Umowy konsumenckie i podróże
Rezygnacja z Leczenia Stomatologicznego a Zwrot Zaliczki: Prawa Konsumenta
Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło
Publikacja: 2026-10-06 · aktualizacja: 2026-10-06 · czas czytania 7 min
Rezygnacja z kosztownego leczenia stomatologicznego, zwłaszcza po uiszczeniu zaliczki i rozpoczęciu procedur, często prowadzi do sporów o rozliczenia finansowe. Niniejszy artykuł analizuje przypadek M. K., która zrezygnowała z kompleksowego leczenia protetycznego z implantami, a usługodawca medyczny obciążył ją dodatkowymi kosztami oraz potrącił część zaliczki. Przeanalizujemy, jakie prawa przysługują konsumentowi w takiej sytuacji i jak skutecznie dochodzić swoich roszczeń.
- Jakie klauzule w umowach o usługi medyczne są niedozwolone?
- Czy mogę odzyskać pieniądze po rezygnacji z leczenia?
- Jak udowodnić nienależyte wykonanie usługi medycznej?
Szybka odpowiedź
M. K. może kwestionować klauzulę o zatrzymaniu 25% zaliczki jako niedozwoloną oraz dochodzić zwrotu nadpłaty i odszkodowania za nienależyte wykonanie usług, mimo rezygnacji z dalszego leczenia.
- Klauzula umowna o zatrzymaniu 25% zaliczki jest prawdopodobnie niedozwolona jako abuzywna wobec konsumenta.
- Prawo do 14-dniowego odstąpienia od umowy o usługi medyczne jest wyłączone, jeśli świadczenie zostało rozpoczęte za wyraźną zgodą konsumenta.
- Usługodawca musi udokumentować rzeczywiste, faktycznie poniesione i niezwracalne koszty, a nie opierać się na z góry ustalonych procentowych potrąceniach.
- M. K. może dochodzić zwrotu kosztów podróży i zakwaterowania jako elementu odszkodowania, jeśli wykaże nienależyte wykonanie umowy przez usługodawcę.
- Roszczenia M. K. podlegają terminom przedawnienia wynoszącym 2 lub 6 lat, w zależności od charakteru roszczenia.
- Kluczowe dla dochodzenia roszczeń jest zgromadzenie kompletnej dokumentacji medycznej i finansowej oraz ewentualna opinia biegłego.
Jak wyglądała sprawa?
M. K. zrezygnowała z leczenia protetycznego po wykonaniu części etapów, co doprowadziło do sporu o rozliczenie z usługodawcą.
W dniu 10 października 2024 roku M. K., 37-letnia mieszkanka Katowic, zawarła z Usługodawcą, prywatną kliniką stomatologiczną z Warszawy, umowę kompleksowego leczenia protetycznego z implantami. Całkowita cena brutto ustalona w umowie wynosiła 42 800,00 PLN. Tego samego dnia M. K. wpłaciła zaliczkę w wysokości 8 560,00 PLN, co stanowiło 20% wartości umowy.
Do listopada 2024 roku Usługodawca wykonał Etapy I-III leczenia (przygotowanie i diagnostyka, wszczepienie implantów, okres gojenia i kontrole), o łącznej wartości 25 240,00 PLN. Etap IV, obejmujący wykonanie prac protetycznych o wartości 17 560,00 PLN, nie został zrealizowany. M. K. zgłaszała dolegliwości bólowe i ruchomość jednego z implantów, składając ustne reklamacje w dniach 30 października i 5 listopada 2024 roku, co zostało odnotowane w karcie leczenia.
20 listopada 2024 roku M. K. mailowo zrezygnowała z dalszego leczenia i zażądała rozliczenia umowy oraz zwrotu niewykorzystanej części zapłaconej kwoty. W odpowiedzi, 25 listopada 2024 roku, Usługodawca wysłał „Rozliczenie końcowe”, w którym zażądał od M. K. dopłaty w wysokości 9 100,00 PLN oraz potrącił z jej zaliczki kwotę 7 800,00 PLN, argumentując to „kosztami odwołania i utraconych materiałów”. M. K. złożyła pisemną reklamację 5 grudnia 2024 roku, domagając się zwrotu nadpłaty i wykazania podstaw prawnych potrąceń, a także zwrotu poniesionych kosztów podróży i zakwaterowania w łącznej kwocie 11 920,00 PLN.
Czy klauzula o zatrzymaniu 25% zaliczki jest legalna?
Klauzula umowna o zatrzymaniu 25% zaliczki jako odszkodowanie jest najprawdopodobniej niedozwolona (abuzywna) wobec konsumenta.
Postanowienie umowy (§2 pkt 4) zastrzegające prawo Usługodawcy do zatrzymania zaliczki w wysokości do 25% wartości umowy brutto (tj. 10 700,00 PLN) jako odszkodowanie za utracone koszty organizacyjne i zamówione materiały, w przypadku rezygnacji pacjenta po Etapie II, budzi poważne wątpliwości prawne. M. K., jako konsument, podlega ochronie przewidzianej w Kodeksie cywilnym oraz Ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów.
Zgodnie z Kodeksem cywilnym (art. 385¹ k.c.), postanowienia umowy zawieranej z konsumentem, nieuzgodnione indywidualnie, nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Klauzula ta, pozwalająca na zatrzymanie znaczącej części zaliczki bez precyzyjnego wykazania i udokumentowania rzeczywistych kosztów, może zostać uznana za rażąco wygórowaną karę umowną lub odstępne, co jest niedozwolone w stosunkach konsumenckich.
Aby takie postanowienie było skuteczne, Usługodawca musiałby ściśle udowodnić faktycznie poniesione i niezwracalne koszty, które powstały bezpośrednio w związku z rezygnacją M. K. Bez takiego udokumentowania, zatrzymanie zaliczki w tak wysokiej proporcji jest niezgodne z prawem konsumenckim, a klauzula będzie niewiążąca dla M. K.
Czy konsument może odstąpić od umowy o usługi medyczne?
Prawo do odstąpienia od umowy konsumenckiej w terminie 14 dni nie przysługuje, jeśli usługa medyczna została w pełni wykonana za wyraźną zgodą konsumenta.
Usługodawca powołuje się na art. 38 Ustawy o prawach konsumenta, który wyłącza prawo odstąpienia od umów o świadczenie usług, jeżeli przedsiębiorca wykonał w pełni usługę za wyraźną zgodą konsumenta, który został poinformowany przed rozpoczęciem świadczenia, że po spełnieniu świadczenia utraci prawo odstąpienia od umowy. W przypadku M. K., Etapy I-III leczenia zostały wykonane, co ogranicza jej możliwość skorzystania z ogólnego prawa do odstąpienia od umowy w terminie 14 dni bez podania przyczyny (art. 27 Ustawy o prawach konsumenta).
Rezygnacja M. K. nastąpiła po rozpoczęciu i częściowym wykonaniu leczenia, co należy traktować jako rezygnację z dalszego wykonywania umowy, a nie odstąpienie w rozumieniu art. 27 Ustawy o prawach konsumenta. Oznacza to, że Usługodawca ma prawo do wynagrodzenia za wykonane świadczenia. Jednakże, nie wyklucza to możliwości dochodzenia roszczeń z tytułu nienależytego wykonania usługi, jeśli takie wady miały miejsce.
Ważne jest, aby rozróżnić prawo do odstąpienia od umowy konsumenckiej w terminie 14 dni od możliwości rezygnacji z dalszego leczenia w umowie o charakterze ciągłym. Rezygnacja M. K. nie była odstąpieniem od całej umowy, lecz od jej dalszej części, co wymaga rozliczenia wykonanych etapów.
Jak powinno wyglądać prawidłowe rozliczenie po rezygnacji?
Prawidłowe rozliczenie powinno obejmować wynagrodzenie za faktycznie wykonane i bezusterkowe etapy leczenia, z możliwością potrącenia udokumentowanych, rzeczywistych kosztów, które powstały wskutek rezygnacji.
Usługodawca, żądając dopłaty 9 100,00 PLN i potrącając 7 800,00 PLN z zaliczki, musi udowodnić zasadność i wysokość tych kwot. Wartość wykonanych Etapów I-III to 25 240,00 PLN. M. K. wpłaciła zaliczkę 8 560,00 PLN. Jeśli tylko te etapy są należne i bezusterkowe, to do dopłaty pozostawałoby 16 680,00 PLN (25 240,00 PLN - 8 560,00 PLN). Rozliczenie przedstawione przez Usługodawcę jest nieprzejrzyste i wymaga szczegółowego uzasadnienia.
Kwestia potrącenia 7 800,00 PLN jako „kosztów odwołania i utraconych materiałów” jest kluczowa. Usługodawca powinien przedstawić konkretne dowody na zamówienie materiałów laboratoryjnych dla Etapu IV przed rezygnacją M. K., ich wartość oraz to, że materiały te stały się bezużyteczne lub nie mogły zostać wykorzystane w inny sposób. W przeciwnym razie żądanie to jest bezpodstawne.
Dodatkowo, M. K. podnosi zarzuty nienależytego wykonania usług (bóle, ruchomość implantu) oraz wprowadzenia w błąd co do zakresu i kosztów leczenia. Jeśli zarzuty te okażą się zasadne, może to skutkować obniżeniem należnego Usługodawcy wynagrodzenia za wykonane etapy lub prawem M. K. do odszkodowania (art. 471 k.c.), co wpłynie na ostateczne rozliczenie.
Czy M. K. może dochodzić zwrotu kosztów podróży i zakwaterowania?
M. K. może dochodzić zwrotu kosztów podróży i zakwaterowania jako elementu odszkodowania, jeśli udowodni nienależyte wykonanie umowy przez usługodawcę.
Zgodnie z §6 pkt 2 umowy, Usługodawca zastrzegł brak zwrotu kosztów podróży i zakwaterowania poniesionych przez pacjenta. Postanowienie to jest co do zasady skuteczne, o ile umowa była wykonywana prawidłowo i rezygnacja M. K. nie była spowodowana zaniedbaniami Usługodawcy.
Jednakże, jeśli M. K. udowodni, że Usługodawca nienależycie wykonał umowę, np. poprzez wprowadzenie jej w błąd, brak rzetelnej informacji o ryzyku i alternatywach leczenia (domniemane naruszenie obowiązku informacyjnego z art. 3 Ustawy o działalności leczniczej) lub wadliwe wykonanie implantów (dolegliwości bólowe, ruchomość), to może dochodzić zwrotu tych kosztów na podstawie ogólnych zasad odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 k.c.).
W takim przypadku, koszty podróży i zakwaterowania (łącznie 1 120,00 PLN) mogłyby być uznane za szkodę poniesioną w związku z nienależytym wykonaniem zobowiązania przez Usługodawcę. M. K. musiałaby wykazać adekwatny związek przyczynowy między działaniem Usługodawcy a poniesieniem tych kosztów.
Jakie są terminy przedawnienia roszczeń?
Roszczenia M. K. o zwrot nadpłaty przedawniają się z upływem 6 lat, natomiast roszczenia z tytułu nienależytego wykonania umowy o dzieło (jeśli tak zakwalifikujemy) w ciągu 2 lat.
Roszczenia M. K. jako konsumentki, wynikające z umowy o świadczenie usług, przedawniają się co do zasady z upływem 6 lat (art. 118 k.c.). Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, co w przypadku zwrotu nadpłaty nastąpiło po bezpodstawnym zatrzymaniu zaliczki przez Usługodawcę i złożeniu reklamacji przez M. K. (5 grudnia 2024 roku).
W przypadku, gdyby umowa o leczenie protetyczne z implantami została zakwalifikowana jako umowa o dzieło, roszczenia z tytułu nienależytego wykonania przedawniają się z upływem 2 lat od dnia oddania dzieła, a jeśli dzieło nie zostało oddane, od dnia, w którym zgodnie z umową miało być oddane (art. 646 k.c.). Roszczenia dotyczące wykonanych Etapów I-III rozpoczęły bieg przedawnienia w listopadzie 2024 roku.
Należy starannie ocenić kwalifikację prawną umowy oraz charakter dochodzonych roszczeń, aby prawidłowo ustalić terminy przedawnienia. W każdym przypadku roszczenia M. K. są aktualne i nieprzedawnione, co umożliwia podjęcie działań prawnych.
Jakie dowody są kluczowe w tej sprawie?
Kluczowe dowody obejmują umowę, potwierdzenia płatności, całą korespondencję między stronami, dokumentację medyczną M. K. oraz szczegółowe faktury i zlecenia laboratoryjne Usługodawcy.
Dla skutecznego dochodzenia roszczeń M. K. niezbędne jest zgromadzenie i przedstawienie szeregu dokumentów. Są to m.in.: umowa o świadczenie usług medycznych, potwierdzenia wpłat zaliczki, cała korespondencja mailowa i pisemna z Usługodawcą (w tym oświadczenie o rezygnacji i reklamacja M. K.), a także „Rozliczenie końcowe” i wezwanie do zapłaty od Usługodawcy.
Niezwykle ważna będzie kompletna dokumentacja medyczna M. K. z Usługodawcy, w tym: karta leczenia, historia choroby, zdjęcia RTG (przed i po zabiegach), opisy wykonanych procedur, zgody pacjenta oraz szczegółowy plan leczenia. Te dokumenty pozwolą ocenić prawidłowość i jakość wykonanych usług. W kontekście zarzutów Usługodawcy o kosztach materiałów, konieczne będzie uzyskanie dowodów zamówień materiałów laboratoryjnych na Etap IV oraz faktur laboratoryjnych.
Dodatkowo M. K. powinna przedstawić dowody poniesionych kosztów podróży i zakwaterowania (rachunki, bilety, potwierdzenia noclegów). W razie sporu co do jakości leczenia, nieodzowna może okazać się opinia niezależnego biegłego stomatologa, który oceni stan implantów i prawidłowość dotychczasowego leczenia. Wniosek o udostępnienie dokumentacji medycznej i finansowej jest pierwszym i pilnym krokiem.
Jakie są dalsze kroki prawne?
Rekomendowane kroki obejmują wezwanie przedsądowe, a w przypadku braku ugody, wniesienie pozwu do sądu wraz z wnioskiem o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego.
Pierwszym krokiem powinno być niezwłoczne pisemne wezwanie Usługodawcy do udostępnienia pełnej dokumentacji medycznej i finansowej M. K., z wyznaczeniem krótkiego terminu na odpowiedź. Równolegle należy przygotować obszerne wezwanie przedsądowe do zapłaty, przedstawiające argumenty M. K., kwestionujące rozliczenie Usługodawcy i proponujące ugodę, z podkreśleniem ryzyka uznania klauzul za abuzywne.
W przypadku bezskuteczności negocjacji przedsądowych, kolejnym krokiem będzie wniesienie pozwu o zapłatę do sądu rejonowego. W pozwie należy zawnioskować o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego stomatologa w celu oceny prawidłowości leczenia i ustalenia przyczyn dolegliwości M. K. Istnieje również możliwość złożenia wniosku o zabezpieczenie dowodów (dokumentacji medycznej i finansowej) przed wszczęciem procesu głównego, jeśli Usługodawca odmawia ich udostępnienia (art. 310 Kodeksu postępowania cywilnego).
M. K. może również rozważyć zgłoszenie sprawy do Rzecznika Praw Konsumenta lub Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK), szczególnie w zakresie klauzul abuzywnych. Instytucje te mogą interweniować w sprawie naruszeń praw konsumentów, choć nie rozstrzygają indywidualnych sporów w sposób wiążący, mogą pomóc w wywieraniu presji na Usługodawcę.
Najczęstsze pytania
Co to jest klauzula abuzywna i czy ma zastosowanie do mojej umowy?
Klauzula abuzywna to postanowienie umowy zawartej z konsumentem, które nie było indywidualnie negocjowane i rażąco narusza jego interesy, będąc sprzecznym z dobrymi obyczajami. W umowach konsumenckich, w tym na usługi medyczne, klauzule te są niewiążące dla konsumenta.
Czy mogę odzyskać zaliczkę, jeśli zrezygnuję z leczenia stomatologicznego?
Tak, co do zasady zaliczka powinna zostać zwrócona za niewykonane części umowy. Usługodawca może potrącić jedynie faktycznie poniesione i udokumentowane koszty, które powstały w wyniku Twojej rezygnacji, a nie procentowo ustalone kwoty bez uzasadnienia.
Czy muszę płacić za materiały zamówione przez klinikę po mojej rezygnacji?
Nie. Usługodawca musi udowodnić, że materiały zostały zamówione przed Twoją rezygnacją, były niezbędne do wykonania Twojego leczenia i stały się bezużyteczne lub nie mogły zostać wykorzystane w inny sposób. W przeciwnym razie żądanie pokrycia ich wartości może być nieuzasadnione.
Czy dolegliwości po zabiegu dają podstawę do roszczeń?
Tak, jeśli dolegliwości bólowe lub ruchomość implantu są wynikiem nienależytego wykonania usługi medycznej przez Usługodawcę, możesz dochodzić odszkodowania lub obniżenia wynagrodzenia. Konieczne będzie jednak udowodnienie związku przyczynowego, często poprzez opinię biegłego medycznego.
Dokumenty sprawy do pobrania
- Sprawa 221 — stan faktyczny i dokumenty (DOCX) — DOCX · 17 KB
- Sprawa 221 — rozwiązanie CaseBox (DOCX) — DOCX · 22 KB
Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI
Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.
Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox
Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.
Podstawy prawne
- Kodeks cywilny art. 56
- Kodeks cywilny art. 84
- Kodeks cywilny art. 118
- Kodeks cywilny art. 125
- Kodeks cywilny art. 355
- Kodeks cywilny art. 385
- Kodeks cywilny art. 385¹
- Kodeks cywilny art. 385²
- Kodeks cywilny art. 385³
- Kodeks cywilny art. 385⁴
- Kodeks cywilny art. 442¹
- Kodeks cywilny art. 471
- Kodeks cywilny art. 646
- Kodeks cywilny art. 481 § 1
- Ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta art. 27
- Ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta art. 30
- Ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta art. 38
- Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o działalności leczniczej art. 3
- Ustawa z dnia 6 września 2001 r. – Kodeks postępowania cywilnego art. 310
Brzmienie: Art. 56 Kodeks cywilny
Czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów.
Brzmienie: Art. 84 Kodeks cywilny
§ 1. W razie błędu co do treści czynności prawnej można uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia woli. Jeżeli jednak oświadczenie woli było złożone innej osobie, uchylenie się od jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy błąd został wywołany przez tę osobę, chociażby bez jej winy, albo gdy wiedziała ona o błędzie lub mogła z łatwością błąd zauważyć; ograniczenie to nie dotyczy czynności prawnej nieodpłatnej. § 2. Można powoływać się tylko na błąd uzasadniający przypuszczenie, że gdyby składający oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie, nie złożyłby oświadczenia tej treści (błąd istotny).
Brzmienie: Art. 118 Kodeks cywilny
Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Brzmienie: Art. 125 Kodeks cywilny
§ 1. Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd przedawnia się z upływem sześciu lat. Jeżeli stwierdzone w ten sposób roszczenie obejmuje świadczenia okresowe, roszczenie o świadczenie okresowe należne w przyszłości przedawnia się z upływem trzech lat. § 2. (uchylony)
Brzmienie: Art. 355 Kodeks cywilny
§ 1. Dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). § 2. Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności.
Brzmienie: Art. 385 Kodeks cywilny
§ 1. W razie sprzeczności treści umowy z wzorcem umowy strony są związane umową. § 2. Wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały. Postanowienia niejednoznaczne tłumaczy się na korzyść konsumenta. Zasady wyrażonej w zdaniu poprzedzającym nie stosuje się w postępowaniu w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.
Brzmienie: Art. 385¹ Kodeks cywilny
§ 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. § 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. § 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.
Brzmienie: Art. 385² Kodeks cywilny
Oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny.
Brzmienie: Art. 385³ Kodeks cywilny
W razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które w szczególności: 1) wyłączają lub ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za szkody na osobie; 2) wyłączają lub istotnie ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania; 3) wyłączają lub istotnie ograniczają potrącenie wierzytelności konsumenta z wierzytelnością drugiej strony; 4) przewidują postanowienia, z którymi konsument nie miał możliwości zapoznać się przed zawarciem umowy; 5) zezwalają kontrahentowi konsumenta na przeniesienie praw i przekazanie obowiązków wynikających z umowy bez zgody konsumenta; 6) uzależniają zawarcie umowy od przyrzeczenia przez konsumenta zawierania w przyszłości dalszych umów podobnego rodzaju; 7) uzależniają zawarcie, treść lub wykonanie umowy od zawarcia innej umowy, niemającej bezpośredniego związku z umową zawierającą oceniane postanowienie; 8) uzależniają spełnienie świadczenia od okoliczności zależnych tylko od woli kontrahenta konsumenta; 9) przyznają kontrahentowi konsumenta uprawnienia do dokonywania wiążącej interpretacji umowy; 10) uprawniają kontrahenta konsumenta do jednostronnej zmiany umowy bez ważnej przyczyny wskazanej w tej umowie; 11) przyznają tylko kontrahentowi konsumenta uprawnienie do stwierdzania zgodności świadczenia z umową; 12) wyłączają obowiązek zwrotu konsumentowi uiszczonej zapłaty za świadczenie niespełnione w całości lub części, jeżeli konsument zrezygnuje z zawarcia umowy lub jej wykonania; 13) przewidują utratę prawa żądania zwrotu świadczenia konsumenta spełnionego wcześniej niż świadczenie kontrahenta, gdy strony wypowiadają, rozwiązują lub odstępują od umowy; 14) pozbawiają wyłącznie konsumenta uprawnienia do rozwiązania umowy, odstąpienia od niej lub jej wypowiedzenia; 15) zastrzegają dla kontrahenta konsumenta uprawnienie wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieoznaczony, bez wskazania ważnych przyczyn i stosownego terminu wypowiedzenia; 16) nakładają wyłącznie na konsumenta obowiązek zapłaty ustalonej sumy na wypadek rezygnacji z zawarcia lub wykonania umowy; 17) nakładają na konsumenta, który nie wykonał zobowiązania lub odstąpił od umowy, obowiązek zapłaty rażąco wygórowanej kary umownej lub odstępnego; 18) stanowią, że umowa zawarta na czas oznaczony ulega przedłużeniu, o ile konsument, dla którego zastrzeżono rażąco krótki termin, nie złoży przeciwnego oświadczenia; 19) przewidują wyłącznie dla kontrahenta konsumenta jednostronne uprawnienie do zmiany, bez ważnych przyczyn, istotnych cech świadczenia; 20) przewidują uprawnienie kontrahenta konsumenta do określenia lub podwyższenia ceny lub wynagrodzenia po zawarciu umowy bez przyznania konsumentowi prawa odstąpienia od umowy; 21) uzależniają odpowiedzialność kontrahenta konsumenta od wykonania zobowiązań przez osoby, za pośrednictwem których kontrahent konsumenta zawiera umowę lub przy których pomocy wykonuje swoje zobowiązanie, albo uzależniają tę odpowiedzialność od spełnienia przez konsumenta nadmiernie uciążliwych formalności; 22) przewidują obowiązek wykonania zobowiązania przez konsumenta mimo niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez jego kontrahenta; 23) wyłączają jurysdykcję sądów polskich lub poddają sprawę pod rozstrzygnięcie sądu polubownego polskiego lub zagranicznego albo innego organu, a także narzucają rozpoznanie sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy.
Brzmienie: Art. 385⁴ Kodeks cywilny
§ 1. Umowa między przedsiębiorcami stosującymi różne wzorce umów nie obejmuje tych postanowień wzorców, które są ze sobą sprzeczne. § 2. Umowa nie jest zawarta, gdy po otrzymaniu oferty strona niezwłocznie zawiadomi, że nie zamierza zawierać umowy na warunkach przewidzianych w § 1.
Brzmienie: Art. 442¹ Kodeks cywilny
§ 1. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. § 2. Jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. § 3. W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. § 4. Przedawnienie roszczeń osoby małoletniej o naprawienie szkody na osobie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat dwóch od uzyskania przez nią pełnoletności.
Brzmienie: Art. 471 Kodeks cywilny
Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
Brzmienie: Art. 646 Kodeks cywilny
Roszczenia wynikające z umowy o dzieło przedawniają się z upływem lat dwóch od dnia oddania dzieła, a jeżeli dzieło nie zostało oddane – od dnia, w którym zgodnie z treścią umowy miało być oddane.
Brzmienie: Art. 481 Kodeks cywilny
§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. § 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. § 21. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). § 22. Jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie. § 23. Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy. § 24. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie. § 3. W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może nadto żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych.
Brzmienie: Art. 27 Ustawa o prawach konsumenta
1. Konsument, który zawarł umowę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, może w terminie 14 dni odstąpić od niej bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów, z wyjątkiem kosztów określonych w art. 33, art. 34 ust. 2 i art. 35. 2. Jeżeli konsument zawarł umowę poza lokalem przedsiębiorstwa podczas nieumówionej wizyty przedsiębiorcy w miejscu zamieszkania lub zwykłego pobytu konsumenta albo wycieczki, termin do odstąpienia od umowy wynosi 30 dni.
Brzmienie: Art. 30 Ustawa o prawach konsumenta
1. Konsument może odstąpić od umowy, składając przedsiębiorcy oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Oświadczenie można złożyć na formularzu, którego wzór stanowi załącznik nr 2 do ustawy. 2. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. 3. Jeżeli przedsiębiorca zapewnia możliwość złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy drogą elektroniczną, konsument może także odstąpić od umowy: 1) przy wykorzystaniu wzoru formularza odstąpienia od umowy, stanowiącego załącznik nr 2 do ustawy; 2) przez złożenie oświadczenia na stronie internetowej przedsiębiorcy. 4. Przedsiębiorca ma obowiązek niezwłocznie przesłać konsumentowi na trwałym nośniku potwierdzenie otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy złożonego w sposób, o którym mowa w ust. 3.
Brzmienie: Art. 3 Ustawa o działalności leczniczej
1. Działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Świadczenia te mogą być udzielane za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności. 2. Działalność lecznicza może również polegać na: 1) promocji zdrowia lub 2) realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia, w tym wdrażaniem nowych technologii medycznych oraz metod leczenia. 2a. Czynności, o których mowa w ust. 2, mogą być wykonywane za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności. 3. Podmiot wykonujący działalność leczniczą może uczestniczyć, a podmiot wykonujący działalność leczniczą w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, uczestniczy w przygotowywaniu osób do wykonywania zawodu medycznego i kształceniu osób wykonujących zawód medyczny na zasadach określonych w odrębnych przepisach regulujących kształcenie tych osób. 4. W ramach struktury organizacyjnej podmiotu leczniczego może zostać wydzielona jednostka organizacyjna, w celu udzielania świadczeń zdrowotnych mieszkańcom domów pomocy społecznej, wychowankom regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych lub interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych, zlokalizowana na terenie tych podmiotów.
Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-06.