Ruch drogowy, cyber i reputacja

Jak skutecznie chronić reputację firmy przed pomówieniami w internecie?

Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło

Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min

W dzisiejszych czasach internet jest potężnym narzędziem do budowania wizerunku, ale także źródłem poważnych zagrożeń dla reputacji firm. Bezprawne wpisy i pomówienia mogą prowadzić do wymiernych strat finansowych i wizerunkowych. W niniejszym artykule przedstawiamy kompleksowy poradnik prawny, oparty na analizie konkretnego przypadku, wyjaśniający, jak skutecznie bronić dobrego imienia przedsiębiorstwa przed szkalującymi treściami w sieci.

Szybka odpowiedź

Skuteczna ochrona reputacji firmy w internecie wymaga podjęcia kroków prawnych, w tym wysłania wezwania przedsądowego, a w razie braku reakcji, wszczęcia postępowania sądowego o ochronę dóbr osobistych i odszkodowanie, z jednoczesnym zabezpieczeniem dowodów i ewentualnym wnioskiem o ujawnienie danych autora wpisu.

  • Bezpodstawne zarzuty w internecie, takie jak oszustwa czy kradzieże, stanowią naruszenie dóbr osobistych firmy.
  • Wolność słowa nie chroni fałszywych twierdzeń faktycznych godzących w reputację przedsiębiorstwa.
  • Administrator serwisu internetowego ponosi odpowiedzialność za bezprawne treści, jeśli nie usunie ich niezwłocznie po otrzymaniu wiarygodnego powiadomienia.
  • Firma może dochodzić odszkodowania za poniesione straty majątkowe (np. utracone kontrakty, koszty działań PR) oraz zadośćuczynienia za naruszenie dobrego imienia.
  • Kluczowe w procesie jest szybkie zabezpieczenie dowodów elektronicznych (treść wpisu, logi serwera) i ustalenie danych autora pomówień.
  • Ograniczenia odpowiedzialności umownej zawarte w innych kontraktach firmy nie mają zastosowania do roszczeń wynikających z czynu niedozwolonego (deliktu), takiego jak naruszenie dóbr osobistych.

Jak wyglądała sprawa naruszenia reputacji firmy transportowej?

Sprawa dotyczyła bezprawnego wpisu na forum internetowym, który szkalował firmę transportową, przypisując jej oszustwa, kradzieże ładunków oraz ucieczkę z miejsca kolizji, co doprowadziło do wymiernych strat.

Podstawa: art. 23 k.c., art. 24 k.c., art. 415 k.c.

Firma transportowa, nasz klient, została pomówiona w dniu 11 marca 2025 roku na portalu internetowym „ForumK.pl”. Anonimowy wpis, opublikowany pod nickiem „KierowcaZWaw” przez T. K., zawierał szereg nieprawdziwych zarzutów. Kwestionował rzetelność firmy, oskarżając ją o oszustwa, kradzieże ładunków, grożenie kierowcom oraz ucieczkę z miejsca kolizji, a także dołączono zdjęcie ciężarówki klienta.

M. S., reprezentujący firmę, podjął szybkie działania, wysyłając w dniu 12 marca 2025 roku wezwanie przedsądowe do T. K. oraz do administratora serwisu, W. sp. z o.o., z żądaniem usunięcia wpisu i sprostowania. Niestety, wezwania te nie przyniosły oczekiwanego rezultatu – T. K. twierdził, że to tylko jego opinia, a administrator serwisu odmówił usunięcia treści bez prawomocnego nakazu sądowego.

Konsekwencje były natychmiastowe i poważne: firma straciła potencjalny kontrakt o wartości 15 000,00 PLN netto i poniosła koszty działań PR w wysokości 4 200,00 PLN netto. Raport monitoringu reputacji wykazał, że wpis został udostępniony 45 razy i skopiowany na różne platformy, co pogłębiło negatywny wizerunek i spowodowało spadek zaufania.

Czy wpis internetowy to tylko opinia, czy pomówienie naruszające dobra osobiste?

Wpis internetowy zawierający konkretne, fałszywe zarzuty o oszustwa i kradzieże wykracza poza ramy subiektywnej opinii i stanowi pomówienie naruszające dobra osobiste firmy, takie jak jej dobre imię i renoma.

Podstawa: art. 23 k.c., art. 24 k.c.

Kluczowe dla oceny prawnej jest rozróżnienie między subiektywną opinią, chronioną wolnością wypowiedzi (wynikającą z art. 54 Konstytucji RP i art. 10 EKPC), a twierdzeniem faktycznym. Opinia to ocena, której nie da się zweryfikować pod kątem prawdziwości, natomiast twierdzenie faktyczne to informacja o zdarzeniach lub cechach, którą można poddać weryfikacji.

W analizowanej sprawie zarzuty skierowane wobec firmy transportowej, takie jak „oszustwa”, „kradzieże ładunków” czy „ucieczka z miejsca kolizji”, mają charakter konkretnych twierdzeń faktycznych. Nie są to ogólne oceny, lecz informacje, które można i należy zweryfikować. Jeśli są one nieprawdziwe, stanowią bezprawne naruszenie dóbr osobistych firmy, a wolność wypowiedzi nie może służyć do rozpowszechniania kłamstw.

Dobra osobiste człowieka, wymienione w art. 23 Kodeksu cywilnego, obejmują również dobre imię, renomę, wiarygodność czy reputację osób prawnych, w tym przedsiębiorców. Naruszenie tych dóbr, zwłaszcza w internecie, uprawnia poszkodowaną firmę do żądania zaniechania działań, usunięcia skutków naruszenia oraz zadośćuczynienia na podstawie art. 24 Kodeksu cywilnego.

Kiedy administrator serwisu internetowego odpowiada za treści użytkowników?

Administrator serwisu internetowego początkowo nie odpowiada za treści umieszczane przez użytkowników, ale staje się odpowiedzialny, jeśli nie usunie bezprawnych danych natychmiast po otrzymaniu wiarygodnej wiadomości o ich bezprawnym charakterze.

Podstawa: art. 14 Ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, art. 15 Ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną

Zgodnie z ogólną zasadą (art. 14 ust. 1 Ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną), usługodawca świadczący usługi hostingu (przechowywania danych) nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez użytkowników, o ile nie wie o ich bezprawnym charakterze.

Sytuacja zmienia się jednak drastycznie w momencie, gdy administrator serwisu uzyska „wiarygodną wiadomość” o bezprawnym charakterze przechowywanych danych. Od tego momentu, zgodnie z art. 14 ust. 3 Ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jest on zobowiązany do niezwłocznego uniemożliwienia dostępu do tych danych. Administrator serwisu nie może powoływać się na brak obowiązku monitorowania treści (art. 15 Ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną), gdy już został poinformowany o naruszeniu.

W rozpatrywanej sprawie, firma transportowa wysłała wezwanie przedsądowe do administratora serwisu W. sp. z o.o. w dniu 12 marca 2025 roku, informując o bezprawnym charakterze wpisu. Odmowa usunięcia treści bez prawomocnego nakazu sądowego, mimo otrzymania tej wiarygodnej informacji, może skutkować odpowiedzialnością W. sp. z o.o. za szkody powstałe od daty doręczenia wezwania.

Jakie roszczenia przysługują firmie i jakie są terminy ich dochodzenia?

Firmie przysługują roszczenia o ochronę dóbr osobistych (np. usunięcie wpisu, przeprosiny, zadośćuczynienie) oraz roszczenia odszkodowawcze za szkody majątkowe, a terminy przedawnienia dla roszczeń deliktowych wynoszą trzy lata od dnia dowiedzenia się o szkodzie i sprawcy.

Podstawa: art. 24 k.c., art. 415 k.c., art. 442¹ k.c., art. 481 k.c.

Firma transportowa, której dobra osobiste zostały naruszone, może dochodzić następujących roszczeń: po pierwsze, żądania zaniechania naruszeń (np. usunięcia wpisu) oraz usunięcia skutków naruszenia (np. poprzez opublikowanie przeprosin). Po drugie, może żądać zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie dóbr osobistych (na podstawie art. 24 w związku z art. 448 Kodeksu cywilnego) oraz odszkodowania za poniesione straty majątkowe (na podstawie art. 415 w związku z art. 361 Kodeksu cywilnego).

Roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym (deliktem) przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (art. 442¹ § 1 Kodeksu cywilnego).

W niniejszej sprawie, wpis został opublikowany 11 marca 2025 roku, a firma dowiedziała się o nim i wysłała wezwania przedsądowe 12 marca 2025 roku. Oznacza to, że termin przedawnienia dla roszczeń o zadośćuczynienie i odszkodowanie zaczął biec od 12 marca 2025 roku i upłynie 12 marca 2028 roku. Roszczenia o wydanie informacji o użytkowniku i zabezpieczenie dowodów mają charakter proceduralny i nie podlegają typowym terminom przedawnienia.

Jakie dowody są kluczowe w sprawie o ochronę reputacji firmy?

Kluczowe dowody to wydruki wpisu z datą i godziną, raporty monitoringu reputacji, dokumenty potwierdzające utratę kontraktów oraz poniesione koszty działań PR, a także wszelka korespondencja z autorem wpisu i administratorem serwisu.

Podstawa: art. 227 k.p.c., art. 232 k.p.c., art. 256 k.p.c., art. 310 k.p.c.

Wykazanie naruszenia dóbr osobistych i poniesionych szkód wymaga zgromadzenia odpowiednich dowodów. Niezbędne są wydruki strony z inkryminowanym wpisem, zawierające dokładną datę i godzinę publikacji. Ważny jest również raport z monitoringu reputacji, który potwierdza skalę rozpowszechnienia wpisu, np. liczbę wyświetleń i udostępnień.

W celu udowodnienia strat majątkowych, konieczne jest przedstawienie dokumentacji potwierdzającej utratę kontraktu (np. korespondencja z niedoszłym kontrahentem, anulowane zamówienia) oraz faktur i rachunków dokumentujących koszty poniesione na działania PR mające na celu naprawę wizerunku. Wszelka korespondencja z autorem wpisu i administratorem serwisu (wezwania, odpowiedzi) stanowi istotny dowód w sprawie.

Z uwagi na cyfrowy charakter dowodów i ryzyko ich usunięcia lub modyfikacji, kluczowe jest zabezpieczenie dowodów elektronicznych. Może to obejmować wniosek do sądu o zobowiązanie administratora serwisu do zachowania logów serwera (adresów IP, danych użytkownika) oraz przeprowadzenie przez biegłego sądowego oględzin serwisu w celu utrwalenia treści wpisu. Wykazanie związku przyczynowego między wpisem a utratą kontraktu będzie wymagało precyzyjnych dowodów, takich jak oświadczenia świadków lub korespondencja od kontrahenta, wskazujące na wpis jako przyczynę rezygnacji.

Jak obliczyć wysokość odszkodowania i zadośćuczynienia za naruszenie reputacji?

Wysokość odszkodowania za straty majątkowe oblicza się na podstawie faktycznie utraconych korzyści i poniesionych kosztów, natomiast zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych jest ustalane uznaniowo przez sąd, biorąc pod uwagę dotkliwość i skalę naruszenia.

Podstawa: art. 361 k.c., art. 448 k.c.

Odszkodowanie majątkowe obejmuje dwie kategorie: faktycznie poniesione straty (damnum emergens) oraz utracone korzyści (lucrum cessans). W przypadku firmy transportowej, faktyczną stratą są koszty działań PR (4 200,00 PLN netto), natomiast utracone korzyści to wartość utraconego kontraktu (15 000,00 PLN netto). Suma tych kwot, czyli 19 200,00 PLN netto, stanowi podstawę roszczenia odszkodowawczego. Odsetki ustawowe za opóźnienie powinny być naliczane od daty wezwania do zapłaty lub od dnia doręczenia pozwu.

Zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych (art. 448 Kodeksu cywilnego) nie ma z góry ustalonej wartości i jest określane przez sąd na zasadzie uznania. Jego wysokość zależy od wielu czynników, takich jak dotkliwość naruszenia (poważne zarzuty o oszustwa i kradzieże), skala rozpowszechnienia wpisu (np. 45 wyświetleń/udostępnień) oraz realne negatywne konsekwencje dla firmy (np. utrata kontraktu). Zazwyczaj, kwota zadośćuczynienia za poważne naruszenie reputacji firmy w internecie może mieścić się w przedziale od kilkudziesięciu tysięcy złotych.

Warto zaznaczyć, że ograniczenia odpowiedzialności umownej (np. z umowy przewozu, jak w §6 ust.3) nie mają zastosowania do roszczeń wynikających z odpowiedzialności deliktowej (za czyn niedozwolony), której dotyczy niniejsza sprawa. Oznacza to, że firma może dochodzić pełnej rekompensaty za poniesione szkody, niezależnie od postanowień dotyczących odpowiedzialności w innych umowach.

Jakie ryzyka procesowe należy rozważyć i jaką strategię przyjąć?

Przed wszczęciem postępowania sądowego należy ocenić ryzyka związane z kosztami i czasem trwania procesu, trudnościami dowodowymi oraz możliwością ujawnienia danych firmy, a rekomendowaną strategią jest niezwłoczne wszczęcie procesu cywilnego wraz z wnioskami o zabezpieczenie dowodów i ujawnienie danych autora.

Podstawa: art. 730 k.p.c., art. 310 k.p.c., art. 212 k.k.

Wszczęcie postępowania sądowego wiąże się z szeregiem ryzyk. Należą do nich wysokie koszty procesu (opłaty sądowe, wynagrodzenie pełnomocnika, koszty biegłych), długi czas trwania postępowania oraz trudności w udowodnieniu bezpośredniego związku przyczynowego między wpisem a utratą konkretnego kontraktu. Dodatkowym ryzykiem jest opór administratora serwisu w ujawnianiu danych autora wpisu oraz ryzyko ujawnienia części danych firmy w toku procesu. Mimo tych ryzyk, firma ma silne podstawy prawne do dochodzenia roszczeń.

Biorąc pod uwagę odmowę polubownego rozwiązania sporu, rekomendowaną strategią jest niezwłoczne wszczęcie postępowania cywilnego przeciwko autorowi wpisu (T. K.) oraz administratorowi serwisu (W. sp. z o.o.). Kluczowe jest jednoczesne złożenie wniosku o zabezpieczenie dowodów (art. 310 Kodeksu postępowania cywilnego), co pozwoli na utrwalenie treści wpisu i uzyskanie logów serwera. Ważny jest również wniosek o ujawnienie danych autora wpisu, co umożliwi jego prawidłowe pozwanie.

Dodatkowo, warto złożyć wniosek o zabezpieczenie roszczenia (art. 730 Kodeksu postępowania cywilnego) poprzez zobowiązanie administratora serwisu do usunięcia lub zablokowania dostępu do inkryminowanego wpisu na czas trwania procesu. Rozważenie złożenia zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa zniesławienia (art. 212 Kodeksu karnego) jest opcjonalnym, ale wspierającym krokiem, który może przyspieszyć ustalenie tożsamości sprawcy i skłonić go do ustępstw, choć głównym celem pozostaje proces cywilny oferujący szerszy zakres roszczeń.

Najczęstsze pytania

Czy każda negatywna opinia w internecie narusza dobra osobiste firmy?

Nie, nie każda negatywna opinia. Dobra osobiste firmy są naruszane jedynie przez wpisy zawierające nieprawdziwe twierdzenia faktyczne, które godzą w jej dobre imię lub wiarygodność. Subiektywne, aczkolwiek krytyczne, opinie (np. niezadowolenie z usługi, które nie zawiera fałszywych zarzutów) zazwyczaj mieszczą się w granicach wolności wypowiedzi i nie stanowią podstawy do roszczeń prawnych.

Czy ograniczenie odpowiedzialności w umowie przewozu ma wpływ na roszczenia z tytułu pomówienia?

Nie, ograniczenie odpowiedzialności zawarte w umowie przewozu (lub innej umowie) dotyczy wyłącznie odpowiedzialności kontraktowej wynikającej z tej konkretnej umowy. Naruszenie dóbr osobistych poprzez pomówienia w internecie jest czynem niedozwolonym (deliktem) i wywołuje odpowiedzialność na zasadach ogólnych Kodeksu cywilnego, niezależnie od postanowień umownych. Ograniczenia umowne nie mają zastosowania do tego rodzaju szkód.

Dokumenty sprawy do pobrania

Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI

Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.

Przeanalizuj własną sprawę

Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox

Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.

Zobacz Giełdę CaseBox · Plany Prawnik i Kancelaria

Podstawy prawne

Brzmienie: Art. 23 Kodeks cywilny

Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 24 Kodeks cywilny

§ 1. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. § 2. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. § 3. Przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 415 Kodeks cywilny

Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 14 Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną

1. Nie ponosi odpowiedzialności za przechowywane dane ten, kto udostępniając zasoby systemu teleinformatycznego w celu przechowywania danych przez usługobiorcę nie wie o bezprawnym charakterze danych lub związanej z nimi działalności, a w razie otrzymania urzędowego zawiadomienia lub uzyskania wiarygodnej wiadomości o bezprawnym charakterze danych lub związanej z nimi działalności niezwłocznie uniemożliwi dostęp do tych danych. 2. Usługodawca, który otrzymał urzędowe zawiadomienie o bezprawnym charakterze przechowywanych danych dostarczonych przez usługobiorcę i uniemożliwił dostęp do tych danych, nie ponosi odpowiedzialności względem tego usługobiorcy za szkodę powstałą w wyniku uniemożliwienia dostępu do tych danych. 3. Usługodawca, który uzyskał wiarygodną wiadomość o bezprawnym charakterze przechowywanych danych dostarczonych przez usługobiorcę i uniemożliwił dostęp do tych danych, nie odpowiada względem tego usługobiorcy za szkodę powstałą w wyniku uniemożliwienia dostępu do tych danych, jeżeli niezwłocznie zawiadomił usługobiorcę o zamiarze uniemożliwienia do nich dostępu. 4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się, jeżeli usługodawca przejął kontrolę nad usługobiorcą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 15 Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną

Podmiot, który świadczy usługi określone w art. 12–14, nie jest obowiązany do sprawdzania przekazywanych, przechowywanych lub udostępnianych przez niego danych, o których mowa w art. 12–14.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 442¹ Kodeks cywilny

§ 1. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. § 2. Jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. § 3. W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. § 4. Przedawnienie roszczeń osoby małoletniej o naprawienie szkody na osobie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat dwóch od uzyskania przez nią pełnoletności.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 481 Kodeks cywilny

§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. § 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. § 21. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). § 22. Jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie. § 23. Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy. § 24. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie. § 3. W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może nadto żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 227 Kodeks postępowania cywilnego

Przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 232 Kodeks postępowania cywilnego

Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 256 Kodeks postępowania cywilnego

Sąd może zażądać, aby dokument w języku obcym był przełożony przez tłumacza przysięgłego.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 310 Kodeks postępowania cywilnego

Przed wszczęciem postępowania na wniosek, a w toku postępowania również z urzędu, można zabezpieczyć dowód, gdy zachodzi obawa, że jego przeprowadzenie stanie się niewykonalne lub zbyt utrudnione, albo gdy z innych przyczyn zachodzi potrzeba stwierdzenia istniejącego stanu rzeczy.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 361 Kodeks cywilny

§ 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 448 Kodeks cywilny

§ 1. W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę albo zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. § 2. W przypadkach określonych w art. 445 § 1 i 2 oraz art. 4462 ten, czyje dobro osobiste zostało naruszone, może obok zadośćuczynienia pieniężnego żądać zasądzenia odpowiedniej sumy na wskazany przez niego cel społeczny. § 3. Do roszczeń, o których mowa w § 1 i 2, przepis art. 445 § 3 stosuje się.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 730 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. W każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. § 2. Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Po uzyskaniu przez uprawnionego tytułu wykonawczego dopuszczalne jest udzielenie zabezpieczenia tylko wtedy, jeżeli ma ono na celu zabezpieczenie roszczenia o świadczenie, którego termin spełnienia jeszcze nie nastąpił.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 212 Kodeks karny

§ 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. § 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. § 3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego. § 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 54 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. 2. Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane. Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 187 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Pozew powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) dokładnie określone żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe także oznaczenie wartości przedmiotu sporu, chyba że przedmiotem sprawy jest oznaczona kwota pieniężna; 11) oznaczenie daty wymagalności roszczenia w sprawach o zasądzenie roszczenia; 2) wskazanie faktów, na których powód opiera swoje żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu; 3) informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia. § 2. Pozew może zawierać wnioski o zabezpieczenie powództwa, nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności i przeprowadzenie rozprawy w nieobecności powoda oraz wnioski służące do przygotowania rozprawy, a w szczególności wnioski o: 1) wezwanie na rozprawę wskazanych przez powoda świadków i biegłych; 2) dokonanie oględzin; 3) polecenie pozwanemu dostarczenia na rozprawę dokumentu będącego w jego posiadaniu, a potrzebnego do przeprowadzenia dowodu, lub przedmiotu oględzin; 4) zażądanie dowodów znajdujących się w sądach, urzędach lub u osób trzecich, wraz z uprawdopodobnieniem, że strona sama nie może ich uzyskać.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 6 Kodeks cywilny

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 733 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Udzielając zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania w sprawie, sąd wyznacza termin, w którym pismo wszczynające postępowanie powinno być wniesione pod rygorem upadku zabezpieczenia. Termin ten nie może przekraczać dwóch tygodni. § 2. W przypadku zabezpieczenia w formie miesięcznego świadczenia na zapewnienie środków utrzymania, o którym mowa w art. 7533 § 1, termin upadku zabezpieczenia wyznaczany przez sąd, o którym mowa w § 1, wynosi sześć miesięcy. Sąd na uzasadniony wniosek pełnomocnika może wskazać dłuższy termin, wynoszący nie więcej jednak niż rok.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 69 Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

1. Od wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego złożonego przed wniesieniem pisma wszczynającego postępowanie pobiera się czwartą część opłaty należnej od pozwu o to roszczenie. 2. Uiszczoną opłatę zalicza się na poczet opłaty od pisma wszczynającego postępowanie, jeżeli zostało wniesione w terminie przewidzianym do tego w przepisach o zabezpieczeniu. W przypadku oddalenia wniosku termin ten wynosi dwa tygodnie od dnia doręczenia postanowienia, a jeżeli postanowienie zostało wydane na posiedzeniu jawnym – od dnia jego ogłoszenia.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 127 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. W piśmie procesowym mającym na celu przygotowanie sprawy do rozstrzygnięcia (pismo przygotowawcze) strona powinna zwięźle podać stan sprawy, wyszczególnić, które fakty przyznaje, a którym zaprzecza, oraz wypowiedzieć się co do twierdzeń i dowodów zgłoszonych przez stronę przeciwną. § 2. W piśmie przygotowawczym strona może także wskazać podstawy prawne swoich żądań lub wniosków.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 205³ Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności w sprawach zawiłych lub obrachunkowych, przewodniczący może zarządzić wymianę przez strony pism przygotowawczych, oznaczając porządek składania pism, terminy, w których pisma należy złożyć, i okoliczności, które mają być wyjaśnione. § 2. Przewodniczący może zobowiązać stronę, by w piśmie przygotowawczym podała wszystkie twierdzenia i dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy pod rygorem utraty prawa do ich powoływania w toku dalszego postępowania. W takim przypadku twierdzenia i dowody zgłoszone z naruszeniem tego obowiązku podlegają pominięciu, chyba że strona uprawdopodobni, iż ich powołanie w piśmie przygotowawczym nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. § 3. Późniejsze wyznaczenie posiedzenia przygotowawczego nie powoduje otwarcia terminu do zgłaszania nowych twierdzeń i dowodów. § 4. Stronę zastępowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej przewodniczący może zobowiązać do wskazania w piśmie przygotowawczym także podstaw prawnych jej żądań i wniosków, w miarę potrzeby ograniczając zakres tego wskazania. § 5. Przewodniczący zarządza zwrot pisma przygotowawczego złożonego z uchybieniem terminu albo bez zarządzenia.

Strona przepisu

Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.