Ruch drogowy, cyber i reputacja

Kradzież Tożsamości: Jak bronić się przed długami i szkodami?

Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło

Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min

Kradzież tożsamości to poważne przestępstwo, które może prowadzić do nieuzasadnionych długów, problemów z ubezpieczycielami oraz negatywnych wpisów w rejestrach dłużników. Poniższy artykuł przedstawia kompleksową analizę prawną sytuacji, w której ofiara kradzieży tożsamości musi stawić czoła roszczeniom finansowym i naruszeniu jej dobrego imienia, oferując praktyczne wskazówki dotyczące obrony prawnej.

Szybka odpowiedź

W przypadku kradzieży tożsamości kluczowe jest natychmiastowe zawiadomienie organów ścigania i Urzędu Ochrony Danych Osobowych, aktywne kwestionowanie wszelkich nieautoryzowanych zobowiązań oraz dochodzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesione szkody.

  • Ofiara kradzieży tożsamości może skutecznie bronić się przed nieautoryzowanymi zobowiązaniami.
  • Odmowa wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela na podstawie danych skradzionych jest często nieuzasadniona.
  • Istnieją prawne możliwości usunięcia negatywnych wpisów z BIK i KRD.
  • Sprawca kradzieży tożsamości ponosi odpowiedzialność karną i cywilną.
  • Należy podjąć pilne kroki procesowe, w tym zabezpieczenie dowodów i złożenie odpowiednich wniosków.

Jak wyglądała sprawa?

Klientka, M. K., padła ofiarą kradzieży tożsamości, w wyniku czego jej dane osobowe zostały bezprawnie wykorzystane do zarejestrowania pojazdu, zawarcia umowy ubezpieczenia, złożenia wniosku kredytowego oraz wygenerowania wezwań do zapłaty mandatów drogowych.

M. K. otrzymała e-mail z wezwaniem do zapłaty na kwotę 6 450,00 PLN za rzekome mandaty drogowe, wystawione przez firmę windykacyjną. Następnie dowiedziała się o nieautoryzowanym zarejestrowaniu na jej dane pojazdu marki VW Passat oraz zawarciu polisy OC/AC u ubezpieczyciela, co skutkowało roszczeniem odszkodowawczym w kwocie 27 800,00 PLN zgłoszonym przez osobę trzecią.

Ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania, powołując się na rozbieżności w dokumentach rejestracyjnych. Ponadto, na dane M. K. złożono wniosek o kredyt samochodowy, który został odrzucony, lecz spowodował negatywny wpis w systemie Biura Informacji Kredytowej. Klientka zgłosiła sprawę na Policję, złożyła reklamację do ubezpieczyciela oraz wniosek do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, obawiając się o swoją reputację i zdolność kredytową.

Kradzież tożsamości była możliwa prawdopodobnie dzięki zagubionemu i zwróconemu później dowodowi osobistemu klientki, który nosił ślady manipulacji. W toku sprawy ujawniono, że sprawca posłużył się podrobioną umową kupna-sprzedaży pojazdu oraz wykorzystał dane M. K. do działań finansowych i administracyjnych.

Czy odmowa wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela była zasadna?

Odmowa wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela z powodu „braku zgodności dokumentów” w sytuacji kradzieży tożsamości jest w okolicznościach sprawy nieskuteczna i bezpodstawna wobec M. K., która nie ponosi winy za fałszerstwo.

Ubezpieczyciel odmówił wypłaty świadczenia, powołując się na zapis w polisie (§ 4 pkt 2) mówiący o możliwości odmowy w przypadku rozbieżności w danych posiadacza pojazdu. Jednakże, umowa ubezpieczenia została zawarta na dane M. K. przez nieuprawnioną osobę, bez jej wiedzy i zgody, co czyni ją bezskuteczną wobec poszkodowanej.

Postanowienie polisy, które pozwala ubezpieczycielowi na odmowę wypłaty świadczenia w sytuacji kradzieży tożsamości bez winy ubezpieczonego, może zostać uznane za klauzulę niedozwoloną (abuzywną). Obowiązkiem profesjonalisty, jakim jest ubezpieczyciel, jest należyta weryfikacja tożsamości osoby zawierającej umowę oraz zgłaszającej szkodę.

M. K. powinna przedstawić dowody na kradzież tożsamości, w tym zawiadomienie Policji, wniosek do UODO, zeznania świadków oraz ewentualną opinię grafologiczną potwierdzającą sfałszowanie podpisu. Ciężar udowodnienia, że umowa została zawarta skutecznie z M. K. lub że ponosi ona odpowiedzialność za rozbieżności, spoczywa na ubezpieczycielu.

Jakie przestępstwa zostały popełnione i kto jest odpowiedzialny?

Działania sprawcy polegające na posłużeniu się danymi M. K. do zawierania umów i wyłudzania świadczeń stanowią szereg przestępstw, za które może ponieść odpowiedzialność karną.

Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego, działania sprawcy mogą być zakwalifikowane jako: oszustwo (analogicznie do art. 286 k.k.), bezprawne użycie danych osobowych i ich rozpowszechnianie (analogicznie do art. 190a k.k.) oraz fałszowanie dokumentów (analogicznie do art. 267 k.k. / art. 271 k.k.) poprzez posłużenie się podrobioną umową kupna-sprzedaży i zmodyfikowanym dowodem osobistym. Również próba uzyskania kredytu na dane M. K. kwalifikuje się jako nadużycie zaufania przy usługach finansowych (analogicznie do art. 286 k.k.).

Kluczowe dowody potrzebne do pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności to zeznania M. K. i świadków, ekspertyzy kryminalistyczne (grafologiczne, informatyczne), dokumenty (umowy, wnioski, mandaty) oraz zabezpieczone logi systemowe z portali ubezpieczyciela, banku i wydziału komunikacji. Policja, po zawiadomieniu złożonym przez M. K., prowadzi postępowanie w tej sprawie.

M. K. powinna aktywnie uczestniczyć w postępowaniu karnym, monitorując jego przebieg i wnioskując o uzupełnienie dowodów. Wnioski o zabezpieczenie logów, adresów IP i innych danych cyfrowych oraz oryginalnych dokumentów są kluczowe dla ustalenia tożsamości sprawcy i udowodnienia jego winy.

Jak obronić się przed żądaniami firmy windykacyjnej?

M. K. może skutecznie bronić się przed roszczeniami firmy windykacyjnej, kwestionując zasadność mandatów i wykazując brak podstaw do obciążenia jej odpowiedzialnością.

Roszczenia firmy windykacyjnej z tytułu mandatów drogowych, nałożonych na M. K. w wyniku kradzieży tożsamości, są bezpodstawne. W przypadku skierowania sprawy do sądu i wydania nakazu zapłaty, M. K. powinna złożyć sprzeciw od nakazu zapłaty w terminie 14 dni od doręczenia, podnosząc zarzut braku legitymacji biernej i przedstawiając dowody na kradzież tożsamości.

Należy również zbadać, czy roszczenia z tytułu mandatów nie uległy przedawnieniu. Roszczenia publicznoprawne mają własne terminy przedawnienia, które należy zweryfikować. Jeśli doręczenia wezwań do zapłaty lub innych pism nie były prawidłowe, należy podnieść ten zarzut. W ostateczności, M. K. może wystąpić z powództwem o ustalenie nieistnienia zobowiązania.

Termin na złożenie sprzeciwu od nakazu zapłaty wynosi 14 dni. Terminy przedawnienia roszczeń z mandatów drogowych są krótsze niż ogólne terminy cywilnoprawne i wynoszą zazwyczaj rok od daty wykroczenia lub uprawomocnienia orzeczenia. Roszczenia regresowe ubezpieczyciela przedawniają się zazwyczaj po 3 latach od daty wypłaty odszkodowania.

Co zrobić z negatywnymi wpisami w BIK i KRD?

W celu usunięcia negatywnych wpisów z Biura Informacji Kredytowej (BIK) i Krajowego Rejestru Długów (KRD), należy niezwłocznie skierować pisma z żądaniem usunięcia nieprawdziwych danych, powołując się na kradzież tożsamości i przepisy RODO.

M. K. powinna złożyć formalne wnioski do BIK i KRD, jasno wskazując, że jest ofiarą kradzieży tożsamości i kwestionując wszelkie wpisy. Do wniosków należy dołączyć dowody, takie jak postanowienie Policji o wszczęciu postępowania w sprawie kradzieży tożsamości oraz kopię wniosku złożonego do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Podstawą prawną tych działań są przepisy RODO, w szczególności prawo do sprostowania danych (Art. 16), prawo do usunięcia danych („prawo do bycia zapomnianym”, Art. 17) oraz prawo do ograniczenia przetwarzania danych (Art. 18). Instytucje te mają obowiązek zapewnienia prawidłowości i aktualności przetwarzanych danych.

Terminy rozpatrzenia reklamacji wynoszą zazwyczaj 30 dni. W przypadku negatywnego rozpatrzenia lub bezczynności ze strony BIK/KRD, M. K. może złożyć skargę do Prezesa UODO lub wystąpić do sądu cywilnego z powództwem o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie za naruszenie dobrego imienia.

Jakich roszczeń może dochodzić poszkodowana?

M. K. może dochodzić zarówno odszkodowania za szkodę majątkową, jak i zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową (naruszenie dóbr osobistych) od sprawcy kradzieży tożsamości oraz ewentualnie od instytucji, które nie dopełniły należytej staranności.

Wysokość roszczeń majątkowych może obejmować kwotę niezapłaconego odszkodowania ubezpieczeniowego (27 800,00 PLN), kwotę żądaną przez firmę windykacyjną za mandaty (6 450,00 PLN) wraz z kosztami upomnień (200,00 PLN) i odsetkami ustawowymi od daty wymagalności. Dłużnikiem regresowym w przypadku wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela byłby bezpośredni sprawca przestępstwa.

Za naruszenie dóbr osobistych, takich jak reputacja, dobre imię, spokój psychiczny i poczucie bezpieczeństwa, M. K. przysługuje prawo do zadośćuczynienia. Kwoty zadośćuczynienia za tego rodzaju szkody niemajątkowe mogą wahać się od 10 000 – 20 000 PLN (minimalna propozycja) do 50 000 – 100 000 PLN (maksymalna propozycja), w zależności od skali naruszenia i jego konsekwencji dla poszkodowanej.

Podstawami prawnymi do dochodzenia tych roszczeń są przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące ochrony dóbr osobistych (art. 23 k.c. i art. 24 k.c.) oraz odpowiedzialności odszkodowawczej (art. 415 k.c. – odpowiedzialność deliktowa, art. 471 k.c. – odpowiedzialność kontraktowa) i zadośćuczynienia (art. 448 k.c.). Odsetki ustawowe za opóźnienie (art. 481 § 1 k.c.) będą należne od daty wezwania do zapłaty lub wniesienia pozwu.

Jaka jest strategia działania i jakie są ryzyka?

Strategia działania powinna być wielotorowa, obejmując pilne działania przedsądowe, aktywny udział w postępowaniu karnym i administracyjnym, oraz w razie potrzeby, postępowanie sądowe, z jednoczesną analizą ryzyk finansowych i reputacyjnych.

W pierwszej kolejności należy podjąć pilne działania przedsądowe: skierowanie do Policji wniosków o zabezpieczenie wszystkich możliwych dowodów elektronicznych (logi, dane IP) i oryginalnych dokumentów, złożenie wniosków do ubezpieczyciela i firmy windykacyjnej o zaprzestanie przetwarzania danych osobowych M. K. oraz monitorowanie wniosku do UODO. Warto podjąć próbę polubownych negocjacji, przedstawiając zgromadzone dowody i stanowisko prawne.

W przypadku braku porozumienia lub pozytywnej reakcji, konieczne będzie wszczęcie postępowania sądowego. M. K. może złożyć pozew cywilny o odszkodowanie i zadośćuczynienie przeciwko ubezpieczycielowi i/lub sprawcy, a także powództwo o ustalenie nieistnienia zobowiązania przeciwko firmie windykacyjnej. W pozwach należy zawrzeć wnioski o zabezpieczenie powództwa, np. poprzez zakaz dalszego przetwarzania danych osobowych.

Ryzyka procesowe obejmują koszty związane z prowadzeniem wielu postępowań, trudności w ustaleniu i wyegzekwowaniu roszczeń od sprawcy oraz długotrwałe utrzymywanie się negatywnych wpisów w bazach kredytowych. Szanse powodzenia są wysokie, biorąc pod uwagę silną podstawę prawną do kwestionowania nieautoryzowanych zobowiązań i aktywne działania M. K. w zakresie zgłaszania przestępstwa i naruszeń danych osobowych.

Najczęstsze pytania

Czy muszę płacić mandaty, jeśli padłem ofiarą kradzieży tożsamości?

Nie, jeśli jesteś w stanie udowodnić, że mandaty zostały nałożone w wyniku kradzieży tożsamości i nie byłeś sprawcą wykroczenia, masz prawo do obrony przed roszczeniami i nie powinieneś płacić tych mandatów. Konieczne jest aktywne kwestionowanie roszczeń.

Jak usunąć negatywne wpisy z BIK i KRD po kradzieży tożsamości?

Należy skierować pisma do BIK i KRD z żądaniem usunięcia lub sprostowania danych, powołując się na kradzież tożsamości. Do pism należy dołączyć dowody, takie jak zawiadomienie Policji o przestępstwie i wniosek do Urzędu Ochrony Danych Osobowych. W przypadku odmowy można złożyć skargę do Prezesa UODO lub wystąpić do sądu.

Czy ubezpieczyciel może odmówić wypłaty odszkodowania, jeśli umowa została zawarta na skradzione dane?

Odmowa wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela w sytuacji kradzieży tożsamości, kiedy tożsamość ubezpieczonego została bezprawnie wykorzystana do zawarcia umowy, jest zazwyczaj nieuzasadniona. Ubezpieczyciel ma obowiązek weryfikacji tożsamości klienta, a postanowienia polisy wyłączające odpowiedzialność w takich sytuacjach mogą być uznane za niedozwolone.

Ile mogę żądać zadośćuczynienia za kradzież tożsamości?

Kwota zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych (takich jak reputacja, spokój psychiczny) zależy od skali szkody, jej konsekwencji dla poszkodowanego i okoliczności sprawy. W podobnych przypadkach orzekane kwoty mogą wynosić od kilkunastu do nawet stu tysięcy złotych, co jest oceniane indywidualnie przez sąd.

Dokumenty sprawy do pobrania

Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI

Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.

Przeanalizuj własną sprawę

Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox

Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.

Zobacz Giełdę CaseBox · Plany Prawnik i Kancelaria

Podstawy prawne

Brzmienie: Art. 23 Kodeks cywilny

Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 24 Kodeks cywilny

§ 1. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. § 2. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. § 3. Przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 72 Kodeks cywilny

§ 1. Jeżeli strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem negocjacji. § 2. Strona, która rozpoczęła lub prowadziła negocjacje z naruszeniem dobrych obyczajów, w szczególności bez zamiaru zawarcia umowy, jest obowiązana do naprawienia szkody, jaką druga strona poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 118 Kodeks cywilny

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 415 Kodeks cywilny

Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 448 Kodeks cywilny

§ 1. W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę albo zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. § 2. W przypadkach określonych w art. 445 § 1 i 2 oraz art. 4462 ten, czyje dobro osobiste zostało naruszone, może obok zadośćuczynienia pieniężnego żądać zasądzenia odpowiedniej sumy na wskazany przez niego cel społeczny. § 3. Do roszczeń, o których mowa w § 1 i 2, przepis art. 445 § 3 stosuje się.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 471 Kodeks cywilny

Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 481 Kodeks cywilny

§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. § 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. § 21. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). § 22. Jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie. § 23. Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy. § 24. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie. § 3. W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może nadto żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 385¹ Kodeks cywilny

§ 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. § 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. § 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 6 Kodeks cywilny

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 187 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Pozew powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) dokładnie określone żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe także oznaczenie wartości przedmiotu sporu, chyba że przedmiotem sprawy jest oznaczona kwota pieniężna; 11) oznaczenie daty wymagalności roszczenia w sprawach o zasądzenie roszczenia; 2) wskazanie faktów, na których powód opiera swoje żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu; 3) informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia. § 2. Pozew może zawierać wnioski o zabezpieczenie powództwa, nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności i przeprowadzenie rozprawy w nieobecności powoda oraz wnioski służące do przygotowania rozprawy, a w szczególności wnioski o: 1) wezwanie na rozprawę wskazanych przez powoda świadków i biegłych; 2) dokonanie oględzin; 3) polecenie pozwanemu dostarczenia na rozprawę dokumentu będącego w jego posiadaniu, a potrzebnego do przeprowadzenia dowodu, lub przedmiotu oględzin; 4) zażądanie dowodów znajdujących się w sądach, urzędach lub u osób trzecich, wraz z uprawdopodobnieniem, że strona sama nie może ich uzyskać.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 2 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. § 1a. (uchylony) § 2. (uchylony) § 3. Nie są rozpoznawane w postępowaniu sądowym sprawy cywilne, jeżeli przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 339 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew. § 2. W przypadku, o którym mowa w § 1, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawarte w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 493 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Od nakazu zapłaty pozwany może wnieść zarzuty. § 2. W piśmie zawierającym zarzuty pozwany powinien, poza elementami wskazanymi w art. 4803 § 2, wymienić fakty, z których wywodzi żądania, i dowody na wykazanie każdego z nich. § 3. W postępowaniu po wniesieniu zarzutów: 1) nie stosuje się przepisów art. 194–196 i art. 198; 2) powództwo wzajemne jest niedopuszczalne; 3) nie można występować z nowymi roszczeniami zamiast lub obok dotychczasowych; jednakże w przypadku zmiany okoliczności powód może żądać zamiast pierwotnego przedmiotu sporu jego równowartości lub innego przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające się może nadto rozszerzyć powództwo o świadczenia za kolejne okresy. § 4. Jeżeli zachodzą podstawy do odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania, sąd z urzędu postanowieniem uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie rozstrzygnięcie. W innym przypadku sąd wydaje wyrok, którym w całości lub części utrzymuje nakaz zapłaty w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 736 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. Wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien odpowiadać wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, a nadto zawierać: 1) wskazanie sposobu zabezpieczenia, a w sprawach o roszczenie pieniężne także wskazanie sumy zabezpieczenia; 2) uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek. § 2. Jeżeli wniosek o udzielenie zabezpieczenia złożono przed wszczęciem postępowania, należy nadto zwięźle przedstawić przedmiot sprawy. § 3. Wskazana w § 1 suma zabezpieczenia nie może być wyższa od dochodzonego roszczenia liczonego wraz z odsetkami do dnia wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia oraz z kosztami wykonania zabezpieczenia. Suma ta może obejmować także przewidywane koszty postępowania. § 4. Jeżeli w ramach zabezpieczenia obowiązany składa sumę zabezpieczenia, sumę tę umieszcza na rachunku depozytowym Ministra Finansów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. § 5. W sprawach wymienionych w art. 479[89] wniosek powinien zawierać ponadto informację, czy toczy lub toczyło się postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa wyłącznego albo oświadczenie strony lub uczestnika postępowania o braku wiedzy o takim postępowaniu.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 189 Kodeks postępowania cywilnego

Powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 730 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. W każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. § 2. Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Po uzyskaniu przez uprawnionego tytułu wykonawczego dopuszczalne jest udzielenie zabezpieczenia tylko wtedy, jeżeli ma ono na celu zabezpieczenie roszczenia o świadczenie, którego termin spełnienia jeszcze nie nastąpił.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 745 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. O kosztach postępowania zabezpieczającego sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, a o kosztach postępowania zabezpieczającego później powstałych rozstrzyga na wniosek strony sąd, który udzielił zabezpieczenia. § 2. Jeżeli postanowienie, w którym udzielono zabezpieczenia, zostało wydane przed wszczęciem postępowania w sprawie, a uprawniony nie zachował wyznaczonego mu terminu do jej wszczęcia, obowiązany może w terminie dwóch tygodni od upływu tego terminu złożyć wniosek o przyznanie mu kosztów. W tym terminie wniosek taki może zgłosić uprawniony, jeżeli nie wytoczył sprawy dlatego, że obowiązany zaspokoił jego roszczenie.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 310 Kodeks postępowania cywilnego

Przed wszczęciem postępowania na wniosek, a w toku postępowania również z urzędu, można zabezpieczyć dowód, gdy zachodzi obawa, że jego przeprowadzenie stanie się niewykonalne lub zbyt utrudnione, albo gdy z innych przyczyn zachodzi potrzeba stwierdzenia istniejącego stanu rzeczy.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 330 Kodeks postępowania cywilnego

§ 1. W sprawach rozstrzyganych w składzie trzech sędziów uzasadnienie wyroku podpisują sędziowie, którzy brali udział w jego wydaniu. Jeżeli którykolwiek z sędziów nie może podpisać uzasadnienia, przewodniczący lub najstarszy służbą sędzia zaznacza na uzasadnieniu przyczynę braku podpisu. § 2. Uzasadnienie wyroku w sprawie rozpoznawanej z udziałem ławników podpisuje tylko przewodniczący. W razie złożenia zdania odrębnego uzasadnienie wyroku podpisuje przewodniczący wraz z ławnikami.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 286 Kodeks karny

§ 1. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. § 2. Tej samej karze podlega, kto żąda korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy. § 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 4. Jeżeli czyn określony w § 1–3 popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 190a Kodeks karny

§ 1. Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby dla niej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. § 2. Tej samej karze podlega, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek, inne jej dane osobowe lub inne dane, za pomocą których jest ona publicznie identyfikowana, przez co wyrządza jej szkodę majątkową lub osobistą. § 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 15. § 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Strona przepisu

Brzmienie: Art. 267 Kodeks karny

§ 1. Kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do informacji dla niego nieprzeznaczonej, otwierając zamknięte pismo, podłączając się do sieci telekomunikacyjnej lub przełamując albo omijając elektroniczne, magnetyczne, informatyczne lub inne szczególne jej zabezpieczenie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 2. Tej samej karze podlega, kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do całości lub części systemu informatycznego. § 3. Tej samej karze podlega, kto w celu uzyskania informacji, do której nie jest uprawniony, zakłada lub posługuje się urządzeniem podsłuchowym, wizualnym albo innym urządzeniem lub oprogramowaniem. § 4. Tej samej karze podlega, kto informację uzyskaną w sposób określony w § 1-3 ujawnia innej osobie. § 5. Ściganie przestępstwa określonego w § 1–4 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Strona przepisu

Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.