Wyjście z umowy lub relacji
Automatyczne przedłużenie umowy z konsumentem – co robić, gdy firma pobiera pieniądze?
Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło
Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min
M. N., konsument, zawarł umowę subskrypcyjną, która miała być automatycznie przedłużana. Pomimo jego próby wypowiedzenia, firma usługowa pobrała opłatę za kolejny rok, argumentując, że wypowiedzenie było spóźnione. Klient szuka pomocy prawnej w celu odzyskania środków i zakwestionowania ważności automatycznego przedłużenia umowy.
Szybka odpowiedź
Automatyczne przedłużenie umowy o usługi subskrypcyjne bez spełnienia przez przedsiębiorcę odpowiednich obowiązków informacyjnych wobec konsumenta może być uznane za nieskuteczne, co otwiera drogę do żądania zwrotu nienależnie pobranych środków.
- Klauzula automatycznego przedłużenia w umowach konsumenckich wymaga jasnych i aktywnych powiadomień ze strony przedsiębiorcy.
- Brak terminowego i rzetelnego poinformowania konsumenta o możliwości wypowiedzenia umowy i konsekwencjach jego braku może prowadzić do uznania klauzuli za abuzywną.
- Postanowienie o akceptacji zmian regulaminu poprzez brak sprzeciwu w panelu klienta w krótkim terminie może być również niedozwolone.
- Nienależnie pobrane środki, wynikające z nieskutecznego przedłużenia umowy, podlegają zwrotowi konsumentowi.
- Status konsumenta oraz wcześniejsze decyzje UOKiK wobec firmy usługowej wzmacniają pozycję prawną klienta.
Jak wyglądała sprawa?
Sprawa dotyczyła M. N., który zawarł umowę subskrypcyjną na usługi edukacyjne z firmą usługową, a umowa ta, po raz drugi, automatycznie przedłużyła się na kolejny rok pomimo jego próby jej wypowiedzenia.
M. N., jako konsument, zawarł umowę o świadczenie usług subskrypcyjnych z firmą usługową 1 stycznia 2023 roku. Umowa obowiązywała na 12 miesięcy, z klauzulą automatycznego przedłużenia na kolejne okresy, chyba że jedna ze stron złoży pisemne wypowiedzenie nie później niż 30 dni przed końcem okresu. W 2023 roku, z uwagi na brak wypowiedzenia, umowa automatycznie przedłużyła się na rok 2024.
W dniu 15 listopada 2024 roku M. N. wysłał e-mail z wypowiedzeniem umowy, mającym obowiązywać od 31 grudnia 2024 roku. Firma usługowa odmówiła uwzględnienia wypowiedzenia, wskazując na przekroczenie 30-dniowego terminu i automatyczne przedłużenie umowy na kolejny okres, tj. od 1 stycznia do 31 grudnia 2025 roku. Następnie, 5 stycznia 2025 roku, firma pobrała opłatę w wysokości 1 200,00 zł brutto za przedłużony okres.
Po bezskutecznej reklamacji złożonej 10 stycznia 2025 roku oraz kontakcie z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) 25 stycznia 2025 roku, M. N. poszukuje wsparcia prawnego w celu odzyskania środków i ustalenia skuteczności automatycznego przedłużenia umowy.
Czy klauzula automatycznego przedłużenia umowy jest ważna?
Klauzula automatycznego przedłużenia umowy w relacji z konsumentem, która skutkuje powstaniem zobowiązań finansowych, może być uznana za nieskuteczną lub niedozwoloną, jeśli przedsiębiorca nie spełnił szczególnych obowiązków informacyjnych.
Postanowienie umowy o automatycznym przedłużeniu na kolejne 12 miesięcy, zawarte w paragrafie 4 ust. 1 umowy, dotyczy konsumenta, co oznacza zastosowanie przepisów chroniących słabszą stronę umowy. W obrocie konsumenckim wymaga się, aby przedsiębiorca aktywnie przypominał konsumentowi o zbliżającym się terminie wypowiedzenia umowy, zwłaszcza gdy jego zaniechanie prowadzi do automatycznego przedłużenia i konieczności uiszczania kolejnych opłat. Brak takiego przypomnienia może rażąco naruszać interesy konsumenta, który mógł zapomnieć o terminie.
Zasada swobody umów (art. 353^1 k.c.) nie może prowadzić do ukształtowania postanowień w sposób rażąco naruszający interesy konsumenta. Postanowienia takie mogą zostać uznane za niedozwolone klauzule umowne (tzw. abuzywne), co w konsekwencji oznacza, że nie wiążą one konsumenta (art. 385–387 k.c.). Warto również zauważyć, że firma usługowa miała już stwierdzone przez UOKiK praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów, co wzmacnia argumentację o nieuczciwych praktykach informacyjnych.
Fakt, że umowa przedłużyła się już raz na rok 2024, nie oznacza automatycznej akceptacji przez konsumenta wszystkich warunków w sytuacji, gdy klauzula mogła być abuzywna. Obowiązek rzetelnego informowania o warunkach umowy, w tym o konsekwencjach braku działania w terminie, wynika z ogólnej zasady dobrych obyczajów (art. 72 § 2 Kodeksu cywilnego).
Czy wypowiedzenie umowy złożone e-mailem było skuteczne?
Oświadczenie o wypowiedzeniu wysłane e-mailem przez M. N. może być uznane za skuteczną formę wypowiedzenia, jednak w tej sprawie firma usługowa odrzuciła je z powodu przekroczenia umownego terminu.
Firma usługowa w paragrafie 8 umowy dopuszczała doręczenia elektroniczne, co wskazuje na akceptację tej formy komunikacji. W obrocie konsumenckim, oświadczenie wysłane e-mailem z adresu powiązanego z klientem i umożliwiające jego identyfikację, jest zazwyczaj uznawane za złożone w formie pisemnej lub równoważnej, a zatem potencjalnie skuteczne pod względem formy.
Problem w niniejszej sprawie polega jednak na terminie. Umowa przewidywała 30-dniowy termin na wypowiedzenie przed końcem okresu jej obowiązywania (31 grudnia 2024 roku). Oświadczenie M. N. zostało wysłane 15 listopada 2024 roku. Graniczny termin wypowiedzenia upłynąłby 1 grudnia 2024 roku. Wypowiedzenie M. N. zostało złożone po tym terminie, co firma usługowa wskazała jako powód jego odrzucenia.
Należy jednak pamiętać, że kwestia dochowania terminu na wypowiedzenie staje się drugorzędna, jeśli sama klauzula o automatycznym przedłużeniu zostanie uznana za nieskuteczną z powodu jej abuzywności, czyli rażącego naruszenia interesów konsumenta. W takiej sytuacji brak terminowego wypowiedzenia nie powoduje automatycznego przedłużenia umowy.
Czy opłata za przedłużony okres została pobrana zasadnie?
Jeśli klauzula automatycznego przedłużenia zostanie uznana za nieskuteczną wobec konsumenta, to pobrana opłata w wysokości 1 200,00 zł brutto za rok 2025 stanowi świadczenie nienależne i powinna zostać zwrócona.
W przypadku stwierdzenia, że klauzula automatycznego przedłużenia umowy jest abuzywna i w związku z tym nie wiąże M. N., umowa nie uległa skutecznemu przedłużeniu na rok 2025. W takiej sytuacji pobranie przez firmę usługową kwoty 1 200,00 zł brutto za ten okres odbyło się bez ważnej podstawy prawnej.
Kwota ta stanowi wówczas świadczenie nienależne, zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego (Art. 405 Kodeksu cywilnego oraz Art. 410 Kodeksu cywilnego). Firma usługowa, która bezpodstawnie otrzymała pieniądze, jest zobowiązana do ich zwrotu. M. N. ma zatem pełne prawo domagać się zwrotu całej pobranej kwoty.
Warto podkreślić, że ewentualna klauzula o opłacie administracyjnej (par. 10 umowy) za anulowanie przedłużenia po terminie, wynosząca 50,00 zł, również może być kwestionowana jako niedozwolona. Jeśli podstawowe przedłużenie umowy było nieskuteczne, wszelkie związane z nim opłaty za 'anulowanie' również tracą podstawę prawną.
Jakie roszczenia przysługują konsumentowi i ile może odzyskać?
M. N. ma prawo domagać się zwrotu pełnej kwoty 1 200,00 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia faktycznego pobrania środków.
Główne roszczenie M. N. to zwrot nienależnie pobranej kwoty 1 200,00 zł brutto. Oprócz tej kwoty, M. N. przysługują również odsetki ustawowe za opóźnienie. Należy je naliczać od dnia, w którym firma usługowa faktycznie pobrała środki, czyli od 5 stycznia 2025 roku, aż do dnia faktycznej zapłaty.
Roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia jest roszczeniem majątkowym, które podlega ogólnym terminom przedawnienia. W tym przypadku, roszczenie powstało 5 stycznia 2025 roku. Ogólny termin przedawnienia dla roszczeń konsumentów wynosi 6 lat (art. 118 k.c.), więc roszczenie M. N. nie jest przedawnione. Ewentualne wcześniejsze czynności, takie jak złożenie reklamacji, mogły dodatkowo przerwać bieg przedawnienia.
Firma usługowa podniosła możliwość potrącenia opłaty administracyjnej w wysokości 50,00 zł (par. 10 umowy). Jednakże, jeśli klauzula automatycznego przedłużenia jest nieskuteczna, to i postanowienie o opłacie administracyjnej za jej 'anulowanie' może być uznane za niedozwolone, co uniemożliwiłoby firmie potrącenie tej kwoty z należnego zwrotu.
Jakie kroki powinien podjąć konsument i jakie są ryzyka?
Konsument powinien rozpocząć od formalnego wezwania przedsądowego do firmy usługowej, złożyć wniosek do Prezesa UOKiK, a następnie, w razie braku zwrotu środków, wnieść pozew cywilny do sądu, rozważając wniosek o zabezpieczenie roszczenia.
Rekomendowaną strategią jest rozpoczęcie od działań pozasądowych, które mogą skłonić firmę usługową do szybkiego zwrotu środków. Pierwszym krokiem powinno być wysłanie do firmy formalnego wezwania przedsądowego do zapłaty nienależnie pobranej kwoty wraz z odsetkami, z wyznaczeniem terminu zapłaty (np. 14 dni). Równolegle lub w krótkim odstępie czasu, wskazane jest złożenie wniosku do Prezesa UOKiK o interwencję lub o uznanie klauzul umownych za niedozwolone, podkreślając historyczne decyzje UOKiK wobec tej firmy.
W przypadku braku pozytywnej reakcji firmy usługowej na wezwanie przedsądowe, konieczne będzie wniesienie pozwu cywilnego do sądu o zapłatę. W pozwie należy szczegółowo uzasadnić abuzywność kwestionowanych klauzul umownych. Dodatkowo, w pozwie można rozważyć złożenie wniosku o zabezpieczenie roszczenia (art. 730 Kodeksu postępowania cywilnego), co może zabezpieczyć klienta przed ewentualnymi dalszymi działaniami firmy usługowej lub zwiększyć szanse na odzyskanie środków.
Główne ryzyka to czasochłonność i koszty postępowania sądowego, a także argumentacja firmy usługowej, że M. N. zaakceptował warunki umowy (np. poprzez korzystanie z usługi w 2024 roku). Szanse na wygraną są jednak wysokie ze względu na status konsumenta, potencjalną abuzywność klauzul oraz wcześniejsze decyzje UOKiK wobec firmy, które wskazują na jej nieuczciwe praktyki.
Jakie dowody są kluczowe w sprawie?
Kluczowe dowody w sprawie obejmują umowę, pełną korespondencję e-mailową, wyciągi bankowe, regulamin platformy, zrzuty ekranu panelu klienta oraz potwierdzenia kontaktu z UOKiK, a także historyczne decyzje UOKiK wobec firmy usługowej.
W postępowaniu sądowym M. N. powinien zgromadzić i przedstawić następujące dowody: umowę o świadczenie usług subskrypcyjnych, pełną korespondencję e-mailową z firmą usługową (w tym wypowiedzenie z 15.11.2024 r., odpowiedzi firmy, reklamacje i odmowy zwrotu środków), wyciągi bankowe potwierdzające pobranie kwoty 1 200,00 zł brutto z dnia 5.01.2025 r., oraz regulamin platformy obowiązujący w grudniu 2024 r.
Istotne będą również wszelkie zrzuty ekranu panelu klienta, które mogą wykazać brak aktywnych i jednoznacznych powiadomień o zbliżającym się terminie wypowiedzenia umowy lub o zmianach w regulaminie. Jeśli dostępne są nagrania rozmów z Biurem Obsługi Klienta, również powinny zostać zabezpieczone. Potwierdzenie kontaktu z UOKiK z dnia 25.01.2025 r. także będzie istotnym dowodem.
Ciężar dowodu w sprawach dotyczących abuzywności klauzul spoczywa w dużej mierze na przedsiębiorcy, który będzie musiał wykazać, że działał zgodnie z prawem i dobrymi obyczajami, a konsument został należycie poinformowany o wszystkich istotnych warunkach umowy i jej przedłużeniu. Fakt posiadania przez firmę usługową decyzji UOKiK stwierdzającej naruszanie zbiorowych interesów konsumentów stanowi mocny argument na rzecz M. N.
Najczęstsze pytania
Czy muszę aktywnie wypowiedzieć umowę, którą firma automatycznie przedłużyła, jeśli nie chcę jej kontynuować?
Tak, aby uniknąć automatycznego przedłużenia umowy, co do zasady należy złożyć oświadczenie o jej wypowiedzeniu w terminie i formie przewidzianej w umowie. Jednakże, jeśli klauzula automatycznego przedłużenia jest niezgodna z prawem lub stanowi klauzulę abuzywną, to nawet brak aktywnego wypowiedzenia może oznaczać, że umowa nie została skutecznie przedłużona.
Czy e-mail jest wystarczającą formą wypowiedzenia umowy?
Wiele umów, zwłaszcza zawieranych drogą elektroniczną, dopuszcza wypowiedzenie w formie elektronicznej (np. e-mailem). Jest to zazwyczaj wystarczająca forma, jeśli umożliwia identyfikację osoby składającej oświadczenie woli. Zawsze należy jednak sprawdzić konkretne postanowienia umowy dotyczące wymaganej formy wypowiedzenia.
Ile czasu mam na dochodzenie zwrotu nienależnie pobranych środków od firmy?
Roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia jest roszczeniem majątkowym. W przypadku konsumentów, ogólny termin przedawnienia wynosi 6 lat, liczony od dnia, w którym świadczenie stało się nienależne (np. od dnia pobrania środków przez firmę). Zawsze warto działać jak najszybciej, aby uniknąć ryzyka przedawnienia roszczenia.
Dokumenty sprawy do pobrania
- Sprawa 231 — stan faktyczny i dokumenty (DOCX) — DOCX · 18 KB
- Sprawa 231 — rozwiązanie CaseBox (DOCX) — DOCX · 26 KB
Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI
Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.
Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox
Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.
Podstawy prawne
- art. 353^1 k.c.
- art. 385 k.c.
- art. 386 k.c.
- art. 387 k.c.
- art. 72 § 2 Kodeksu cywilnego
- art. 187 Kodeksu postępowania cywilnego
- art. 126 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego
- art. 405 Kodeksu cywilnego
- art. 410 Kodeksu cywilnego
- art. 118 k.c.
- art. 125 k.c.
- art. 730 Kodeksu postępowania cywilnego
Brzmienie: Art. 353¹ Kodeks cywilny
Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Brzmienie: Art. 385 Kodeks cywilny
§ 1. W razie sprzeczności treści umowy z wzorcem umowy strony są związane umową. § 2. Wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały. Postanowienia niejednoznaczne tłumaczy się na korzyść konsumenta. Zasady wyrażonej w zdaniu poprzedzającym nie stosuje się w postępowaniu w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.
Brzmienie: Art. 387 Kodeks cywilny
§ 1. Umowa o świadczenie niemożliwe jest nieważna. § 2. Strona, która w chwili zawarcia umowy wiedziała o niemożliwości świadczenia, a drugiej strony z błędu nie wyprowadziła, obowiązana jest do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie wiedząc o niemożliwości świadczenia.
Brzmienie: Art. 72 Kodeks cywilny
§ 1. Jeżeli strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem negocjacji. § 2. Strona, która rozpoczęła lub prowadziła negocjacje z naruszeniem dobrych obyczajów, w szczególności bez zamiaru zawarcia umowy, jest obowiązana do naprawienia szkody, jaką druga strona poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy.
Brzmienie: Art. 187 Kodeks postępowania cywilnego
§ 1. Pozew powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) dokładnie określone żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe także oznaczenie wartości przedmiotu sporu, chyba że przedmiotem sprawy jest oznaczona kwota pieniężna; 11) oznaczenie daty wymagalności roszczenia w sprawach o zasądzenie roszczenia; 2) wskazanie faktów, na których powód opiera swoje żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu; 3) informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia. § 2. Pozew może zawierać wnioski o zabezpieczenie powództwa, nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności i przeprowadzenie rozprawy w nieobecności powoda oraz wnioski służące do przygotowania rozprawy, a w szczególności wnioski o: 1) wezwanie na rozprawę wskazanych przez powoda świadków i biegłych; 2) dokonanie oględzin; 3) polecenie pozwanemu dostarczenia na rozprawę dokumentu będącego w jego posiadaniu, a potrzebnego do przeprowadzenia dowodu, lub przedmiotu oględzin; 4) zażądanie dowodów znajdujących się w sądach, urzędach lub u osób trzecich, wraz z uprawdopodobnieniem, że strona sama nie może ich uzyskać.
Brzmienie: Art. 126 Kodeks postępowania cywilnego
§ 1. Każde pismo procesowe powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane; 2) imiona i nazwiska lub nazwy stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 3) oznaczenie rodzaju pisma; 4) osnowę wniosku lub oświadczenia; 5) w przypadku gdy jest to konieczne do rozstrzygnięcia co do wniosku lub oświadczenia – wskazanie faktów, na których strona opiera swój wniosek lub oświadczenie, oraz wskazanie dowodu na wykazanie każdego z tych faktów; 6) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 7) wymienienie załączników. § 11. Do pisma procesowego dołącza się załączniki wymienione w tym piśmie. § 2. Gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie przedmiotu sporu oraz: 1) oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby i adresy stron albo, w przypadku gdy strona jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – adres do doręczeń wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej; 11) oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby i adresy przedstawicieli ustawowych i pełnomocników stron; 2) numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) powoda będącego osobą fizyczną, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania lub posiada go nie mając takiego obowiązku lub 3) numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer w innym właściwym rejestrze, ewidencji lub NIP powoda niebędącego osobą fizyczną, który nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest on obowiązany do jego posiadania. § 21. Dalsze pisma procesowe, poza elementami określonymi w § 1, powinny zawierać sygnaturę akt. § 3. Do pisma procesowego należy dołączyć pełnomocnictwo albo jego uwierzytelniony odpis, jeżeli pismo to wnosi pełnomocnik, który wcześniej nie złożył pełnomocnictwa. Jeżeli pełnomocnik wnosi pismo procesowe za pośrednictwem systemu teleinformatycznego albo portalu informacyjnego, pełnomocnictwo udzielone w postaci elektronicznej albo jego elektronicznie uwierzytelniony odpis wnosi się wraz z tym pismem. W piśmie tym podaje się numer wpisu pełnomocnika na właściwą listę, w przypadku gdy pismo to jest wnoszone przez pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym. § 31. Przepisu § 3 nie stosuje się do pism wnoszonych w elektronicznym postępowaniu upominawczym. § 4. Za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. § 5. Pismo procesowe wniesione za pośrednictwem systemu teleinformatycznego albo portalu informacyjnego opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, a w przypadku prokuratora – także zaawansowanym podpisem elektronicznym wydawanym przez właściwe jednostki organizacyjne prokuratury. § 6. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, tryb zakładania i udostępniania konta w systemie teleinformatycznym, za pomocą którego można wnosić pisma procesowe, z uwzględnieniem sprawności postępowania, ochrony praw stron postępowania oraz możliwości składania jednorazowo wielu pism.
Brzmienie: Art. 405 Kodeks cywilny
Kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.
Brzmienie: Art. 410 Kodeks cywilny
§ 1. Przepisy artykułów poprzedzających stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego. § 2. Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia.
Brzmienie: Art. 118 Kodeks cywilny
Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Brzmienie: Art. 125 Kodeks cywilny
§ 1. Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd przedawnia się z upływem sześciu lat. Jeżeli stwierdzone w ten sposób roszczenie obejmuje świadczenia okresowe, roszczenie o świadczenie okresowe należne w przyszłości przedawnia się z upływem trzech lat. § 2. (uchylony)
Brzmienie: Art. 730 Kodeks postępowania cywilnego
§ 1. W każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. § 2. Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Po uzyskaniu przez uprawnionego tytułu wykonawczego dopuszczalne jest udzielenie zabezpieczenia tylko wtedy, jeżeli ma ono na celu zabezpieczenie roszczenia o świadczenie, którego termin spełnienia jeszcze nie nastąpił.
Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.