Wyjście z umowy lub relacji
Automatyczne przedłużenie umowy abonamentowej: Jak skutecznie zrezygnować z usługi telemedycznej?
Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło
Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min
Wielu konsumentów spotyka się z problemem automatycznego przedłużania umów abonamentowych, co nierzadko prowadzi do sporów o naliczane opłaty. Jakie prawa przysługują nam w takiej sytuacji i jak skutecznie zrezygnować z usługi, aby uniknąć nieuzasadnionych kosztów?
Szybka odpowiedź
Skuteczne wypowiedzenie umowy abonamentowej zależy od postanowień umownych i obowiązujących przepisów prawa konsumenckiego; kluczowe jest złożenie oświadczenia woli w odpowiedniej formie i terminie, a w przypadku bezprawnego pobrania opłat przysługuje roszczenie o ich zwrot.
- Wypowiedzenie umowy elektronicznej jest skuteczne, gdy dotarło do usługodawcy w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią (Art. 61 k.c.).
- Postanowienia o automatycznym przedłużeniu umowy i warunkach wypowiedzenia są dopuszczalne, ale podlegają ocenie pod kątem ich jasności i braku abuzywnego charakteru w prawie konsumenckim.
- Niejasne klauzule umowne w umowach konsumenckich interpretuje się na korzyść konsumenta (Art. 384 k.c.).
- Bezprawne pobranie opłat po skutecznie wypowiedzianej umowie kwalifikuje się jako bezpodstawne wzbogacenie (Art. 405 k.c.) lub nienależne świadczenie (Art. 410 k.c.).
- Roszczenie o zwrot nienależnie pobranych środków przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stało się wymagalne (Art. 118, 120 k.c.).
Jak wyglądała sprawa?
Sprawa dotyczyła próby rezygnacji klientki A. K. z automatycznie przedłużanej usługi telemedycznej i dalszego naliczania opłat przez usługodawcę mimo złożonego wypowiedzenia.
A. K., będąca konsumentem, zawarła z usługodawcą umowę o świadczenie usług telemedycznych „Zdrowie24 Premium” na okres 12 miesięcy, od 1 marca 2024 r. do 28 lutego 2025 r., z miesięczną opłatą. Umowa przewidywała automatyczne przedłużenie na czas nieoznaczony po upływie okresu minimalnego, z wymogiem złożenia wypowiedzenia e-mailem lub przez panel klienta na 14 dni przed końcem okresu rozliczeniowego.
Dnia 15 lutego 2025 r. A. K. wysłała e-mail z rezygnacją, żądając zakończenia usługi z dniem 28 lutego 2025 r. Usługodawca potwierdził otrzymanie wiadomości, jednak wskazał, że rezygnacja będzie skuteczna dopiero z dniem 31 marca 2025 r., powołując się na 14-dniowy termin wypowiedzenia liczony od końca okresu rozliczeniowego.
W konsekwencji, usługodawca pobrał z konta A. K. dwie kolejne opłaty abonamentowe w wysokości po 121,77 PLN brutto w dniach 1 marca 2025 r. i 1 kwietnia 2025 r. A. K. kwestionuje zasadność tych pobrań, domagając się zwrotu łącznej kwoty 243,54 PLN wraz z ustawowymi odsetkami oraz zaprzestania dalszego naliczania opłat.
Czy klauzula o automatycznym przedłużeniu jest zgodna z prawem?
Klauzule o automatycznym przedłużeniu umowy są generalnie dopuszczalne w prawie polskim, lecz podlegają ścisłej ocenie pod kątem ich jasności i zgodności z zasadami ochrony konsumentów.
Postanowienie umowne o automatycznym przedłużeniu na czas nieoznaczony po upływie okresu minimalnego jest zgodne z zasadą swobody umów, jednak w relacjach z konsumentami jest ono regulowane przez przepisy chroniące słabszą stronę umowy. Wymagane jest, aby konsument był wyraźnie i jednoznacznie poinformowany o takim mechanizmie oraz o warunkach jego dezaktywacji.
W przypadku niejasności lub dwuznaczności treści wzorca umowy, zastosowanie znajduje zasada interpretowania ich na korzyść konsumenta. Klauzule, które kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, mogą zostać uznane za niedozwolone postanowienia umowne, potocznie zwane klauzulami abuzywnymi.
Pełna ocena zgodności takich klauzul z przepisami szczególnymi, takimi jak ustawa o prawach konsumenta z 30 maja 2014 r. czy ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną, wymagałaby dostępu do ich treści. Brak tych informacji ogranicza możliwość kompleksowej analizy, ale ogólne zasady wskazują na konieczność przejrzystości i rozsądności warunków wypowiedzenia.
Czy rezygnacja z abonamentu drogą e-mailową była skuteczna?
Rezygnacja złożona e-mailem przez A. K. była skuteczna, ponieważ usługodawca potwierdził jej otrzymanie, a umowa dopuszczała taką formę wypowiedzenia.
Zgodnie z Art. 60 Kodeksu cywilnego, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny. E-mail, jako forma komunikacji elektronicznej, spełnia ten wymóg. Art. 61 § 2 Kodeksu cywilnego precyzuje, że oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej uważa się za złożone z chwilą wprowadzenia go do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, aby adresat mógł zapoznać się z jego treścią.
W niniejszej sprawie, A. K. wysłała e-mail z rezygnacją 15 lutego 2025 r., a usługodawca potwierdził jego otrzymanie tego samego dnia. To świadczy o tym, że oświadczenie woli dotarło do adresata i mógł się z nim zapoznać. Twierdzenia usługodawcy o niespełnieniu warunków formalnych, np. braku weryfikacji przez panel klienta, są bezzasadne, jeśli umowa dopuszczała wypowiedzenie e-mailem.
Kwestią sporną pozostaje jedynie termin skuteczności wypowiedzenia. Ponieważ A. K. złożyła rezygnację 15 lutego 2025 r., a umowa wymagała 14-dniowego terminu wypowiedzenia liczonego "od końca okresu rozliczeniowego", usługodawca argumentował, że wypowiedzenie było spóźnione na zakończenie okresu minimalnego (28 lutego 2025 r.). Zgodnie z tym, jego skuteczność przypadałaby na koniec następnego okresu rozliczeniowego, czyli 31 marca 2025 r.
Czy pobrane opłaty były bezprawne?
Tak, pobrane opłaty są uznawane za bezprawne w zakresie, w jakim przekraczają termin, na który umowa była skutecznie rozwiązana, stanowiąc bezpodstawne wzbogacenie usługodawcy.
Jeżeli uznać, że wypowiedzenie umowy przez A. K. było skuteczne z dniem 28 lutego 2025 r. (co jest najbardziej korzystną interpretacją dla konsumenta w świetle niejasności terminów), to wszelkie opłaty pobrane po tej dacie są bezprawne. W takim wypadku zarówno opłata z 1 marca 2025 r., jak i z 1 kwietnia 2025 r. zostały pobrane bez ważnej podstawy prawnej.
Jeśli natomiast przyjąć interpretację usługodawcy, że wypowiedzenie było skuteczne dopiero z dniem 31 marca 2025 r., to opłata pobrana 1 marca 2025 r. mogłaby być uznana za zasadną, natomiast opłata z 1 kwietnia 2025 r. już nie. Nawet w tej sytuacji, roszczenie o zwrot 121,77 PLN za kwiecień byłoby w pełni uzasadnione.
W obu wariantach, pobrane kwoty, co do których brak jest ważnej podstawy prawnej, kwalifikują się jako bezpodstawne wzbogacenie usługodawcy kosztem A. K. (Art. 405 Kodeksu cywilnego) lub jako nienależne świadczenie (Art. 410 Kodeksu cywilnego). A. K. ma zatem prawo domagać się zwrotu tych środków wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia, w którym usługodawca popadł w zwłokę (Art. 455 Kodeksu cywilnego).
Kiedy roszczenie o zwrot pieniędzy się przedawni?
Roszczenie o zwrot nienależnie pobranych środków przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stało się wymagalne.
Zgodnie z Art. 117 § 1 Kodeksu cywilnego, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Termin przedawnienia dla roszczeń związanych z działalnością gospodarczą, do których zaliczają się roszczenia konsumenta wobec przedsiębiorcy z tytułu nienależnego świadczenia, wynosi trzy lata (Art. 118 Kodeksu cywilnego).
Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (Art. 120 § 1 Kodeksu cywilnego). W przypadku nienależnie pobranych opłat, wymagalność następuje z chwilą bezprawnego obciążenia konta. Zatem dla kwoty pobranej 1 marca 2025 r., bieg przedawnienia rozpocznie się 1 marca 2025 r., a dla kwoty z 1 kwietnia 2025 r. – 1 kwietnia 2025 r.
Mając na uwadze te daty, roszczenia A. K. nie są jeszcze przedawnione. Ewentualne złożenie pozwu do sądu lub wszczęcie postępowania mediacyjnego może przerwać bieg przedawnienia (Art. 123 Kodeksu cywilnego). Wysłanie reklamacji i wezwań przedsądowych, choć nie przerywa biegu przedawnienia, stanowi podstawę do naliczania odsetek za opóźnienie od momentu wezwania usługodawcy do zapłaty (Art. 455 Kodeksu cywilnego).
Jakie dowody są kluczowe w tej sprawie?
Kluczowe dowody w sprawie obejmują korespondencję e-mailową z rezygnacją i reklamacjami, potwierdzenia płatności oraz umowę wraz z regulaminem.
Do wykazania skuteczności rezygnacji i bezpodstawności pobrań niezbędne są e-maile A. K. z 15 lutego 2025 r. (z żądaniem rezygnacji) oraz odpowiedź usługodawcy z tego samego dnia, potwierdzająca otrzymanie oświadczenia. Ważne są także późniejsze e-maile z reklamacjami (2 i 16 marca 2025 r.) oraz wezwanie przedsądowe z 3 kwietnia 2025 r., które potwierdzają próby polubownego rozwiązania sporu.
Faktury oraz wyciągi z rachunku bankowego lub zapisy transakcji kartowych są fundamentalne dla udowodnienia faktycznego pobrania opłat przez usługodawcę oraz ich wysokości. Treść zawartej umowy o świadczenie usług telemedycznych wraz z regulaminem jest konieczna do analizy postanowień dotyczących automatycznego przedłużenia i warunków wypowiedzenia.
Dodatkowo, przydatne mogą okazać się logi serwera usługodawcy, zapisy aktywności w panelu klienta (jeśli były prowadzone), a także nagrania rozmów z działem obsługi klienta, jeśli takie miały miejsce i zostały udokumentowane. Te dowody mogą wzmocnić pozycję A. K. w ewentualnym sporze sądowym.
Ile można odzyskać i czy warto iść do sądu?
A. K. może dochodzić zwrotu 243,54 PLN brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, a decyzja o postępowaniu sądowym powinna uwzględniać szanse, ryzyka i koszty.
A. K. domaga się zwrotu łącznej kwoty 243,54 PLN brutto, obejmującej dwie bezprawnie pobrane opłaty po 121,77 PLN każda. Do tej kwoty należy doliczyć ustawowe odsetki za opóźnienie, naliczane od daty pobrania każdej z kwot lub, bardziej konserwatywnie, od daty pierwszej reklamacji (2 marca 2025 r.), kiedy usługodawca został wezwany do zwrotu (Art. 481 Kodeksu cywilnego).
Szanse powodzenia powództwa ocenia się jako wysokie, zwłaszcza w kontekście statusu konsumenta A. K. i obowiązku interpretowania niejasnych klauzul umownych na jej korzyść. Ryzykiem może być argumentacja usługodawcy dotycząca terminu wypowiedzenia, co mogłoby ograniczyć kwotę do zwrotu do jednej opłaty. Koszty procesu obejmują opłatę sądową (relatywnie niską przy takiej wartości przedmiotu sporu) oraz ewentualne koszty zastępstwa procesowego.
Przed skierowaniem sprawy do sądu, zaleca się skorzystanie z alternatywnych ścieżek, takich jak ponowne wysłanie wezwania przedsądowego lub zgłoszenie sprawy do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK). Działania te mogą doprowadzić do polubownego rozwiązania sporu bez konieczności ponoszenia kosztów sądowych i przewlekłości postępowania.
Najczęstsze pytania
Czy można zrezygnować z umowy zawartej przez internet w dowolnym momencie?
Nie zawsze. Konsument ma prawo do odstąpienia od umowy zawartej na odległość bez podawania przyczyny w terminie 14 dni, lecz po tym terminie obowiązują postanowienia umowy dotyczące jej wypowiedzenia oraz przepisy Kodeksu cywilnego i ustawy o prawach konsumenta.
Jakie prawa ma konsument, gdy przedsiębiorca bezpodstawnie pobiera opłaty?
W przypadku bezpodstawnego pobrania opłat, konsument ma prawo żądać ich zwrotu na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu (Art. 405 k.c.) lub nienależnym świadczeniu (Art. 410 k.c.), wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Może również zgłosić sprawę do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
Co to jest klauzula abuzywna?
Klauzula abuzywna to postanowienie umowy zawieranej z konsumentem, które nie zostało z nim indywidualnie uzgodnione i kształtuje jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Takie postanowienia są bezskuteczne.
Dokumenty sprawy do pobrania
- Sprawa 230 — stan faktyczny i dokumenty (DOCX) — DOCX · 17 KB
- Sprawa 230 — rozwiązanie CaseBox (DOCX) — DOCX · 24 KB
Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI
Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.
Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox
Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.
Podstawy prawne
- Art. 60 k.c.
- Art. 61 k.c.
- Art. 117 k.c.
- Art. 118 k.c.
- Art. 120 k.c.
- Art. 123 k.c.
- Art. 384 k.c.
- Art. 405 k.c.
- Art. 410 k.c.
- Art. 455 k.c.
- Art. 481 k.c.
Brzmienie: Art. 60 Kodeks cywilny
Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli).
Brzmienie: Art. 61 Kodeks cywilny
§ 1. Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. § 2. Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią.
Brzmienie: Art. 117 Kodeks cywilny
§ 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. § 2. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. § 21. Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. § 3. (uchylony)
Brzmienie: Art. 118 Kodeks cywilny
Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Brzmienie: Art. 120 Kodeks cywilny
§ 1. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. § 2. Bieg przedawnienia roszczeń o zaniechanie rozpoczyna się od dnia, w którym ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, nie zastosował się do treści roszczenia.
Brzmienie: Art. 123 Kodeks cywilny
§ 1. Bieg przedawnienia przerywa się: ⇓ 1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia; ⇓ 2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. 3) (uchylony) § 2. (uchylony)
Brzmienie: Art. 384 Kodeks cywilny
§ 1. Ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów, wzór umowy, regulamin, wiąże drugą stronę, jeżeli został jej doręczony przed zawarciem umowy. § 2. W razie gdy posługiwanie się wzorcem jest w stosunkach danego rodzaju zwyczajowo przyjęte, wiąże on także wtedy, gdy druga strona mogła się z łatwością dowiedzieć o jego treści. Nie dotyczy to jednak umów zawieranych z udziałem konsumentów, z wyjątkiem umów powszechnie zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego. § 3. (uchylony) § 4. Jeżeli jedna ze stron posługuje się wzorcem umowy w postaci elektronicznej, powinna udostępnić go drugiej stronie przed zawarciem umowy w taki sposób, aby mogła ona wzorzec ten przechowywać i odtwarzać w zwykłym toku czynności. § 5. (uchylony)
Brzmienie: Art. 405 Kodeks cywilny
Kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.
Brzmienie: Art. 410 Kodeks cywilny
§ 1. Przepisy artykułów poprzedzających stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego. § 2. Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia.
Brzmienie: Art. 455 Kodeks cywilny
Jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania.
Brzmienie: Art. 481 Kodeks cywilny
§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. § 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. § 21. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). § 22. Jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie. § 23. Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy. § 24. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie. § 3. W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może nadto żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych.
Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.