Kredyty, długi i leasing

Przedawnienie pożyczki i abuzywne klauzule – prawa konsumenta w windykacji

Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło

Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min

Niniejszy artykuł analizuje przypadek Klientki M. K., która otrzymała wezwanie do zapłaty znacznie zawyżonej kwoty z tytułu niegdyś zaciągniętej pożyczki. Skupiamy się na kluczowych aspektach prawnych: przedawnieniu roszczenia, ważności klauzul umownych dotyczących automatycznych przedłużeń i opłat, a także uprawnieniach firmy windykacyjnej.

Szybka odpowiedź

W przypadku windykacji przedawnionej pożyczki Klientka może skutecznie podnieść zarzut przedawnienia, a także kwestionować abuzywność klauzul umownych dotyczących automatycznych przedłużeń, wysokich odsetek i dodatkowych opłat windykacyjnych.

  • Roszczenie o spłatę pożyczki krótkoterminowej jest przedawnione z upływem trzech lat od terminu spłaty (15 marca 2022 r.).
  • Klauzule o automatycznym przedłużeniu pożyczki i prowizjach odnawiających są prawdopodobnie abuzywne i niewiążące dla konsumenta.
  • Wysokie odsetki (0,15% dziennie) oraz zryczałtowane opłaty windykacyjne są kwestionowane jako nadmierne i potencjalnie abuzywne.
  • Firma windykacyjna (cesjonariusz) nabywa wierzytelność w takim stanie, w jakim istniała u pierwotnego wierzyciela, ze wszystkimi wadami i zarzutami przysługującymi dłużnikowi.
  • Ciężar dowodu na istnienie i wysokość roszczenia oraz na zgodę konsumenta na wszelkie dodatkowe opłaty spoczywa na wierzycielu.
  • Konsument może skutecznie bronić się przed roszczeniem firmy windykacyjnej, a nawet rozważyć pozew o ustalenie nieistnienia długu.

Jak wyglądała sprawa?

Klientka M. K. zaciągnęła krótkoterminową pożyczkę, która nie została spłacona w terminie, a wierzytelność została sprzedana firmie windykacyjnej, która żąda zapłaty znacznie zawyżonej kwoty.

Pani M. K. zawarła w lutym 2019 roku elektroniczną umowę pożyczki krótkoterminowej na kwotę 2 500,00 zł z wierzycielem początkowym, spółką F. S. sp. z o.o. Termin spłaty ustalono na 14 marca 2019 roku. Pożyczka nie została uregulowana w terminie, a wierzyciel początkowy rozpoczął naliczanie odsetek ustawowych za opóźnienie oraz opłat za monity, zgodnie z umową, która przewidywała również automatyczne przedłużenie pożyczki za dodatkową opłatą i prowizją.

W styczniu 2025 roku wierzytelność została sprzedana (scedowana) firmie W. sp. z o.o. za kwotę 1 000,00 zł. Następnie, w kwietniu 2025 roku, cesjonariusz wystosował do Pani M. K. wezwanie do zapłaty kwoty 7 814,32 zł, wliczając w to koszty windykacji i opłatę manipulacyjną. Klientka złożyła reklamację, kwestionując wysokość długu i zasadność naliczonych opłat, w szczególności opcji automatycznego przedłużenia pożyczki, której nigdy nie akceptowała, jednak nie otrzymała wyczerpującej odpowiedzi.

W maju 2025 roku firma W. sp. z o.o. poinformowała telefonicznie Klientkę o zamiarze skierowania sprawy do sądu w przypadku braku spłaty. Klientka zwróciła się o pomoc prawną w celu weryfikacji długu, oceny klauzul umownych, sprawdzenia przedawnienia roszczenia oraz wskazania możliwych kroków obronnych.

Czy klauzule umowy pożyczki były zgodne z prawem?

Klauzule dotyczące automatycznych przedłużeń, prowizji odnawiających oraz rażąco wysokich odsetek i opłat windykacyjnych są prawdopodobnie niedozwolonymi postanowieniami umownymi.

Postanowienia umowy pożyczki, które przewidywały automatyczne przedłużenie o 30 dni za opłatą 199,00 zł oraz prowizję odnawiającą w wysokości 29% wartości zadłużenia, budzą poważne wątpliwości prawne. Zgodnie z Kodeksem cywilnym (art. 385^1), postanowienia umowy z konsumentem, które nie zostały indywidualnie uzgodnione i kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, nie wiążą go. Automatyczne mechanizmy przedłużania pożyczki i generowania dodatkowych kosztów bez każdorazowej, świadomej zgody konsumenta mogą zostać uznane za abuzywne.

Podobnie, odsetki za opóźnienie w wysokości 0,15% dziennie (co odpowiada 54,75% w skali roku) są rażąco wysokie i mogą być uznane za naruszające dobre obyczaje oraz interesy konsumenta. Taka stawka, nawet jeśli nie jest bezpośrednio objęta ustawowym limitem w kontekście przepisów ustawy o kredycie konsumenckim, z pewnością wykracza poza granice rozsądku i mogłaby zostać zakwestionowana w sądzie jako nadużycie pozycji dominującej przez pożyczkodawcę. W przypadku uznania ich za abuzywne, Klientka nie byłaby nimi związana.

Opłaty za monity (49,00 zł za każde przypomnienie), koszty postępowania windykacyjnego (2 500,00 zł) oraz opłata manipulacyjna za weryfikację umowy (450,00 zł), naliczone przez wierzycieli, również podlegają ocenie pod kątem abuzywności. Wierzyciel ma prawo do zwrotu faktycznie poniesionych, uzasadnionych kosztów windykacji, jednak zryczałtowane i wygórowane opłaty, niewspółmierne do rzeczywistych działań, mogą zostać uznane za niedozwolone klauzule umowne. Ciężar udowodnienia zasadności i wysokości tych opłat spoczywa na wierzycielu.

Jakie dowody powinien przedstawić wierzyciel?

Wierzyciel musi udowodnić nie tylko zawarcie umowy, ale także świadomą akceptację przez Klientkę wszystkich spornych klauzul i naliczeń, w tym automatycznych przedłużeń.

Zgodnie z Kodeksem cywilnym (art. 6), ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W tej sprawie to firma W. sp. z o.o., jako podmiot dochodzący roszczenia, musi przedstawić dowody potwierdzające istnienie, wysokość i wymagalność długu. To obejmuje nie tylko samą umowę pożyczki, ale również dowody na to, że Klientka świadomie i wyraźnie akceptowała każde z jej postanowień, w szczególności te dotyczące automatycznych przedłużeń, prowizji odnawiających oraz pozostałych opłat.

Wierzyciel powinien dysponować i przedstawić w sądzie oryginał umowy pożyczki wraz z załącznikami, szczegółowe logi systemowe potwierdzające zawarcie umowy, w tym zapisy CAPTCHA, adresy IP oraz wszelkie potwierdzenia komunikacji elektronicznej (SMS, e-mail) dotyczące akceptacji warunków, w tym kolejnych przedłużeń pożyczki. Brak takich dowodów lub ich niewiarygodność może skutkować oddaleniem roszczeń wierzyciela w tej części.

Samo powołanie się na 'token' i log (IP) z momentu zawarcia umowy, bez dodatkowych dowodów na świadomą akceptację każdego automatycznego przedłużenia, może okazać się niewystarczające w procesie sądowym, szczególnie w kontekście ochrony konsumenta. Klientka kwestionuje akceptację automatycznych przedłużeń, więc wierzyciel musi przedstawić przekonujące dowody na każdorazową zgodę Klientki, nie tylko na ogólny mechanizm.

Czy roszczenie o spłatę pożyczki uległo przedawnieniu?

Roszczenie firmy windykacyjnej wobec Klientki M. K. jest przedawnione.

Zgodnie z Kodeksem cywilnym (art. 118), termin przedawnienia dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata. Pożyczka zaciągnięta przez konsumenta u przedsiębiorcy jest traktowana jako roszczenie związane z działalnością gospodarczą pożyczkodawcy.

Termin spłaty pożyczki upłynął 14 marca 2019 roku. Oznacza to, że bieg trzyletniego terminu przedawnienia rozpoczął się 15 marca 2019 roku i upłynął 15 marca 2022 roku. Roszczenie jest zatem przedawnione. Cesja wierzytelności, która miała miejsce 15 stycznia 2025 roku, nie przerywa biegu przedawnienia, ponieważ nie jest czynnością sądową podjętą w celu dochodzenia roszczenia (art. 123 Kodeksu cywilnego).

Wezwanie do zapłaty wystosowane przez W. sp. z o.o. 8 kwietnia 2025 roku również nie miało wpływu na bieg przedawnienia, gdyż zostało wysłane już po jego upływie. W związku z tym, Klientka może skutecznie podnieść zarzut przedawnienia roszczenia w ewentualnym postępowaniu sądowym, co powinno skutkować oddaleniem powództwa (art. 117 Kodeksu cywilnego). Przedawnienie roszczenia głównego skutkuje również przedawnieniem roszczeń akcesoryjnych, takich jak odsetki i opłaty.

Czy firma windykacyjna miała prawo naliczać dodatkowe opłaty?

Wiele z naliczonych przez firmę windykacyjną opłat, takich jak opłata za przedłużenie, prowizja odnawiająca, koszty windykacji czy opłata manipulacyjna, jest prawdopodobnie bezpodstawnych lub zawyżonych.

Firma windykacyjna W. sp. z o.o. w wezwaniu do zapłaty żądała kwoty 7 814,32 zł, w której skład wchodziły m.in. kapitał, odsetki, opłaty za monity, automatyczne przedłużenia, prowizje odnawiające, koszty windykacji (2 500,00 zł) oraz opłata manipulacyjna (450,00 zł). Większość tych pozycji jest kwestionowana. Klauzule dotyczące automatycznych przedłużeń i prowizji odnawiających są prawdopodobnie abuzywne, co oznacza, że nie wiążą Klientki.

Wysokie odsetki (0,15% dziennie) mogą być uznane za rażąco wygórowane, a opłaty za monity, koszty windykacji i opłata manipulacyjna jako nieudowodnione i niewspółmierne do faktycznych kosztów. Wierzyciel ma prawo do zwrotu wyłącznie faktycznie poniesionych i uzasadnionych kosztów, nie zaś zryczałtowanych i wygórowanych kwot. Żądane przez firmę W. sp. z o.o. koszty windykacji i opłata manipulacyjna wydają się nieuzasadnione i znacznie zawyżone.

Dodatkowo, roszczenie o zryczałtowaną rekompensatę za koszty odzyskiwania należności, wynikające z ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (art. 10 ust. 1), nie ma zastosowania w przypadku roszczeń wobec konsumenta. Przepisy te dotyczą transakcji między przedsiębiorcami. Zatem, roszczenie o taką rekompensatę jest bezpodstawne i nie może być dochodzone od Klientki.

Co zmienia cesja wierzytelności dla dłużnika?

Cesja wierzytelności przenosi dług w takim stanie, w jakim istniał u pierwotnego wierzyciela, co oznacza, że dłużnik może podnieść wobec nowego wierzyciela wszystkie zarzuty, które przysługiwały mu wobec poprzedniego.

Cesja wierzytelności, czyli sprzedaż długu przez wierzyciela początkowego (F. S. sp. z o.o.) na rzecz firmy windykacyjnej (W. sp. z o.o.), jest co do zasady czynnością prawną skuteczną. Oznacza to, że W. sp. z o.o. stało się nowym wierzycielem Klientki M. K. i przejęło prawo do dochodzenia spłaty pożyczki.

Jednakże, zgodnie z Kodeksem cywilnym (art. 509), wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim istniała u zbywcy. Oznacza to, że cesjonariusz (W. sp. z o.o.) nie może dochodzić roszczenia w większym zakresie, niż mógł to zrobić pierwotny wierzyciel. Co najważniejsze, Klientka zachowuje wobec nowego wierzyciela wszelkie zarzuty, które przysługiwały jej wobec F. S. sp. z o.o.

W praktyce oznacza to, że Pani M. K. może podnieść wobec W. sp. z o.o. zarówno zarzut przedawnienia roszczenia, jak i zarzuty dotyczące abuzywności klauzul umownych czy nieprawidłowości w naliczaniu opłat i odsetek. Cesja wierzytelności nie 'ożywia' przedawnionego długu ani nie legalizuje nieuczciwych postanowień umowy.

Jakie są ryzyka i szanse w sporze z firmą windykacyjną?

Klientka ma duże szanse na oddalenie roszczenia ze względu na przedawnienie i potencjalną abuzywność klauzul, ale istnieje ryzyko przedstawienia przez wierzyciela zaskakujących dowodów akceptacji.

Szanse (mocne strony sprawy Klientki): Największą szansą jest skuteczny zarzut przedawnienia roszczenia, które upłynęło 15 marca 2022 roku (art. 118 Kodeksu cywilnego). Jest to kluczowy argument obrony. Dodatkowo, istnieje wysokie prawdopodobieństwo uznania klauzul o automatycznych przedłużeniach, prowizjach odnawiających oraz wygórowanych odsetkach i opłatach windykacyjnych za abuzywne (art. 385^1 Kodeksu cywilnego). Ciężar dowodu na wierzycielu (art. 6 Kodeksu cywilnego) będzie utrudniał mu wykazanie zasadności wszystkich spornych naliczeń, a także brak podstaw do dochodzenia zryczałtowanej rekompensaty z ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Ryzyka (słabe strony sprawy Klientki / kontrargumenty strony przeciwnej): Głównym ryzykiem jest możliwość przedstawienia przez wierzyciela dowodów, np. logów systemowych, potwierdzeń SMS lub e-mail, które w sposób wiarygodny potwierdzałyby świadomą i wyraźną akceptację przez Klientkę automatycznych przedłużeń pożyczki lub innych spornych opłat. Należy również liczyć się z ewentualnymi kosztami procesu sądowego w przypadku, gdyby roszczenie wierzyciela nie zostało całkowicie oddalone. Warto jednak pamiętać, że w przypadku przedawnienia, sąd powinien oddalić powództwo, co zazwyczaj prowadzi do obciążenia kosztami strony przegrywającej.

W przypadku konsumenta, możliwość zgłoszenia nieuczciwych praktyk do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) stanowi dodatkowy nacisk na wierzyciela i może wpływać na jego strategię.

Jakie działania obronne może podjąć konsument?

Klientka powinna podjąć działania przedsądowe, takie jak wezwanie do zapłaty i żądanie dokumentów, a w przypadku pozwu sądowego – skutecznie podnieść zarzut przedawnienia i kwestionować abuzywne klauzule.

Pierwszym krokiem jest wysłanie pisemnego wezwania przedsądowego do obu spółek – W. sp. z o.o. (cesjonariusza) oraz F. S. sp. z o.o. (pierwotnego wierzyciela). Wezwanie powinno zawierać żądanie przedłożenia pełnej dokumentacji dotyczącej pożyczki, w tym oryginału umowy, logów systemowych, adresów IP, potwierdzeń SMS/e-mail dotyczących zawarcia umowy i akceptacji przedłużeń. Należy również domagać się szczegółowego wykazu naliczeń z datami i podstawą prawną oraz dowodu wypłaty kwoty pożyczki na rachunek Klientki. W wezwaniu należy wskazać na zarzut przedawnienia oraz kwestionować abuzywność klauzul umownych.

W przypadku, gdy firma windykacyjna skieruje sprawę do sądu, Klientka powinna złożyć odpowiedź na pozew, w której kluczowe będzie podniesienie zarzutu przedawnienia roszczenia (art. 117 Kodeksu cywilnego). Należy również podnieść zarzuty dotyczące abuzywności klauzul umownych oraz braku udowodnienia przez wierzyciela zasadności i wysokości wszystkich naliczeń. Do odpowiedzi na pozew można dołączyć wniosek o zabezpieczenie powództwa, polegający na zakazaniu wierzycielowi prowadzenia dalszych działań windykacyjnych na czas trwania sporu (art. 736 Kodeksu postępowania cywilnego).

Można również rozważyć wniesienie proaktywnego pozwu o ustalenie nieistnienia długu. Należy zgromadzić wszystkie dostępne dokumenty, takie jak wyciągi bankowe z okresu zawarcia umowy, wszelkie SMS-y, e-maile lub zrzuty ekranu z serwisu pożyczkowego. Równolegle, w celu zbadania praktyk wierzycieli, można zgłosić sprawę do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) lub, jeśli podlegały nadzorowi, do Komisji Nadzoru Finansowego (KNF).

Najczęstsze pytania

Czy firma windykacyjna może żądać spłaty przedawnionego długu?

Firma windykacyjna może wysłać wezwanie do zapłaty nawet przedawnionego długu. Jednak w przypadku skierowania sprawy do sądu, dłużnik może skutecznie podnieść zarzut przedawnienia, co powinno skutkować oddaleniem powództwa.

Co to są klauzule abuzywne w umowie pożyczki?

Klauzule abuzywne to niedozwolone postanowienia umowne, które kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. W umowach pożyczek mogą to być np. klauzule o automatycznym przedłużaniu, wygórowanych opłatach czy odsetkach.

Jak długo przedawnia się pożyczka zaciągnięta u firmy pożyczkowej?

Roszczenia przedsiębiorcy (firmy pożyczkowej) wobec konsumenta z tytułu umowy pożyczki przedawniają się z upływem trzech lat od daty wymagalności spłaty długu (lub każdej raty, jeśli spłata miała następować w ratach).

Czy cesja wierzytelności przerywa bieg przedawnienia?

Nie, cesja wierzytelności, czyli sprzedaż długu, nie przerywa biegu przedawnienia. Bieg przedawnienia może zostać przerwany jedynie przez konkretne czynności, takie jak wniesienie pozwu do sądu lub inne czynności przed organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń.

Czy firma windykacyjna może naliczać własne koszty windykacji?

Firma windykacyjna może dochodzić zwrotu faktycznie poniesionych i uzasadnionych kosztów windykacji. Jednak zryczałtowane, wygórowane opłaty, które nie odpowiadają rzeczywistym kosztom, mogą być uznane za niedozwolone postanowienia umowne i kwestionowane przez dłużnika.

Dokumenty sprawy do pobrania

Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI

Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.

Przeanalizuj własną sprawę

Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox

Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.

Zobacz Giełdę CaseBox · Plany Prawnik i Kancelaria

Podstawy prawne

Brzmienie: Art. 385¹ Kodeks cywilny

§ 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. § 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. § 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 6 Kodeks cywilny

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 118 Kodeks cywilny

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 123 Kodeks cywilny

§ 1. Bieg przedawnienia przerywa się: ⇓ 1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia; ⇓ 2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. 3) (uchylony) § 2. (uchylony)

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 117 Kodeks cywilny

§ 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. § 2. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. § 21. Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. § 3. (uchylony)

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 509 Kodeks cywilny

§ 1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. § 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 405 Kodeks cywilny

Kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 736 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien odpowiadać wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) wskazanie sposobu zabezpieczenia, a w sprawach o roszczenie pieniężne także wskazanie sumy zabezpieczenia; 2) uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek. § 2. Jeżeli wniosek o udzielenie zabezpieczenia złożono przed wszczęciem postępowania, należy nadto zwięźle przedstawić przedmiot sprawy. § 3. Wskazana w § 1 suma zabezpieczenia nie może być wyższa od dochodzonego roszczenia liczonego wraz z odsetkami do dnia wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia oraz z kosztami wykonania zabezpieczenia. Suma ta może obejmować także przewidywane koszty postępowania. § 4. Jeżeli w ramach zabezpieczenia obowiązany składa sumę zabezpieczenia, sumę tę umieszcza na rachunku depozytowym Ministra Finansów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. § 5. W sprawach wymienionych w art. 479[89] wniosek powinien zawierać ponadto informację, czy toczy lub toczyło się postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa wyłącznego albo oświadczenie strony lub uczestnika postępowania o braku wiedzy o takim postępowaniu.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 227 Kodeks postępowania cywilnego

Przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 233 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. § 2. Sąd oceni na tej samej podstawie, jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez stronę dowodu lub przeszkodom stawianym przez nią w jego przeprowadzeniu wbrew postanowieniu sądu.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 10 Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych

1. Wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty: 1) 40 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych; 2) 70 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych; 3) 100 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego jest równa lub wyższa od 50 000 złotych. 1a. Równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. 2. Oprócz kwoty, o której mowa w ust. 1, wierzycielowi przysługuje również zwrot, w uzasadnionej wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających tę kwotę. 3. Uprawnienie do kwoty, o której mowa w ust. 1, przysługuje od transakcji handlowej, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2 pkt 2. 4. Roszczenie o rekompensatę, o której mowa w ust. 1, nie może być zbyte.

Strona przepisu

Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.