Kredyty, długi i leasing

Zwrot nadpłat kredytu hipotecznego WIBOR: Jednostronna korekta przez bank

Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło

Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min

Niniejszy artykuł analizuje przypadek M. N., który zmaga się z jednostronnym podwyższeniem raty kredytu hipotecznego przez bank w wyniku zastosowania współczynnika korekcyjnego do wskaźnika WIBOR 3M. Przedstawiamy ocenę prawną klauzul umownych, możliwości dochodzenia roszczeń o zwrot nadpłat oraz rekomendowaną strategię działania.

Szybka odpowiedź

Bankowi przysługuje prawo do zwrotu nadpłaconych rat kredytu hipotecznego, jeżeli jednostronnie doliczył współczynnik korekcyjny do wskaźnika WIBOR 3M bez jasnych i obiektywnych kryteriów w umowie, co może stanowić klauzulę abuzywną.

  • Postanowienie o jednostronnym doliczaniu współczynnika korekcyjnego przez bank jest prawdopodobnie abuzywne.
  • Konsument ma prawo do zwrotu nienależnie pobranych nadpłat wraz z odsetkami za opóźnienie.
  • Termin przedawnienia roszczeń konsumenta wynosi 6 lat od daty każdej nadpłaconej raty.
  • Kluczowe dowody to umowa, harmonogramy spłat, wyciągi bankowe oraz wewnętrzne dokumenty banku uzasadniające korektę.
  • Rekomendowana strategia obejmuje wezwanie przedsądowe, a następnie pozew z wnioskiem o zabezpieczenie powództwa.

Jak wyglądała sprawa klienta M. N.?

Klient M. N. zawarł w 2018 roku umowę kredytu hipotecznego ze zmiennym oprocentowaniem, które od stycznia 2022 roku zostało jednostronnie podwyższone przez bank poprzez doliczenie współczynnika korekcyjnego do wskaźnika WIBOR 3M.

M. N. zawarł w dniu 15 października 2018 roku umowę kredytu hipotecznego z instytucją finansową na kwotę 420 000,00 zł na zakup nieruchomości. Kredyt został udzielony na 25 lat, a jego oprocentowanie określono jako zmienne, składające się z sumy stopy referencyjnej WIBOR 3M oraz marży banku w wysokości 2,20 punktu procentowego.

Zgodnie z umową, w przypadku braku publikacji wskaźnika WIBOR 3M, bank miał zastosować wskaźnik zastępczy. Umowa zawierała również załącznik, który zastrzegał prawo banku do doliczenia współczynnika korekcyjnego w przedziale od 0,00 do +0,40 p.p. w przypadku zmiany metodologii obliczania wskaźnika. Przez pierwsze lata M. N. terminowo spłacał raty kredytu.

Od 1 stycznia 2022 roku bank, powołując się na zmianę metodologii obliczania wskaźnika WIBOR 3M, jednostronnie doliczył do oprocentowania współczynnik korekcyjny w wysokości +0,35 p.p. Spowodowało to wzrost miesięcznej raty M. N. z 1 980,45 zł do 2 730,12 zł. Po pewnym czasie M. N. zorientował się, że bank nie udostępnił pełnego uzasadnienia prawnego i merytorycznego dla zastosowania współczynnika. Klient złożył reklamację, żądając wyjaśnień i korekty naliczeń, jednak bank podtrzymał swoje stanowisko, powołując się na klauzule umowne i wewnętrzną decyzję operacyjną.

Czy bank miał prawo jednostronnie zmieniać oprocentowanie?

Prawdopodobnie bank nie miał skutecznego, jednoznacznego uprawnienia do jednostronnego doliczenia współczynnika korekcyjnego do wartości WIBOR 3M, jeśli klauzula umowna okazałaby się abuzywna.

Podstawa: Art. 385¹ § 1 KC

Postanowienia umowy kredytowej (§ 3 ust. 4 oraz Załącznik nr 4) dotyczące zmiany wskaźnika referencyjnego budzą poważne wątpliwości prawne. Paragraf 3 ust. 4 umowy odnosi się do zastosowania wskaźnika zastępczego w przypadku braku publikacji WIBOR 3M, co jest zasadniczo dopuszczalne, o ile mechanizm zastępczy jest transparentny. Jednakże problematyczny jest Załącznik nr 4, który umożliwia bankowi jednostronne doliczenie współczynnika korekcyjnego w przedziale od 0,00 do +0,40 p.p. w przypadku zmiany metodologii obliczania wskaźnika.

Brak jest w tym postanowieniu precyzyjnych i obiektywnych kryteriów, na podstawie których bank miałby dokonać doliczenia współczynnika oraz określić jego konkretną wysokość. Taka konstrukcja klauzuli, dająca bankowi swobodę w kształtowaniu istotnego elementu umowy, jakim jest koszt kredytu, bez możliwości przewidzenia konsekwencji przez konsumenta, może być uznana za sprzeczną z dobrymi obyczajami i rażąco naruszającą interesy konsumenta.

W rezultacie, jeśli postanowienie Załącznika nr 4 zostanie uznane za niedozwolone, wówczas jednostronne doliczenie współczynnika korekcyjnego w wysokości +0,35 p.p. od 1 stycznia 2022 roku będzie traktowane jako bezskuteczne. Klient nie byłby wówczas związany tym zapisem, a bank nie miałby podstawy prawnej do pobierania podwyższonych rat.

Czy klauzula o korekcie WIBOR może być uznana za abuzywną?

Istnieje wysokie prawdopodobieństwo uznania postanowień Załącznika nr 4 za klauzule niedozwolone (abuzywne) z uwagi na brak transparentności i jednostronne kształtowanie praw konsumenta przez bank.

Podstawa: Art. 385¹ § 1 KC

Zgodnie z art. 385¹ § 1 Kodeksu cywilnego, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem, które nie zostały uzgodnione indywidualnie, nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. W przypadku M. N., Załącznik nr 4, jako element wzorca umowy, prawdopodobnie nie był indywidualnie negocjowany.

Klauzula ta daje bankowi jednostronne uprawnienie do arbitralnego kształtowania wysokości oprocentowania poprzez doliczenie współczynnika korekcyjnego w szerokim przedziale od 0,00 do +0,40 p.p. Brak obiektywnych i weryfikowalnych kryteriów dla tej decyzji oraz jej wysokości jest sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumenta, który nie może przewidzieć rzeczywistych kosztów kredytu.

Sądy powszechne i Sąd Najwyższy konsekwentnie chronią konsumentów przed takimi nieprzejrzystymi mechanizmami, które pozbawiają ich możliwości rzetelnej oceny ryzyka finansowego i dają bankom nadmierne uprawnienia do jednostronnych zmian istotnych warunków umowy. W związku z tym, istnieje silna podstawa do uznania spornego postanowienia za klauzulę abuzywną, co skutkowałoby jej bezskutecznością wobec M. N.

Jakie są terminy przedawnienia roszczeń o zwrot nadpłat?

Roszczenia konsumenta o zwrot nienależnych świadczeń przedawniają się z upływem 6 lat, przy czym bieg terminu rozpoczyna się od dnia wymagalności każdej miesięcznej nadpłaty.

Podstawa: Art. 118 KC, Art. 120 § 1 KC

Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, roszczenia o zwrot nienależnych świadczeń, w tym nadpłaconych rat kredytu, przedawniają się z upływem 6 lat. Dla konsumenta M. N., termin przedawnienia dla każdej poszczególnej nadpłaty rozpoczyna bieg od dnia, w którym faktycznie zapłacił daną ratę w zawyżonej wysokości.

W przypadku M. N., jednostronne doliczenie współczynnika korekcyjnego rozpoczęło się 1 stycznia 2022 roku. Roszczenia za wszystkie raty zapłacone od tej daty mieszczą się zatem w 6-letnim terminie przedawnienia, gdyż żadna rata nie została zapłacona wcześniej niż 6 lat przed datą zgłoszenia roszczeń czy potencjalnego pozwu w latach 2024/2025. Fakt złożenia reklamacji 10 września 2024 roku nie przerywa biegu przedawnienia, ale może mieć znaczenie dla daty wymagalności odsetek.

Gdyby roszczenie było dochodzone na innej podstawie, np. jako odszkodowanie, terminy przedawnienia mogłyby być różne, jednak w przypadku nienależnego świadczenia są to wspomniane 6 lat. Należy jednak pamiętać, że instytucja przedawnienia wymaga aktywnego podniesienia zarzutu przez stronę pozwaną.

Jakie dowody są kluczowe w sprawie o zwrot nadpłat?

Do udowodnienia roszczeń M. N. niezbędne są: umowa kredytu z załącznikami, korespondencja z bankiem, harmonogramy spłat, wyciągi bankowe, a także wewnętrzne dokumenty banku uzasadniające jednostronną korektę.

Podstawa: Art. 232 KPC, Art. 205⁹ § 2 KPC

Aby wykazać, że bank jednostronnie i bez skutecznej podstawy zmienił sposób wyliczania oprocentowania, należy zgromadzić umowę kredytu hipotecznego wraz z Załącznikiem nr 4, całą korespondencję z bankiem dotyczącą zmian (w tym pismo z 5 stycznia 2022 roku i odpowiedź na reklamację z 30 września 2024 roku), oraz harmonogramy spłat sprzed i po 1 stycznia 2022 roku. Istotne jest także wykazanie braku indywidualnego uzgodnienia Załącznika nr 4 z M. N.

W celu udowodnienia wysokości nadpłaty kluczowe będą wyciągi z konta bankowego M. N. dokumentujące faktycznie zapłacone raty kredytu od 1 stycznia 2022 roku. Konieczne może być również uzyskanie opinii biegłego z zakresu finansów, który sporządzi szczegółową kalkulację nadpłaconych kwot, porównując raty faktyczne z ratami hipotetycznymi, obliczonymi bez spornego współczynnika korekcyjnego.

Bank powołał się na wewnętrzną decyzję operacyjną z 15 grudnia 2021 roku jako podstawę do jednostronnej korekty. Wniosek o ujawnienie tej notatki, a także wszelkich innych wewnętrznych dokumentów, kalkulacji czy opinii prawnych banku, jest kluczowy dla wykazania arbitralności i braku transparentności decyzji banku. Sąd może zobowiązać bank do ich przedstawienia na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

Jak obliczyć kwotę nadpłaty i odsetek?

Kwotę nadpłaty oblicza się jako sumę miesięcznych różnic między faktycznie zapłaconą ratą a ratą, jaka byłaby należna bez doliczonego współczynnika korekcyjnego, natomiast odsetki nalicza się od każdej nadpłaty od dnia jej zapłaty.

Podstawa: Art. 481 § 1 KC, Art. 481 § 2 KC

Roszczenie o zwrot nadpłat obejmuje okres od 1 stycznia 2022 roku (rozpoczęcie doliczania współczynnika) do dnia złożenia pozwu. Wstępne wyliczenie nadpłat za okres od 1 stycznia 2022 roku do 30 listopada 2024 roku wskazuje na kwotę około 26 238,45 zł, przyjmując wzrost raty o 749,67 zł miesięcznie przez 35 miesięcy. W pozwie należy uwzględnić wszystkie nadpłaty do dnia zamknięcia rozprawy.

Metodologia obliczeniowa polega na porównaniu faktycznie zapłaconych rat z ratami hipotetycznymi, które należałyby się bez doliczenia współczynnika korekcyjnego +0,35 p.p. Należy przyjąć ten sam wskaźnik referencyjny (WIBOR 3M) i marżę banku (2,20 p.p.), jaka obowiązywała w danym miesiącu, pomijając jednak doliczony współczynnik.

Odsetki ustawowe za opóźnienie (zgodnie z art. 481 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego) nalicza się od każdej miesięcznej nadpłaty od dnia, w którym została ona faktycznie uiszczona na rzecz banku. Wartość tych odsetek, podobnie jak opłaty sądowe i koszty zastępstwa procesowego, będzie stanowić dodatkowy element roszczenia.

Jakie są ryzyka procesowe i co należy zrobić dalej?

Ryzyka obejmują złożoność dowodową i czas trwania procesu, jednak sprawa ma silne podstawy do pomyślnego zakończenia, a rekomendowana strategia to wezwanie przedsądowe, a następnie pozew z wnioskiem o zabezpieczenie powództwa.

Podstawa: Art. 736 KPC, Art. 187 KPC

Dochodzenie roszczeń na drodze sądowej wiąże się z pewnymi ryzykami, takimi jak złożoność dowodowa (konieczność opinii biegłego), potencjalna długotrwałość postępowania oraz koszty sądowe. Bank zapewne będzie argumentował, że klauzule są zgodne z prawem, a zmiana była uzasadniona obiektywnymi czynnikami rynkowymi lub zmianą metodologii.

Jednakże, sprawa M. N. ma silne podstawy do pomyślnego zakończenia, w szczególności ze względu na prawdopodobieństwo uznania spornej klauzuli za abuzywną. Rekomendowana strategia obejmuje natychmiastowe wysłanie wezwania przedsądowego do banku, żądając ujawnienia pełnej dokumentacji dotyczącej decyzji o zastosowaniu współczynnika korekcyjnego oraz zwrotu nadpłaconych kwot z odsetkami.

W przypadku braku pozytywnej reakcji banku, należy niezwłocznie złożyć pozew do sądu, wraz z wnioskiem o zabezpieczenie powództwa. Wniosek ten może obejmować zakaz jednostronnych zmian harmonogramu spłat przez bank oraz obowiązek wstrzymania windykacji roszczeń wynikających z doliczonego współczynnika do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sporu, co jest kluczowe dla ochrony interesów M. N. na czas trwania procesu. Rozważyć można również równoległe działania pozasądowe, takie jak skarga do Prezesa UOKiK czy zgłoszenie sprawy do Rzecznika Finansowego.

Najczęstsze pytania

Czy zmiana metodologii wskaźnika WIBOR zawsze uprawnia bank do podwyższenia oprocentowania?

Nie, zmiana metodologii WIBOR nie zawsze uprawnia bank do jednostronnego podwyższenia oprocentowania. Postanowienia umowne w tym zakresie muszą być transparentne, precyzyjne i nie mogą pozostawiać bankowi dowolności w kształtowaniu istotnego elementu umowy, jakim jest koszt kredytu. W przeciwnym razie, klauzula może być uznana za abuzywną i bezskuteczną wobec konsumenta.

Co oznacza, że klauzula umowna jest abuzywna?

Klauzula abuzywna (niedozwolone postanowienie umowne) to takie postanowienie w umowie z konsumentem, które nie zostało indywidualnie uzgodnione i kształtuje prawa oraz obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Klauzula taka nie wiąże konsumenta, co oznacza, że jest bezskuteczna, a świadczenia pobrane na jej podstawie mogą być uznane za nienależne.

Dokumenty sprawy do pobrania

Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI

Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.

Przeanalizuj własną sprawę

Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox

Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.

Zobacz Giełdę CaseBox · Plany Prawnik i Kancelaria

Podstawy prawne

Brzmienie: Art. 385¹ Kodeks cywilny

§ 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. § 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. § 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 118 Kodeks cywilny

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 120 Kodeks cywilny

§ 1. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie. § 2. Bieg przedawnienia roszczeń o zaniechanie rozpoczyna się od dnia, w którym ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, nie zastosował się do treści roszczenia.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 232 Kodeks postępowania cywilnego

Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 205⁹ Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Plan rozprawy zawiera rozstrzygnięcia co do wniosków dowodowych stron oraz porządek przeprowadzanych na rozprawie dowodów. Jeżeli na etapie sporządzania planu rozprawy rozstrzyganie co do niektórych wniosków dowodowych byłoby niecelowe lub przedwczesne, sąd w planie rozprawy określa warunki lub termin wydania postanowienia dowodowego. § 2. W miarę potrzeby plan rozprawy może zawierać: 1) dokładne określenie przedmiotów żądań stron, w tym rozmiar dochodzonych świadczeń wraz z należnościami ubocznymi; 2) dokładnie określone zarzuty, w tym formalne; 3) ustalenie, które fakty i oceny prawne pozostają między stronami sporne; 4) terminy posiedzeń i innych czynności w sprawie; 5) kolejność i termin przeprowadzenia dowodów oraz roztrząsania wyników postępowania dowodowego. (uchylony od dnia 1 lipca 2023 r (D.U. 2023 r., poz. 614); 6) termin zamknięcia rozprawy lub ogłoszenia wyroku; 7) rozstrzygnięcia innych zagadnień, o ile są niezbędne do prowadzenia postępowania. § 3. W planie rozprawy można się odwoływać do pism procesowych stron. § 4. Przepisy art. 206 i art. 206[1] stosuje się odpowiednio. (uchylony od dnia 1 lipca 2023 r (D.U. 2023 r., poz. 614);

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 481 Kodeks cywilny

§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. § 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. § 21. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). § 22. Jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie. § 23. Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy. § 24. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie. § 3. W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może nadto żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 736 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien odpowiadać wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) wskazanie sposobu zabezpieczenia, a w sprawach o roszczenie pieniężne także wskazanie sumy zabezpieczenia; 2) uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek. § 2. Jeżeli wniosek o udzielenie zabezpieczenia złożono przed wszczęciem postępowania, należy nadto zwięźle przedstawić przedmiot sprawy. § 3. Wskazana w § 1 suma zabezpieczenia nie może być wyższa od dochodzonego roszczenia liczonego wraz z odsetkami do dnia wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia oraz z kosztami wykonania zabezpieczenia. Suma ta może obejmować także przewidywane koszty postępowania. § 4. Jeżeli w ramach zabezpieczenia obowiązany składa sumę zabezpieczenia, sumę tę umieszcza na rachunku depozytowym Ministra Finansów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. § 5. W sprawach wymienionych w art. 479[89] wniosek powinien zawierać ponadto informację, czy toczy lub toczyło się postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa wyłącznego albo oświadczenie strony lub uczestnika postępowania o braku wiedzy o takim postępowaniu.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 187 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Pozew powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) dokładnie określone żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe także oznaczenie wartości przedmiotu sporu, chyba że przedmiotem sprawy jest oznaczona kwota pieniężna; 11) oznaczenie daty wymagalności roszczenia w sprawach o zasądzenie roszczenia; 2) wskazanie faktów, na których powód opiera swoje żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu; 3) informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia. § 2. Pozew może zawierać wnioski o zabezpieczenie powództwa, nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności i przeprowadzenie rozprawy w nieobecności powoda oraz wnioski służące do przygotowania rozprawy, a w szczególności wnioski o: 1) wezwanie na rozprawę wskazanych przez powoda świadków i biegłych; 2) dokonanie oględzin; 3) polecenie pozwanemu dostarczenia na rozprawę dokumentu będącego w jego posiadaniu, a potrzebnego do przeprowadzenia dowodu, lub przedmiotu oględzin; 4) zażądanie dowodów znajdujących się w sądach, urzędach lub u osób trzecich, wraz z uprawdopodobnieniem, że strona sama nie może ich uzyskać.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 405 Kodeks cywilny

Kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 410 Kodeks cywilny

§ 1. Przepisy artykułów poprzedzających stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego. § 2. Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia.

Strona przepisu

Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.