025 r. Żądania pochodziły od firmy windykacyjnej, działającej w imieniu holenderskiego organu ruchu drogowego, a ich łączna kwota wzrosła z 420 EUR do 540 EUR (około 2 434,40 PLN).
J. K. konsekwentnie kwestionuje zasadność wezwań, twierdząc, że w dniu zdarzenia przebywała w Polsce, co potwierdzają dowody takie jak pieczątka hotelowa i rachunek z zakupów z Warszawy z godz. 13:50. Firma windykacyjna odmówiła jej udostępnienia materiału dowodowego, w tym zdjęć z fotoradaru, powołując się na ich dostępność wyłącznie dla kompetentnych organów.
Dodatkowo, firma windykacyjna zagroziła przekazaniem sprawy do zewnętrznego biura windykacyjnego oraz publikacją danych J. K. na portalu internetowym z listą dłużników, co mogłoby naruszyć jej dobra osobiste i przepisy RODO. J. K. zwróciła się o ocenę sytuacji prawnej i przygotowanie działań obronnych.
Czy firma windykacyjna ma prawo żądać zapłaty mandatu w Polsce?
Skuteczność żądania zapłaty przez firmę windykacyjną w Polsce jest wątpliwa ze względu na brak udokumentowanego umocowania oraz braki dowodowe w postaci odmowy udostępnienia zdjęć z fotoradaru.
Firma windykacyjna działa w imieniu holenderskiego organu ruchu drogowego. Jednakże, aby skutecznie dochodzić roszczeń w Polsce, musiałaby wykazać istnienie ważnej i skutecznej umowy agencyjnej lub pełnomocnictwa, zgodnie z prawem holenderskim (jako miejscem powstania umocowania) oraz polskim (jako miejscem dochodzenia roszczeń). Brak takich dokumentów w tej sprawie osłabia jej legitymację do działania.
Zgodnie z Dyrektywą 2015/413 UE, wymiana informacji o wykroczeniach drogowych powinna odbywać się między właściwymi organami państw członkowskich. Bezpośrednie dochodzenie roszczeń przez prywatny podmiot, bez zaangażowania polskiego organu i odpowiednich podstaw prawnych, jest niezgodne z duchem tej Dyrektywy, która ma na celu koordynację działań administracji publicznych.
Wezwania do zapłaty, pozbawione możliwości weryfikacji dowodów źródłowych, takich jak zdjęcia z fotoradaru, nie spełniają wymogów rzetelnego dochodzenia roszczeń, zwłaszcza w sytuacji, gdy J. K. przedstawiła wiarygodne alibi. Odmowa udostępnienia tych zdjęć podważa zasadę uczciwego procesu i prawo do obrony.
- Firma windykacyjna nie przedstawiła dowodów na swoje umocowanie (np. umowa agencyjna, pełnomocnictwo) do działania w imieniu holenderskiego organu.
- Brak udostępnienia zdjęć z fotoradaru uniemożliwia weryfikację zarówno faktu popełnienia wykroczenia, jak i prawidłowości identyfikacji pojazdu.
- Procedury transgraniczne przewidują wymianę informacji między organami państw członkowskich, co podważa bezpośrednie dochodzenie roszczeń przez prywatny podmiot.
Kiedy roszczenie z mandatu zagranicznego może się przedawnić?
Termin przedawnienia roszczeń z tytułu wykroczeń drogowych jest regulowany przez prawo państwa, w którym wykroczenie zostało popełnione, czyli w tym przypadku przez prawo holenderskie, które zazwyczaj przewiduje dwuletni okres przedawnienia dla mandatów.
Zdarzenie drogowe miało miejsce 15 stycznia 2025 r. W przypadku roszczeń administracyjnych, przedawnienie jest regulowane przez prawo administracyjne państwa, w którym doszło do wykroczenia (lex loci delicti commissi). W Holandii termin przedawnienia dla mandatów wynosi zazwyczaj dwa lata.
Daty wezwań do zapłaty (20 lutego 2025 r., 15 marca 2025 r., 5 maja 2025 r.) same w sobie nie mają bezpośredniego znaczenia dla rozpoczęcia biegu przedawnienia mandatu, chyba że byłyby to daty doręczenia oficjalnych decyzji administracyjnych, które ten termin uruchamiają. Służą one jednak do oceny dynamiki działań windykacyjnych firmy.
Gdyby firma windykacyjna próbowała dochodzić roszczeń na gruncie prawa cywilnego w Polsce, zastosowanie miałyby przepisy Kodeksu cywilnego o przedawnieniu, na przykład ogólny termin 3 lub 6 lat, w zależności od charakteru roszczenia (art. 118 KC). Jednakże roszczenie o zapłatę mandatu ma charakter publicznoprawny, a jego dochodzenie w procesie cywilnym w Polsce jest problematyczne bez uznania orzeczenia administracyjnego.
Czy mam prawo żądać zdjęć z fotoradaru?
J. K. ma prawo żądać dostępu do zdjęć z fotoradaru, ponieważ stanowią one jej dane osobowe, a odmowa ich udostępnienia jest sprzeczna z zasadami RODO.
Zdjęcie z fotoradaru, na którym widoczny jest pojazd J. K., a zwłaszcza ona sama jako kierowca, stanowi dane osobowe. Zgodnie z art. 15 Rozporządzenia 2016/679 (RODO), J. K. ma prawo dostępu do swoich danych osobowych.
Firma windykacyjna, jako podmiot przetwarzający lub administrator danych, ma obowiązek udostępnić te dane, wraz z informacją o celu, podstawie prawnej i kategoriach odbiorców danych. Przetwarzanie danych musi być zgodne z art. 6 RODO, np. niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego lub do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów. Odmowa udostępnienia jest więc niezgodna z RODO.
W przypadku oficjalnego postępowania administracyjnego lub sądowego, J. K. mogłaby wystąpić do holenderskiego organu o udostępnienie dowodów. W Polsce, w postępowaniu cywilnym, sąd może polecić stronie dostarczenie dokumentu (art. 187 § 2 pkt 3 KPC) lub zażądać dowodów znajdujących się w sądach, urzędach lub u osób trzecich (art. 187 § 2 pkt 4 KPC). W procesie dochodzenia roszczeń, J. K. jako pozwana mogłaby żądać od powoda przedstawienia wszystkich dowodów potwierdzających roszczenie.
Czy groźba publikacji danych osobowych jest zgodna z prawem?
Groźba publikacji danych osobowych J. K. na portalu z listą dłużników oraz przekazanie ich zewnętrznemu podmiotowi windykacyjnemu jest prawdopodobnie niezgodne z RODO i może naruszać dobra osobiste J. K., takie jak dobre imię i cześć.
Groźba publikacji danych osobowych J. K. na ogólnodostępnym portalu internetowym z listą dłużników jest działaniem niezgodnym z RODO. Przetwarzanie danych osobowych musi spełniać zasady zgodności z prawem, rzetelności i przejrzystości, ograniczenia celu, minimalizacji danych oraz integralności i poufności (art. 5 RODO). Publikowanie danych o rzekomym zadłużeniu bez prawomocnego wyroku sądowego jest nieproporcjonalne i nieuzasadnione prawnie, naruszając art. 6 RODO (przetwarzanie danych bez podstawy prawnej).
Przekazanie danych osobowych do zewnętrznego biura windykacyjnego jest dopuszczalne, o ile firma windykacyjna ma do tego podstawę prawną (np. prawnie uzasadniony interes wynikający z windykacji) i spełnia zasady RODO (art. 6 ust. 1 lit. f RODO). J. K. ma prawo do informacji o odbiorcach jej danych. Należy jednak ocenić proporcjonalność tego działania, zwłaszcza że zasadność roszczenia jest kwestionowana, a firma windykacyjna nie przedstawiła dowodów.
Groźba umieszczenia J. K. na 'czarnej liście dłużników' na publicznym portalu, w sytuacji gdy zasadność roszczenia jest sporna i J. K. posiada alibi, stanowi bezprawne działanie naruszające jej dobra osobiste, w szczególności dobre imię i cześć (art. 23 Kodeksu cywilnego). Działanie to jest bezprawne, ponieważ brakuje mu podstawy prawnej i przekracza granice dozwolonej windykacji. Zgodnie z art. 24 § 1 Kodeksu cywilnego, ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, a w przypadku naruszenia – usunięcia jego skutków.
Jakie są możliwe koszty i ryzyka związane ze sprawą?
Potencjalne koszty obejmują żądaną kwotę mandatu z opłatami, koszty egzekucji oraz odsetki, natomiast po stronie obrony – opłaty sądowe i koszty zastępstwa procesowego.
Firma windykacyjna żąda zapłaty grzywny plus opłat administracyjnych i manipulacyjnych w wysokości 540 EUR (około 2 434,40 PLN). W przypadku uznania roszczenia, J. K. mogłaby zostać obciążona dodatkowymi kosztami egzekucji, które w przypadku międzynarodowej windykacji mogą być znaczne, oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie (art. 481 Kodeksu cywilnego).
Koszty obrony dla J. K. obejmują opłaty sądowe, takie jak 100 zł za wniosek o zabezpieczenie powództwa oraz opłatę stałą lub stosunkową za pozew o ochronę dóbr osobistych, w zależności od tego, czy żądane jest tylko usunięcie skutków naruszenia czy również zadośćuczynienie pieniężne. Do tego dochodzą koszty zastępstwa procesowego, których wysokość jest regulowana rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości i umową z kancelarią.
Istnieją jednak środki zmniejszające kwotę roszczenia, takie jak negocjacje z firmą windykacyjną w celu zawarcia ugody na niższą kwotę, zwłaszcza w kontekście silnych argumentów J. K. (alibi, brak dowodów, naruszenie RODO). Skuteczne wykazanie błędów formalnych i braków dowodowych oraz przedstawienie alibi powinno prowadzić do oddalenia roszczenia w całości.
- Roszczenie firmy windykacyjnej: 540 EUR (około 2 434,40 PLN) plus koszty egzekucji i odsetki (art. 481 KC).
- Koszty obrony: Opłaty sądowe (100 zł za wniosek o zabezpieczenie, opłata od pozwu o ochronę dóbr osobistych) oraz koszty zastępstwa procesowego.
- Możliwe środki zmniejszające kwotę: negocjacje, ugoda, skuteczne wykazanie alibi oraz podważenie błędów formalnych i braków dowodowych.
Jaka strategia obrony jest rekomendowana?
Rekomendowana strategia obrony powinna być ofensywna i wielotorowa, łącząca działania przedsądowe, zabezpieczające i procesowe, z naciskiem na ochronę danych osobowych i dóbr osobistych J. K.
J. K. ma silne argumenty, takie jak wiarygodne alibi, brak udostępnienia materiału dowodowego przez firmę windykacyjną oraz wątpliwości co do jej legitymacji prawnej do dochodzenia roszczeń w Polsce. Prawdopodobne jest również naruszenie przepisów RODO (odmowa dostępu do danych, groźba publikacji) oraz dóbr osobistych.
Kluczowe ryzyka dla J. K. to konieczność zapłaty grzywny z odsetkami i kosztami egzekucji w przypadku bezczynności lub przegranej w procesie, a także ryzyko reputacyjne związane z publikacją danych na portalu internetowym z listą dłużników oraz poinformowaniem ubezpieczycieli.
Zaleca się podjęcie działań polubownych i przedsądowych, wystąpienie do organów zagranicznych, złożenie wniosków o zabezpieczenie powództwa w sądzie (art. 730 KPC), złożenie pozwów o ochronę dóbr osobistych (art. 24 KC) oraz skarg do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przypadku naruszeń RODO.
Co należy zrobić w pierwszej kolejności, aby ochronić interesy?
W pierwszej kolejności należy zabezpieczyć oryginały dowodów alibi, wysłać wezwanie przedsądowe do firmy windykacyjnej z żądaniem udostępnienia dowodów i zaprzestania naruszeń, a także przygotować pismo do holenderskiego organu ruchu drogowego.
W ciągu pierwszych 30 dni należy zabezpieczyć oryginały lub poświadczone kopie dowodów alibi J. K., takich jak pieczątka hotelowa i rachunek z zakupów z Warszawy. Są to kluczowe dokumenty potwierdzające jej obecność w Polsce w dniu zdarzenia.
Następnie, należy przygotować i wysłać (listem poleconym za potwierdzeniem odbioru oraz e-mailem) wezwanie przedsądowe do firmy windykacyjnej. Wezwanie powinno zawierać żądanie natychmiastowego zaprzestania naruszeń, wykazania umocowania do działania, przedstawienia pełnej dokumentacji dowodowej (w tym zdjęć z fotoradaru) oraz potwierdzenia zasadności roszczenia, pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową i zawiadomienia Prezesa UODO.
Równolegle lub alternatywnie, w zależności od reakcji firmy windykacyjnej, powinno się przygotować i wysłać pismo bezpośrednio do holenderskiego organu ruchu drogowego. Pismo to powinno zawierać prośbę o wyjaśnienie podstawy prawnej działania firmy windykacyjnej, udostępnienie dokumentacji oraz anulowanie mandatu w świetle przedstawionego alibi J. K..
- Zabezpieczenie dowodów alibi (oryginały lub kopie pieczątki hotelowej i rachunku).
- Wysłanie wezwania przedsądowego do firmy windykacyjnej z żądaniem dowodów i zaprzestania naruszeń RODO i dóbr osobistych.
- Wysłanie pisma do holenderskiego organu ruchu drogowego z prośbą o wyjaśnienia i anulowanie mandatu.
Najczęstsze pytania
Czy muszę płacić mandat z zagranicy, jeśli nie jestem pewien jego zasadności?
Nie, jeśli kwestionujesz zasadność mandatu, nie musisz go płacić od razu. Masz prawo do obrony, w tym żądania dowodów i przedstawienia własnych argumentów, takich jak alibi.
Co grozi mi, jeśli nie zapłacę mandatu od firmy windykacyjnej?
Firma windykacyjna może grozić przekazaniem sprawy do zewnętrznego biura windykacyjnego, publikacją Twoich danych na portalu internetowym z listą dłużników oraz poinformowaniem ubezpieczycieli. Działania te mogą jednak naruszać RODO i Twoje dobra osobiste.
Gdzie mogę zgłosić naruszenie RODO przez firmę windykacyjną?
W przypadku naruszenia przepisów RODO (np. odmowa udostępnienia danych, bezprawna groźba publikacji danych), możesz złożyć zawiadomienie do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.
Dokumenty sprawy do pobrania
- Sprawa 139 — stan faktyczny i dokumenty (DOCX) — DOCX · 17 KB
- Sprawa 139 — rozwiązanie CaseBox (DOCX) — DOCX · 19 KB
Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI
Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.
Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox
Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.
Podstawy prawne
- Kodeks cywilny (KC) art. 23
- Kodeks cywilny (KC) art. 24
- Kodeks cywilny (KC) art. 118
- Kodeks cywilny (KC) art. 481
- Rozporządzenie 2016/679 (RODO) art. 5
- Rozporządzenie 2016/679 (RODO) art. 6
- Rozporządzenie 2016/679 (RODO) art. 15
- Dyrektywa 2015/413 UE
- KPC art. 187 § 2 pkt 3
- KPC art. 187 § 2 pkt 4
- KPC art. 730
- KPC art. 736
Brzmienie: Art. 23 Kodeks cywilny
Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.
Brzmienie: Art. 24 Kodeks cywilny
§ 1. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. § 2. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. § 3. Przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym.
Brzmienie: Art. 118 Kodeks cywilny
Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Brzmienie: Art. 481 Kodeks cywilny
§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. § 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. § 21. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). § 22. Jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie. § 23. Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy. § 24. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie. § 3. W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może nadto żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych.
Brzmienie: Art. 187 Kodeks postępowania cywilnego
§ 1. Pozew powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) dokładnie określone żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe także oznaczenie wartości przedmiotu sporu, chyba że przedmiotem sprawy jest oznaczona kwota pieniężna; 11) oznaczenie daty wymagalności roszczenia w sprawach o zasądzenie roszczenia; 2) wskazanie faktów, na których powód opiera swoje żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu; 3) informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia. § 2. Pozew może zawierać wnioski o zabezpieczenie powództwa, nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności i przeprowadzenie rozprawy w nieobecności powoda oraz wnioski służące do przygotowania rozprawy, a w szczególności wnioski o: 1) wezwanie na rozprawę wskazanych przez powoda świadków i biegłych; 2) dokonanie oględzin; 3) polecenie pozwanemu dostarczenia na rozprawę dokumentu będącego w jego posiadaniu, a potrzebnego do przeprowadzenia dowodu, lub przedmiotu oględzin; 4) zażądanie dowodów znajdujących się w sądach, urzędach lub u osób trzecich, wraz z uprawdopodobnieniem, że strona sama nie może ich uzyskać.
Brzmienie: Art. 730 Kodeks postępowania cywilnego
§ 1. W każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. § 2. Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Po uzyskaniu przez uprawnionego tytułu wykonawczego dopuszczalne jest udzielenie zabezpieczenia tylko wtedy, jeżeli ma ono na celu zabezpieczenie roszczenia o świadczenie, którego termin spełnienia jeszcze nie nastąpił.
Brzmienie: Art. 736 Kodeks postępowania cywilnego
§ 1. Wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien odpowiadać wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) wskazanie sposobu zabezpieczenia, a w sprawach o roszczenie pieniężne także wskazanie sumy zabezpieczenia; 2) uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek. § 2. Jeżeli wniosek o udzielenie zabezpieczenia złożono przed wszczęciem postępowania, należy nadto zwięźle przedstawić przedmiot sprawy. § 3. Wskazana w § 1 suma zabezpieczenia nie może być wyższa od dochodzonego roszczenia liczonego wraz z odsetkami do dnia wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia oraz z kosztami wykonania zabezpieczenia. Suma ta może obejmować także przewidywane koszty postępowania. § 4. Jeżeli w ramach zabezpieczenia obowiązany składa sumę zabezpieczenia, sumę tę umieszcza na rachunku depozytowym Ministra Finansów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. § 5. W sprawach wymienionych w art. 479[89] wniosek powinien zawierać ponadto informację, czy toczy lub toczyło się postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa wyłącznego albo oświadczenie strony lub uczestnika postępowania o braku wiedzy o takim postępowaniu.
Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.