Ruch drogowy, cyber i reputacja

Skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów i roszczenia odszkodowawcze

Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło

Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min

Pan A. K., właściciel mikrofirmy transportowej, stanął w obliczu szeregu poważnych konsekwencji prawnych i biznesowych po wyroku skazującym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Niniejszy artykuł analizuje możliwości skrócenia orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów oraz dochodzenia roszczeń odszkodowawczych.

Szybka odpowiedź

Pan A. K. może dążyć do skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów po upływie połowy kary oraz dochodzić odszkodowania od portalu informacyjnego za naruszenie dóbr osobistych i od spółki logistycznej za bezpodstawne wypowiedzenie umowy.

  • Wniosek o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów jest możliwy po upływie połowy orzeczonego okresu kary, nie wcześniej.
  • Decyzja Policji o zatrzymaniu prawa jazdy jest czynnością wykonawczą i nie podlega zaskarżeniu administracyjnemu.
  • Publikacja danych osobowych i wizerunku firmy przez portal informacyjny stanowi podstawę do roszczeń o ochronę dóbr osobistych.
  • Skuteczność wypowiedzenia umowy przez kontrahenta zależy od treści klauzuli umownej oraz faktycznego wpływu zakazu na zdolność firmy do świadczenia usług.
  • Kluczowe jest zbieranie dowodów na pozytywną zmianę postawy, straty finansowe i związek przyczynowy między naruszeniami a szkodą.
  • Terminy przedawnienia roszczeń majątkowych wynoszą trzy lata od daty dowiedzenia się o szkodzie i sprawcy.

Jak wyglądała sprawa Pana A. K.?

Sprawa Pana A. K. rozpoczęła się od kontroli drogowej, która ujawniła prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, co doprowadziło do wyroku skazującego i zakazu prowadzenia pojazdów, a następnie szeregu negatywnych konsekwencji biznesowych i reputacyjnych.

Pan A. K., właściciel mikrofirmy transportowej, został zatrzymany do kontroli drogowej 12 stycznia 2024 roku. Badanie alkomatem wykazało 0,72 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W konsekwencji Sąd Rejonowy w Krakowie wydał 18 czerwca 2024 roku prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo kierowania w stanie nietrzeźwości, orzekając karę grzywny, koszty sądowe oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, do 17 czerwca 2027 roku.

Po wyroku, Policja 2 lipca 2024 roku wystawiła decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy Pana A. K. do czasu upływu orzeczonego zakazu. Następnie, 10 lipca 2024 roku, portal informacyjny opublikował artykuł zawierający jego pełne imię i nazwisko oraz zdjęcie pojazdu firmowego, co 15 lipca 2024 roku skutkowało natychmiastowym wypowiedzeniem umowy o współpracy przez spółkę logistyczną, co spowodowało utratę obrotów w wysokości 32 400 zł netto.

Pan A. K. złożył 5 sierpnia 2024 roku wniosek o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów oraz wezwanie do portalu informacyjnego o usunięcie artykułu, które jednak pozostało bez reakcji. Otrzymał również odmowę wpisu do rejestru przewoźników drogowych, co uniemożliwia mu dalsze prowadzenie działalności w obecnym kształcie. Jego głównym celem jest przywrócenie uprawnień, usunięcie szkodliwych informacji oraz odzyskanie utraconych dochodów i zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych.

Czy zakaz prowadzenia pojazdów może zostać skrócony?

Istnieje prawna możliwość skrócenia zakazu prowadzenia pojazdów poprzez warunkowe przedterminowe zwolnienie lub zezwolenie na prowadzenie pojazdu z blokadą alkoholową, jednak wymaga to spełnienia określonych warunków i upływu części orzeczonej kary.

Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczony na podstawie art. 42 Kodeksu karnego, jest środkiem karnym. Prawomocny wyrok z 18 czerwca 2024 roku orzekł ten zakaz na okres 3 lat. Zgodnie z polskim prawem karnym wykonawczym, skazany może ubiegać się o uchylenie zakazu po upływie określonej części okresu, na który zakaz został orzeczony, jeśli jego postawa wskazuje na pozytywną prognozę kryminologiczną.

Warunkiem materialnym dla warunkowego przedterminowego zwolnienia jest upływ co najmniej połowy orzeczonego okresu zakazu. Dla Pana A. K., zakaz został orzeczony na 3 lata, co oznacza, że wniosek o skrócenie mógłby być rozważony po upływie 1,5 roku od rozpoczęcia biegu zakazu, czyli po 18 grudnia 2025 roku. Złożenie wniosku 5 sierpnia 2024 roku było zatem przedwczesne. Alternatywnie, po upływie połowy zakazu, sąd może zezwolić na prowadzenie pojazdów wyposażonych w blokadę alkoholową, jeśli jest to uzasadnione potrzebami życiowymi.

Do wniosku należy załączyć dowody potwierdzające pozytywną zmianę postawy, takie jak zaświadczenia o odbytych kursach reedukacyjnych, opinie psychologiczne lub terapeutyczne, a także dokumentację potwierdzającą znaczący negatywny wpływ zakazu na działalność gospodarczą i źródło utrzymania Pana A. K., co mogłoby przemawiać za skróceniem zakazu. Ryzykiem procesowym jest oddalenie wniosku jako przedwczesnego lub z powodu niewystarczającego wykazania zmiany stosunków.

Czy decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest zaskarżalna?

Decyzja Policji o zatrzymaniu prawa jazdy, wydana w związku z prawomocnym wyrokiem sądowym, jest czynnością wykonawczą i nie podlega zaskarżeniu w trybie administracyjnym.

Decyzja Komendy Wojewódzkiej Policji z 2 lipca 2024 roku o zatrzymaniu prawa jazdy Pana A. K. została wydana na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i jest bezpośrednią konsekwencją prawomocnego wyroku sądowego. Oznacza to, że jest to czynność obligatoryjna, a nie uznaniowa, której celem jest wykonanie orzeczenia sądu karnego.

W związku z wykonawczym charakterem tej decyzji, nie jest ona samodzielnym aktem rozstrzygającym o uprawnieniach i w praktyce nie podlega skutecznemu zaskarżeniu w drodze odwołania do Komendanta Głównego Policji ani skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wszelkie próby zaskarżenia tej decyzji będą nieskuteczne.

W polskim porządku prawnym nie istnieje możliwość uzyskania 'tymczasowego upoważnienia' do prowadzenia pojazdu w celach zawodowych, gdy nałożony został prawomocny zakaz. Jedyną drogą do odzyskania prawa jazdy jest zmiana orzeczenia sądu karnego w zakresie zakazu prowadzenia pojazdów, o czym była mowa w poprzedniej sekcji.

Jakie roszczenia przysługują wobec portalu informacyjnego?

Publikacja artykułu przez portal informacyjny, zawierającego dane osobowe i wizerunek firmy, może naruszać dobra osobiste Pana A. K. i stanowić podstawę do dochodzenia roszczeń o usunięcie treści, sprostowanie, zadośćuczynienie pieniężne oraz odszkodowanie.

Artykuł opublikowany przez portal informacyjny, zawierający imię i nazwisko Pana A. K. oraz zdjęcie pojazdu jego mikrofirmy, może naruszać jego dobra osobiste, takie jak cześć, dobre imię i wizerunek, zarówno jako osoby fizycznej, jak i przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego, osoba, której dobra osobiste zostały naruszone, może żądać zaniechania działania, usunięcia skutków naruszenia (np. poprzez przeprosiny lub sprostowanie), zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę oraz odszkodowania za szkodę majątkową.

Nawet jeśli informacje zawarte w artykule są prawdziwe, samo ich ujawnienie w taki sposób, z pełną identyfikacją osoby i firmy, może być uznane za bezprawne, jeśli nie ma ku temu uzasadnionego interesu społecznego. Ciężar wykazania braku bezprawności spoczywa w takim przypadku na portalu informacyjnym. Brak reakcji portalu na wcześniejsze wezwanie do usunięcia artykułu wzmacnia pozycję Pana A. K.

Roszczenia majątkowe (zadośćuczynienie, odszkodowanie) przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Roszczenia niemajątkowe (usunięcie treści, sprostowanie) co do zasady nie ulegają przedawnieniu, dopóki naruszenie trwa. Szacowana kwota zadośćuczynienia za krzywdę niemajątkową może wynosić od kilkunastu do kilkudziesięciu tysięcy złotych, a odszkodowanie obejmie utracony zysk z powodu naruszenia reputacji.

Czy wypowiedzenie umowy przez spółkę logistyczną było zasadne?

Skuteczność wypowiedzenia umowy przez spółkę logistyczną zależy od precyzyjnego brzmienia klauzuli umownej dotyczącej utraty uprawnień przewoźnika oraz od faktycznego wpływu zakazu prowadzenia pojazdów na zdolność firmy Pana A. K. do realizacji kontraktu.

Spółka logistyczna wypowiedziała umowę o współpracy z mikrofirmą Pana A. K., powołując się na klauzulę z paragrafu 9 umowy, która dotyczy utraty uprawnień przewoźnika lub zagrożenia bezpieczeństwa przewozów. Jeśli Pan A. K. był jedynym kierowcą w swojej mikrofirmie, a zakaz prowadzenia pojazdów uniemożliwił mu osobiste wykonywanie obowiązków umownych, wypowiedzenie może być uznane za zasadne.

Należy jednak dokładnie przeanalizować treść klauzuli umownej, aby ustalić, czy przewidywała ona możliwość zatrudnienia innego kierowcy lub czy Pan A. K. podjął działania mające na celu minimalizację szkody, takie jak próba zatrudnienia zastępczego kierowcy. Jeśli takie możliwości istniały, a spółka logistyczna działała zbyt pochopnie, wypowiedzenie mogło być bezpodstawne.

W przypadku bezpodstawnego wypowiedzenia umowy, Pan A. K. może dochodzić odszkodowania na zasadach ogólnych (art. 471 Kodeksu cywilnego) za utracone korzyści. Odszkodowanie powinno obejmować utracony zysk, czyli różnicę między utraconym obrotem (32 400 zł netto) a kosztami, które Pan A. K. poniósłby w celu jego realizacji. Roszczenia z umowy przedawniają się z upływem trzech lat dla roszczeń z działalności gospodarczej.

Jakie dowody są kluczowe w tych sprawach?

Kluczowe dowody obejmują dokumentację finansową firmy, zapisy z portalu informacyjnego, korespondencję z kontrahentami oraz wszelkie zaświadczenia potwierdzające pozytywną zmianę postawy Pana A. K.

W celu udowodnienia roszczeń o skrócenie zakazu, niezbędne będą zaświadczenia o odbytych kursach reedukacyjnych, opinie psychologiczne lub terapeutyczne, a także dokumentacja potwierdzająca znaczący wpływ zakazu na działalność gospodarczą, takie jak umowy, faktury, zeznania podatkowe oraz oświadczenia kontrahentów i współpracowników. Wniosek o skrócenie zakazu musi być dobrze udokumentowany, aby przekonać sąd o zmianie postawy skazanego i braku zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W przypadku roszczeń wobec portalu informacyjnego, kluczowe są zrzuty ekranu artykułu z datą publikacji, widocznymi danymi osobowymi i zdjęciem, dowody doręczenia wezwania do usunięcia treści oraz dokumentacja potwierdzająca straty finansowe wynikające z naruszenia dóbr osobistych (np. wypowiedzenie umowy przez spółkę logistyczną).

W sporze ze spółką logistyczną, niezbędne będzie przedstawienie pełnej treści umowy o współpracy, pisma wypowiadającego umowę, a także szczegółowej dokumentacji finansowej firmy Pana A. K., która pozwoli na precyzyjne wyliczenie utraconego zysku (faktury, wyciągi bankowe, księgi rachunkowe). Można również powołać świadków (np. pracowników spółki logistycznej lub współpracowników Pana A. K.), którzy potwierdzą warunki realizacji umowy i wpływ zakazu na zdolność firmy do jej wykonania.

Kiedy roszczenia ulegają przedawnieniu i jak wyliczyć odszkodowanie?

Roszczenia majątkowe z tytułu naruszenia dóbr osobistych i bezpodstawnego wypowiedzenia umowy przedawniają się z reguły po trzech latach, a wstępne wyliczenie odszkodowania powinno uwzględniać utracony zysk oraz koszty stałe firmy.

Roszczenia odszkodowawcze i o zadośćuczynienie z tytułu naruszenia dóbr osobistych (na podstawie art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego) przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Publikacja artykułu miała miejsce 10 lipca 2024 roku, co oznacza, że termin przedawnienia upływa 10 lipca 2027 roku. Roszczenia z umowy o współpracę (na podstawie art. 471 Kodeksu cywilnego) również przedawniają się po trzech latach, licząc od daty wypowiedzenia umowy, czyli 15 lipca 2024 roku, z terminem przedawnienia do 15 lipca 2027 roku.

Wstępne wyliczenie roszczeń pieniężnych obejmuje zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych, które może być szacowane na około 30 000 zł, biorąc pod uwagę zasięg publikacji i negatywne skutki dla reputacji Pana A. K. oraz jego firmy. Odszkodowanie za utracone korzyści (utracony zysk) od portalu informacyjnego lub spółki logistycznej można obliczyć, wychodząc od utraconego obrotu netto w wysokości 32 400 zł, a następnie przyjmując realistyczną marżę (np. 20%), co daje zysk w wysokości 6 480 zł. Należy również uwzględnić koszty stałe firmy na okres zakazu, takie jak leasing samochodu (1 200 zł brutto miesięcznie).

Kwestia VAT w odszkodowaniu jest złożona: jeśli Pan A. K. jest czynnym płatnikiem VAT i miałby prawo do odliczenia VAT od kosztów, odszkodowanie powinno być liczone netto. Jeżeli nie mógłby odliczyć VAT, odszkodowanie powinno obejmować VAT. Do kwot odszkodowań należy doliczyć odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wymagalności świadczenia.

Jaka strategia działania jest rekomendowana dla Pana A. K.?

Rekomendowana strategia obejmuje złożenie pozwu o ochronę dóbr osobistych przeciwko portalowi informacyjnemu, dokładną analizę umowy ze spółką logistyczną w celu dochodzenia odszkodowania oraz przygotowanie do złożenia wniosku o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów w odpowiednim terminie.

W pierwszej kolejności zaleca się pilne przygotowanie i złożenie pozwu o ochronę dóbr osobistych przeciwko portalowi informacyjnemu, obejmującego żądanie usunięcia treści, publikacji przeprosin oraz zadośćuczynienia i odszkodowania. Jest to priorytet ze względu na trwające naruszenie i wpływ na reputację oraz działalność gospodarczą Pana A. K.

Równolegle, należy dokonać szczegółowej analizy umowy o współpracy z spółką logistyczną, zwłaszcza klauzuli dotyczącej wypowiedzenia. Po tej analizie, Pan A. K. powinien podjąć próbę negocjacji w celu przywrócenia współpracy lub uzyskania odszkodowania w drodze polubownej. Jeśli negocjacje nie powiodą się, należy rozważyć wystąpienie z pozwem o odszkodowanie za bezpodstawne wypowiedzenie umowy.

W odniesieniu do zakazu prowadzenia pojazdów, obecny wniosek (z 5 sierpnia 2024 roku) jest przedwczesny i prawdopodobnie zostanie oddalony. Należy kontynuować zbieranie dowodów na pozytywną zmianę postawy i przygotować się do złożenia ponownego wniosku o warunkowe zezwolenie na prowadzenie pojazdu z blokadą alkoholową lub warunkowe przedterminowe zwolnienie z zakazu po upływie minimalnego okresu (po 18 grudnia 2025 roku). Należy unikać zaskarżania decyzji Policji o zatrzymaniu prawa jazdy, ponieważ jest to działanie nieskuteczne.

Najczęstsze pytania

Po jakim czasie Pan A. K. może ubiegać się o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów?

Pan A. K. może złożyć wniosek o warunkowe zezwolenie na prowadzenie pojazdu z blokadą alkoholową lub warunkowe przedterminowe zwolnienie z zakazu po upływie połowy orzeczonego okresu kary, czyli po 1,5 roku od daty wyroku, tj. po 18 grudnia 2025 roku.

Czy artykuł na portalu informacyjnym, nawet jeśli prawdziwy, mógł naruszyć dobra osobiste Pana A. K.?

Tak, nawet jeśli treść artykułu była prawdziwa, publikacja pełnych danych osobowych i zdjęcia pojazdu firmowego mogła naruszyć dobra osobiste Pana A. K. (cześć, dobre imię, wizerunek), jeśli nie było uzasadnionego interesu społecznego w tak szczegółowej identyfikacji.

Jakie roszczenia może dochodzić Pan A. K. wobec spółki logistycznej za wypowiedzenie umowy?

Jeśli wypowiedzenie umowy przez spółkę logistyczną było bezpodstawne, Pan A. K. może dochodzić odszkodowania za utracone korzyści (utracony zysk) na zasadach ogólnych Kodeksu cywilnego, uwzględniając utracony obrót i koszty, które poniósłby w związku z realizacją umowy.

Czy decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy przez Policję podlega odwołaniu?

Decyzja Policji o zatrzymaniu prawa jazdy jest czynnością wykonawczą prawomocnego wyroku sądowego i w związku z tym nie podlega zaskarżeniu w trybie administracyjnym (odwołaniu do Komendanta Głównego Policji ani skardze do WSA).

Dokumenty sprawy do pobrania

Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI

Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.

Przeanalizuj własną sprawę

Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox

Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.

Zobacz Giełdę CaseBox · Plany Prawnik i Kancelaria

Podstawy prawne

Brzmienie: Art. 42 Kodeks karny

§ 1. Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. § 1a. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za przestępstwo określone w art. 177 § 2a, art. 178b, art. 178c § 1 pkt 2, art. 178d lub art. 180a. § 2. Sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177 lub po takim zdarzeniu, a przed poddaniem go przez uprawniony organ badaniu w celu ustalenia zawartości alkoholu lub środka odurzającego w organizmie, spożywał alkohol lub zażywał środek odurzający. § 3. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 4 lub art. 244, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych lub jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub 2a lub art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, lub po takim zdarzeniu, a przed poddaniem go przez uprawniony organ badaniu w celu ustalenia zawartości alkoholu lub środka odurzającego w organizmie, spożywał alkohol lub zażywał środek odurzający, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. § 4. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie ponownego skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 23 Kodeks cywilny

Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 24 Kodeks cywilny

§ 1. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. § 2. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. § 3. Przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 415 Kodeks cywilny

Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 471 Kodeks cywilny

Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 31a Prawo prasowe

1. Na wniosek zainteresowanej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, redaktor naczelny właściwego dziennika lub czasopisma jest obowiązany opublikować bezpłatnie rzeczowe i odnoszące się do faktów sprostowanie nieścisłej lub nieprawdziwej wiadomości zawartej w materiale prasowym. 2. Uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, przysługuje także osobie najbliższej zmarłego, w rozumieniu art. 115 § 11 Kodeksu karnego, oraz następcy prawnemu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1. 3. Sprostowanie powinno zostać nadane w placówce pocztowej operatora pocztowego lub złożone w siedzibie odpowiedniej redakcji, na piśmie w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia opublikowania materiału prasowego. 4. Sprostowanie powinno zawierać podpis wnioskodawcy, jego imię i nazwisko lub nazwę oraz adres korespondencyjny. 5. Adres korespondencyjny wnioskodawcy może zostać zastrzeżony tylko do wiadomości redakcji, a w przypadku gdy materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania dotyczy działalności związanej z używanym przez osobę fizyczną pseudonimem, może ona zastrzec także imię i nazwisko tylko do wiadomości redakcji. 6. Tekst sprostowania nie może przekraczać dwukrotnej objętości fragmentu materiału prasowego, którego dotyczy, ani zajmować więcej niż dwukrotność czasu antenowego, jaki zajmował dany fragment przekazu. 7. Sprostowanie powinno być sporządzone w języku polskim lub w języku, w którym opublikowany został materiał prasowy będący przedmiotem sprostowania.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 33 Prawo prasowe

1. Redaktor naczelny odmawia opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie: 1) jest nierzeczowe lub nie odnosi się do faktów; 2) zostało nadane lub złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 31a ust. 3, lub nie zostało podpisane; 3) nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 31a ust. 4–7; 4) zawiera treść karalną; 5) podważa fakty stwierdzone prawomocnym orzeczeniem dotyczącym osoby dochodzącej publikacji sprostowania. 2. Redaktor naczelny może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie: 1) odnosi się do wiadomości poprzednio sprostowanej; 2) jest wystosowane przez osobę, której nie dotyczą fakty przytoczone w prostowanym materiale, za wyjątkiem sytuacji określonych w art. 31a ust. 2; 3) zawiera sformułowania powszechnie uznawane za wulgarne lub obelżywe. 3. Odmawiając opublikowania sprostowania, redaktor naczelny jest obowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprostowania, przekazać wnioskodawcy pisemne zawiadomienie o odmowie i jej przyczynach. Jeżeli odmowa nastąpiła z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 1, 4 i 5, należy wskazać fragmenty sprostowania, które nie nadają się do publikacji. 4. Redaktor naczelny nie może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli zastosowano się do jego wskazań. W przypadku nadesłania poprawionego sprostowania termin określony w art. 31a ust. 3 liczy się od dnia doręczenia wnioskodawcy zawiadomienia o odmowie i jej przyczynach.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 6 Kodeks cywilny

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 232 Kodeks postępowania cywilnego

Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 98 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). § 11. Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu – za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu. § 12. W szczególnie uzasadnionym przypadku, na wniosek strony, która w toku procesu poniosła szczególnie wysoki wydatek podlegający zwrotowi, sąd może przyznać jej odsetki przewidziane w § 11 od kwoty równej temu wydatkowi za czas od dnia jego poniesienia przez stronę do dnia zapłaty. § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie. § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 349 Kodeks postępowania karnego

§ 1. Jeżeli przewidywany zakres postępowania dowodowego uzasadnia przypuszczenie, że przewód sądowy nie zostanie zamknięty na pierwszym terminie rozprawy, prezes sądu niezwłocznie wyznacza sędziego albo członków składu orzekającego, a przewodniczący składu orzekającego kieruje sprawę na posiedzenie wstępne. Posiedzenie wstępne może zostać wyznaczone na ten sam dzień, na który wyznaczono pierwszy termin rozprawy głównej. Posiedzenia wstępnego można nie przeprowadzać, jeżeli złożono wniosek, o którym mowa w art. 387 § 1. § 2. W przypadku zaistnienia okoliczności określonych w § 1, uzasadniających odstąpienie od skierowania sprawy na posiedzenie wstępne, przewodniczący wydaje w tym przedmiocie zarządzenie. Zarządzenie wymaga uzasadnienia. § 3. Udział prokuratora, obrońcy i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w posiedzeniu wstępnym jest obowiązkowy, a pozostałych stron i pokrzywdzonego – jeżeli przewodniczący tak zarządzi. Niestawiennictwo strony, obrońcy, pełnomocnika lub pokrzywdzonego, należycie wezwanych na posiedzenie lub zawiadomionych o jego terminie, nie stoi na przeszkodzie przeprowadzeniu posiedzenia. Strony pozbawionej wolności nie sprowadza się, chyba że przewodniczący uzna to za konieczne. § 4. Strony i inne osoby, których udział w posiedzeniu wstępnym jest obowiązkowy, a także pozostałe strony i pokrzywdzony mogą przedstawić stanowisko w przedmiocie planowania i organizacji rozprawy głównej. Stanowisko przedstawia się na piśmie, a na posiedzeniu można je przedstawić również ustnie. Przewodniczący może wezwać strony i inne osoby obowiązane lub uprawnione do udziału w posiedzeniu wstępnym do przedstawienia na piśmie oświadczeń lub wniosków, o których mowa w § 5, zakreślając w tym celu stosowny termin. § 5. Stanowisko, o którym mowa w § 4, może obejmować oświadczenia o proponowanych terminach rozprawy i okresach występowania obiektywnych przeszkód uniemożliwiających udział w rozprawie, wnioski o przeprowadzenie dowodów bezpośrednio lub poprzez ich odczytanie, a także o ich przeprowadzenie w określonej kolejności, wnioski o sprowadzenie dowodu rzeczowego na rozprawę lub uzyskanie przez sąd określonego dokumentu urzędowego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wnioski o zezwolenie na udział w rozprawie na odległość z wykorzystaniem urządzeń umożliwiających jednoczesny i bezpośredni przekaz obrazu i dźwięku, a także inne oświadczenia i wnioski dotyczące okoliczności istotnych dla sprawnego i prawidłowego przeprowadzenia przewodu sądowego. Stanowisko może też obejmować wnioski dowodowe, jak również odniesienie się do wniosków dowodowych złożonych przez inną stronę. § 6. W sprawach, w których wyznaczono posiedzenie wstępne, wnioski formalne dotyczące biegu postępowania, w tym dotyczące właściwości sądu, przekazania sprawy innemu sądowi, występowania okoliczności określonych w art. 17 § 1, przekazania sprawy prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa lub dochodzenia, a także wnioski o wyłączenie sędziego powinny być złożone najpóźniej na tym posiedzeniu. § 7. Wnioski, o których mowa w § 6, złożone po zakończeniu posiedzenia wstępnego pozostawia się bez rozpoznania, chyba że wnioskodawca wykaże, iż okoliczności uzasadniające złożenie wniosku powstały albo stały się mu znane później. § 8. Na posiedzeniu wstępnym rozpoznaje się wnioski, o których mowa w § 6, a w razie potrzeby można rozpoznać wnioski dowodowe. Przewodniczący, biorąc pod uwagę stanowiska, o których mowa w § 5, rozstrzyga w drodze zarządzenia co do objętych nimi okoliczności oraz innych okoliczności istotnych dla sprawnego i prawidłowego przeprowadzenia przewodu sądowego, wyznacza terminy rozprawy, w liczbie co najmniej 5, o ile zakres przewidywanego postępowania dowodowego nie uzasadnia ich mniejszej liczby, a następnie ogłasza je stronom i innym osobom biorącym udział w posiedzeniu. Ogłoszenie wyznaczonych terminów rozprawy ma skutek równoznaczny z wezwaniem do stawiennictwa na rozprawie lub zawiadomieniem o jej terminie. § 9. Jeżeli strona, obrońca lub pełnomocnik nie brali udziału w posiedzeniu wstępnym, o wyznaczonych terminach rozprawy powiadamia się ich na piśmie; powiadomienie ma skutek równoznaczny z wezwaniem do stawiennictwa na rozprawie lub zawiadomieniem o jej terminie. Przepisy art. 129 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. § 10. Wniosek o zmianę terminu rozprawy wyznaczonego na posiedzeniu wstępnym można pozostawić bez rozpoznania, chyba że w sposób oczywisty zasługuje na uwzględnienie. § 11. Na wniosek strony lub z urzędu można wyznaczyć posiedzenie w przedmiocie planowania i organizacji rozprawy głównej również po rozpoczęciu przewodu sądowego, jeżeli przyczyni się to do usprawnienia dalszego biegu postępowania. Przepisy § 3–10 stosuje się odpowiednio.

Strona przepisu

Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.