Wyjście z umowy lub relacji

Odstąpienie od Umowy na Usługi Marketingowe: Analiza Prawna i Kara Umowna

Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło

Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min

Niniejszy artykuł analizuje prawną skuteczność odstąpienia od umowy o świadczenie usług marketingu internetowego przez klientkę z powodu nienależytego wykonania zobowiązań przez usługodawcę. Przedstawiamy również ocenę zasadności roszczenia usługodawcy o zapłatę kary umownej za przedwczesne rozwiązanie umowy.

  • Jak udowodnić istotne naruszenie umowy?
  • Czy mogę odstąpić od umowy, jeśli usługodawca nie wywiązuje się z terminów?
  • Ile wynosi maksymalna kara umowna w umowie o świadczenie usług?

Szybka odpowiedź

Oświadczenie klientki o odstąpieniu od umowy na usługi marketingowe jest skuteczne, ponieważ oparte zostało na istotnych naruszeniach warunków kontraktu przez usługodawcę, takich jak opóźnienia i brak dostarczenia raportów pomimo wezwań, co eliminuje zasadność naliczenia kary umownej za wcześniejsze rozwiązanie umowy.

  • Odstąpienie od umowy jest skuteczne, jeśli wynika z istotnych naruszeń kontraktu przez drugą stronę.
  • Umowa precyzyjnie definiowała, co stanowi istotne naruszenie (np. brak raportu po dwukrotnym wezwaniu).
  • Kara umowna za rozwiązanie umowy jest bezzasadna, gdy odstąpienie jest wynikiem winy usługodawcy.
  • Nawet w przypadku hipotetycznej bezzasadności odstąpienia, kara umowna może podlegać miarkowaniu przez sąd jako rażąco wygórowana.
  • Kluczowe dowody obejmują umowę, korespondencję elektroniczną i potwierdzenia płatności.
  • Klientka domaga się zwrotu proporcjonalnej części wynagrodzenia za niewykonane usługi.

Jak wyglądała sprawa?

Klientka M. N. odstąpiła od umowy o usługi marketingu internetowego z firmą marketingową z powodu opóźnień w uruchomieniu kampanii, braku materiałów graficznych i niedostarczenia pełnych raportów, na co firma odpowiedziała żądaniem zapłaty kary umownej.

Dnia 15 marca 2025 roku M. N. zawarła umowę o świadczenie usług marketingu internetowego z firmą marketingową. Kontrakt obejmował prowadzenie kampanii reklamowych w systemach Google Ads i Facebook Ads, dostarczanie comiesięcznych raportów oraz trzech materiałów graficznych miesięcznie. Miesięczne wynagrodzenie wynosiło 9 840,00 zł brutto, a minimalny okres obowiązywania umowy ustalono na 12 miesięcy.

Zgodnie z postanowieniami umownymi, kara umowna za wcześniejsze rozwiązanie umowy bez uzasadnienia wynosiła 24 000,00 zł brutto. Umowa przewidywała także możliwość odstąpienia od niej w przypadku istotnego naruszenia zobowiązań przez jedną ze stron, które zostało szczegółowo zdefiniowane w jej paragrafach, np. brak uruchomienia kampanii w terminie 14 dni lub brak dostarczenia raportu miesięcznego pomimo dwukrotnego wezwania.

W trakcie realizacji umowy pojawiły się liczne problemy: kampanie uruchomiono z opóźnieniem (20 kwietnia zamiast do 29 marca 2025 r.), dostarczono jedynie jeden materiał graficzny zamiast trzech, a także nie dostarczono raportu miesięcznego za marzec/kwiecień pomimo wezwań. W odpowiedzi na te naruszenia, M. N. w dniu 22 maja 2025 roku złożyła oświadczenie o odstąpieniu od umowy ze skutkiem na dzień 25 maja 2025 roku, domagając się zwrotu 4 920,00 zł brutto za niewykonane usługi. Firma marketingowa nie uznała odstąpienia, twierdząc, że było ono bezzasadne, i wezwała M. N. do zapłaty kary umownej.

Kiedy odstąpienie od umowy o świadczenie usług jest skuteczne?

Oświadczenie M. N. o odstąpieniu od umowy jest skuteczne, ponieważ opiera się na istotnych naruszeniach zobowiązań przez firmę marketingową, zgodnie z warunkami kontraktu.

Zgodnie z umową, odstąpienie od niej było możliwe wyłącznie w razie istotnego naruszenia zobowiązań przez drugą stronę. Kontrakt precyzyjnie określał, co uznawano za istotne naruszenie, wymieniając między innymi brak uruchomienia kampanii w terminie 14 dni od daty podpisania umowy oraz brak dostarczenia raportu miesięcznego w terminie 7 dni od zakończenia miesiąca, pomimo dwukrotnego wezwania.

W przedmiotowej sprawie firma marketingowa dopuściła się kilku takich naruszeń. Kampanie reklamowe zostały uruchomione z opóźnieniem, znacznie przekraczając 14-dniowy termin od daty podpisania umowy, co już samo w sobie stanowiło istotne naruszenie. Ponadto, klientka otrzymała tylko jeden z trzech zamówionych materiałów graficznych.

Kluczowe dla skuteczności odstąpienia było jednak niedostarczenie raportu miesięcznego za okres marzec/kwiecień 2025. M. N. wysłała pisemne wezwanie do dostarczenia raportu w dniu 25 kwietnia 2025 roku. Mimo to, w dniu 15 maja 2025 roku otrzymała jedynie niekompletny plik ze statystykami, który nie spełniał wymogów pełnowartościowego raportu, co po wcześniejszym wezwaniu i faktycznym braku raportu, uzasadniało uznanie warunku z umowy za spełniony i uprawniało klientkę do odstąpienia od kontraktu.

Czy firma marketingowa zasadnie naliczyła karę umowną?

Roszczenie o karę umowną w wysokości 24 000,00 zł brutto jest bezzasadne, ponieważ odstąpienie od umowy nastąpiło z uzasadnionych przyczyn leżących po stronie usługodawcy.

Umowa przewidywała karę umowną w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia brutto, czyli 24 000,00 zł brutto, za wcześniejsze rozwiązanie umowy bez uzasadnienia. Kluczowe jest, że kara ta miała być naliczana wyłącznie w przypadku braku uzasadnienia do rozwiązania umowy.

Skoro klientka odstąpiła od umowy z uzasadnionych przyczyn, wynikających z istotnego naruszenia zobowiązań przez firmę marketingową, to roszczenie o zapłatę kary umownej jest niezasadne. Odstąpienie od umowy w tej sytuacji nie jest 'rozwiązaniem bez uzasadnienia', lecz reakcją na niewykonanie lub nienależyte wykonanie kontraktu przez drugą stronę.

Nawet gdyby, wbrew przedstawionej analizie, sąd uznał odstąpienie klientki za bezzasadne, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że kara umowna mogłaby zostać zmniejszona (miarkowana). Polski Kodeks cywilny przewiduje taką możliwość, jeśli kara jest rażąco wygórowana. Kwota 24 000,00 zł brutto, stanowiąca ponad dwukrotność miesięcznego wynagrodzenia i ponad dwie trzecie wartości całego okresu obowiązywania umowy, może być uznana za nadmierną w kontekście krótkiego czasu trwania współpracy (nieco ponad 2 miesiące).

Jakie dowody są kluczowe w sprawie o odstąpienie od umowy?

Kluczowe dowody do udowodnienia istotnego naruszenia umowy to sama umowa, korespondencja e-mailowa dokumentująca wezwania i naruszenia, a także potwierdzenia wpłat wynagrodzenia.

W toku postępowania sądowego kluczowe będzie przedstawienie oryginalnego egzemplarza umowy o świadczenie usług marketingu internetowego. Dokument ten potwierdzi warunki współpracy, w tym klauzule dotyczące minimalnego okresu obowiązywania, kary umownej oraz definicji istotnych naruszeń, które uprawniają do odstąpienia od umowy.

Niezwykle ważna będzie kompletna korespondencja elektroniczna (e-maile) między stronami. Będą one dowodzić dat opóźnień w uruchomieniu kampanii, treści zgłoszeń klientki o brakach i opóźnieniach, wezwań do dostarczenia raportów (w szczególności z dnia 25 kwietnia 2025 r.), a także odpowiedzi firmy marketingowej. Dowodem będzie również niekompletny plik ze statystykami przesłany 15 maja 2025 roku, który ma potwierdzić niedostarczenie pełnego raportu.

Dodatkowo, dowody wpłat wynagrodzenia przez klientkę za marzec, kwiecień i maj 2025 roku potwierdzą wywiązanie się z jej zobowiązań finansowych. Należy również zachować oświadczenie o odstąpieniu od umowy z 22 maja 2025 r., które stanowi formalne zakończenie współpracy. Ewentualne zeznania klientki mogą również uzupełnić materiał dowodowy.

Czym różni się odstąpienie od wypowiedzenia umowy usługowej?

Odstąpienie od umowy z powodu istotnego naruszenia zazwyczaj rozwiązuje ją ze skutkiem wstecznym (jakby nigdy nie była zawarta) lub na przyszłość za niewykonane świadczenia, natomiast wypowiedzenie działa tylko na przyszłość, po upływie ustalonego okresu wypowiedzenia.

Odstąpienie od umowy, w odróżnieniu od wypowiedzenia, jest zazwyczaj możliwe tylko w ściśle określonych przypadkach, najczęściej z powodu istotnego naruszenia warunków kontraktu przez jedną ze stron. Skutek odstąpienia polega na tym, że umowa jest traktowana tak, jakby nigdy nie została zawarta (skutek wsteczny, ex tunc). W przypadku umów o świadczenie usług, które z natury rzeczy są już częściowo wykonane, skutek ten często dotyczy tylko przyszłości, a strony są zobowiązane do zwrotu świadczeń za okresy, w których usługi nie były należycie wykonane. Klientka, domagając się zwrotu części wynagrodzenia za maj 2025 r., postępuje zgodnie z zasadami odstąpienia za niewykonane usługi.

Wypowiedzenie umowy działa wyłącznie na przyszłość (ex nunc), co oznacza, że umowa przestaje obowiązywać po upływie okresu wypowiedzenia. W tym okresie strony nadal są zobowiązane do wzajemnego świadczenia usług i zapłaty wynagrodzenia. Zazwyczaj wypowiedzenie stosuje się w umowach na czas nieokreślony lub gdy brak jest rażących naruszeń, a jedna ze stron chce po prostu zakończyć współpracę z przyczyn mniej istotnych.

Wybór odstąpienia był w tej sprawie uzasadniony, gdyż umowa precyzyjnie określała warunki istotnego naruszenia, które wystąpiły. Pozwoliło to klientce na próbę natychmiastowego zakończenia współpracy i żądania zwrotu pieniędzy za niewykonaną część usług. Wypowiedzenie, choć bezpieczniejsze prawnie, wiązałoby się z dalszym opłacaniem usług w okresie wypowiedzenia i brakiem możliwości natychmiastowego zakończenia relacji.

Jakie roszczenia może zgłosić klientka i usługodawca?

Klientka M. N. domaga się zwrotu 4 920,00 zł brutto za niewykonane usługi, natomiast firma marketingowa żąda 24 000,00 zł brutto kary umownej za wcześniejsze rozwiązanie umowy.

Klientka M. N., w związku ze skutecznym odstąpieniem od umowy, domaga się od firmy marketingowej zwrotu proporcjonalnej części wynagrodzenia za maj 2025 roku w wysokości 4 920,00 zł brutto. Kwota ta stanowi roszczenie o zwrot nienależnie pobranego świadczenia za okres, w którym usługi nie były wykonywane należycie. Klientka żąda również ustawowych odsetek za opóźnienie od tej kwoty, liczonych od dnia następującego po upływie terminu wskazanego w wezwaniu przedsądowym (np. po 14 dniach od doręczenia wezwania).

Z kolei firma marketingowa, nie uznając odstąpienia, żąda zapłaty kary umownej w wysokości 24 000,00 zł brutto, która została zastrzeżona w umowie za jej wcześniejsze rozwiązanie bez uzasadnienia. Firma ta również domaga się ustawowych odsetek za opóźnienie, naliczanych od 5 czerwca 2025 roku, czyli od daty wystawienia faktury za rzekomą karę umowną.

Jakie są ryzyka i szanse w sporze sądowym?

Największą szansą dla klientki jest wysokie prawdopodobieństwo uznania odstąpienia za skuteczne, natomiast ryzykiem możliwość oddalenia roszczenia o zwrot środków lub częściowego zasądzenia kary umownej.

Szanse dla klientki: Istnieją mocne podstawy do stwierdzenia skuteczności odstąpienia od umowy, ponieważ firma marketingowa dopuściła się wyraźnych i udokumentowanych naruszeń warunków kontraktu, w tym opóźnień i braku pełnych raportów, które umowa kwalifikowała jako istotne. Nawet w przypadku uznania odstąpienia za bezzasadne, istnieje bardzo duża szansa na miarkowanie kary umownej przez sąd ze względu na jej rażące wygórowanie, co jest powszechną praktyką w polskim orzecznictwie. Aktywne działania klientki, takie jak wysyłanie wezwań do wykonania usług, również świadczą o jej dobrej wierze i próbie rozwiązania problemu przed odstąpieniem.

Ryzyka dla klientki: Najpoważniejszym ryzykiem jest możliwość, że sąd, wbrew naszej ocenie, uzna odstąpienie za nieuzasadnione, co mogłoby skutkować zasądzeniem kary umownej na rzecz firmy marketingowej, choć prawdopodobnie w obniżonej kwocie. Firma może również kwestionować dokładne wyliczenie kwoty 4 920,00 zł brutto, domagając się precyzyjnego uzasadnienia sposobu jej kalkulacji. Każde postępowanie sądowe wiąże się także z niepewnością co do ostatecznego wyniku oraz koniecznością poniesienia kosztów sądowych i zastępstwa procesowego.

W ramach strategii działania zaleca się podjęcie próby negocjacji przedsądowych poprzez wysłanie formalnego wezwania do firmy marketingowej. Jeśli negocjacje nie przyniosą rezultatu, konieczne będzie wszczęcie postępowania sądowego, wnosząc pozew o stwierdzenie skuteczności odstąpienia i zapłatę zwrotu wynagrodzenia, wraz z wnioskiem o zabezpieczenie powództwa, na przykład poprzez zakaz dochodzenia przez firmę marketingową kary umownej. Zabezpieczenie takie jest kluczowe, aby chronić klientkę przed ewentualnymi działaniami egzekucyjnymi w trakcie trwania procesu.

Najczęstsze pytania

Czy mogę odstąpić od umowy, jeśli usługodawca nie wywiązuje się z terminów?

Tak, możesz odstąpić od umowy, jeśli umowa lub przepisy prawa przewidują taką możliwość w przypadku istotnych opóźnień lub niewykonania zobowiązania. Należy sprawdzić warunki konkretnej umowy, ponieważ często definiują one, co stanowi istotne naruszenie.

Ile wynosi maksymalna kara umowna w umowie o świadczenie usług?

Polskie prawo nie określa maksymalnej wysokości kary umownej, jednakże jeśli jest ona rażąco wygórowana w stosunku do poniesionej szkody lub w przypadku wykonania zobowiązania w znacznej części, sąd może ją miarkować, czyli obniżyć.

Jakie dokumenty są potrzebne do udowodnienia roszczenia o zwrot wynagrodzenia po odstąpieniu od umowy?

Do udowodnienia roszczenia potrzebne są: umowa, wszelka korespondencja (e-maile, pisma) dokumentująca naruszenia przez usługodawcę, wezwania do wykonania umowy, potwierdzenie odstąpienia od umowy oraz dowody uiszczenia wynagrodzenia (np. potwierdzenia przelewów).

Dokumenty sprawy do pobrania

Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI

Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.

Przeanalizuj własną sprawę

Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox

Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.

Zobacz Giełdę CaseBox · Plany Prawnik i Kancelaria

Podstawy prawne

Brzmienie: Art. 355 Kodeks cywilny

§ 1. Dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). § 2. Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 361 Kodeks cywilny

§ 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 344 Kodeks cywilny

§ 1. Przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło, przysługuje posiadaczowi roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego i o zaniechanie naruszeń. Roszczenie to nie jest zależne od dobrej wiary posiadacza ani od zgodności posiadania ze stanem prawnym, chyba że prawomocne orzeczenie sądu lub innego powołanego do rozpoznawania spraw tego rodzaju organu państwowego stwierdziło, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem. § 2. Roszczenie wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku od chwili naruszenia.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 484 Kodeks cywilny

§ 1. W razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary nie jest dopuszczalne, chyba że strony inaczej postanowiły. § 2. Jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej; to samo dotyczy wypadku, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 118 Kodeks cywilny

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 125 Kodeks cywilny

§ 1. Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd przedawnia się z upływem sześciu lat. Jeżeli stwierdzone w ten sposób roszczenie obejmuje świadczenia okresowe, roszczenie o świadczenie okresowe należne w przyszłości przedawnia się z upływem trzech lat. § 2. (uchylony)

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 455 Kodeks cywilny

Jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 6 Kodeks cywilny

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 5 Kodeks cywilny

Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 233 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. § 2. Sąd oceni na tej samej podstawie, jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez stronę dowodu lub przeszkodom stawianym przez nią w jego przeprowadzeniu wbrew postanowieniu sądu.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 493 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Od nakazu zapłaty pozwany może wnieść zarzuty. § 2. W piśmie zawierającym zarzuty pozwany powinien, poza elementami wskazanymi w art. 4803 § 2, wymienić fakty, z których wywodzi żądania, i dowody na wykazanie każdego z nich. § 3. W postępowaniu po wniesieniu zarzutów: 1) nie stosuje się przepisów art. 194–196 i art. 198; 2) powództwo wzajemne jest niedopuszczalne; 3) nie można występować z nowymi roszczeniami zamiast lub obok dotychczasowych; jednakże w przypadku zmiany okoliczności powód może żądać zamiast pierwotnego przedmiotu sporu jego równowartości lub innego przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające się może nadto rozszerzyć powództwo o świadczenia za kolejne okresy. § 4. Jeżeli zachodzą podstawy do odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania, sąd z urzędu postanowieniem uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie rozstrzygnięcie. W innym przypadku sąd wydaje wyrok, którym w całości lub części utrzymuje nakaz zapłaty w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 736 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien odpowiadać wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) wskazanie sposobu zabezpieczenia, a w sprawach o roszczenie pieniężne także wskazanie sumy zabezpieczenia; 2) uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek. § 2. Jeżeli wniosek o udzielenie zabezpieczenia złożono przed wszczęciem postępowania, należy nadto zwięźle przedstawić przedmiot sprawy. § 3. Wskazana w § 1 suma zabezpieczenia nie może być wyższa od dochodzonego roszczenia liczonego wraz z odsetkami do dnia wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia oraz z kosztami wykonania zabezpieczenia. Suma ta może obejmować także przewidywane koszty postępowania. § 4. Jeżeli w ramach zabezpieczenia obowiązany składa sumę zabezpieczenia, sumę tę umieszcza na rachunku depozytowym Ministra Finansów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. § 5. W sprawach wymienionych w art. 479[89] wniosek powinien zawierać ponadto informację, czy toczy lub toczyło się postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa wyłącznego albo oświadczenie strony lub uczestnika postępowania o braku wiedzy o takim postępowaniu.

Strona przepisu

Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.