Nieruchomości i najem
Prawa najemcy: jak zabezpieczyć się przed ryzykownymi klauzulami w umowie najmu?
Ernest Syska · weryfikacja merytoryczna: Mateusz Jagiełło
Publikacja: 2026-10-05 · aktualizacja: 2026-10-05 · czas czytania 8 min
Pani M. K., jako najemca, zawarła umowę najmu mieszkania, która zawierała wiele niekorzystnych dla niej zapisów. Zgłaszając usterki i zalanie, spotkała się z próbą bezprawnego wypowiedzenia umowy, zatrzymania kaucji i żądania kar umownych przez wynajmującego. Dowiedz się, jak CaseBox ocenił prawne ryzyka umowy i jak bronić swoich praw.
- Czy mogę potrącić koszty naprawy z czynszu, jeśli wynajmujący nie reaguje?
- Co zrobić, gdy wynajmujący wchodzi do mieszkania bez mojej zgody?
- Jak sprawdzić, czy zapisy w mojej umowie najmu są abuzywne?
Szybka odpowiedź
W umowie najmu należy zwrócić szczególną uwagę na klauzule dotyczące podwyżek czynszu, możliwości wypowiedzenia umowy, zasad zatrzymania kaucji oraz prawa wynajmującego do wstępu do lokalu, gdyż mogą one naruszać prawa najemcy.
- Wiele umów najmu zawiera zapisy niekorzystne dla najemcy, często niezgodne z prawem.
- Klauzule o jednostronnej zmianie czynszu lub natychmiastowym wypowiedzeniu umowy są często nieważne.
- Wynajmujący nie może wchodzić do wynajętego mieszkania bez zgody najemcy, ponieważ narusza to mir domowy.
- Zawsze należy dokładnie zweryfikować umowę najmu pod kątem klauzul abuzywnych i zgodności z obowiązującymi przepisami.
Jak wyglądała sprawa pani M. K.?
Pani M. K. wynajęła dwupokojowe mieszkanie w Warszawie od T. B., prowadzącego działalność gospodarczą. Umowę podpisano na 24 miesiące (od 1 listopada 2023 r. do 31 października 2025 r.), z miesięcznym czynszem 2 900 zł netto oraz zaliczkami na media i opłatę administracyjną 850 zł brutto. Pani M. K. wpłaciła również kaucję w wysokości 5 800 zł.
W trakcie najmu pojawiły się usterki, takie jak przeciekający zawór i nieszczelne okno, na które wynajmujący nie reagował. Po zalaniu z górnego mieszkania w marcu 2024 r., pani M. K. zleciła naprawę zaworu za 420 zł i oszacowała szkody na 4 150 zł, żądając zwrotu kosztów i odszkodowania.
W odpowiedzi na to wynajmujący wysłał wezwanie do zapłaty rzekomych zaległości (3 750 zł) i doręczył wypowiedzenie umowy z 7-dniowym terminem, wchodząc do mieszkania bez uzgodnienia. Wynajmujący zagroził zatrzymaniem kaucji i żądał kar umownych, kwestionując zasadność potrącenia przez najemcę 2 900 zł z czynszu za kwiecień, na poczet poniesionych kosztów i szkód.
Które klauzule w umowie najmu są ryzykowne dla najemcy?
Ryzykowne dla najemcy są klauzule naruszające jego prawa konsumenckie i ustawowe, takie jak prawo wynajmującego do jednostronnej zmiany czynszu, natychmiastowego wypowiedzenia umowy, czy wstępu do lokalu bez zgody.
Podstawa: Kodeks cywilny — art. 58 § 1, art. 385¹ § 1, art. 385³ pkt 10
Jako konsument, najemca jest chroniony przepisami Kodeksu cywilnego przed niedozwolonymi postanowieniami umownymi (klauzulami abuzywnymi). Są to zapisy, które nie były indywidualnie uzgadniane i kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (Kodeks cywilny — art. 385¹ § 1). Jeśli takie postanowienie nie wiąże konsumenta, umowa w pozostałym zakresie pozostaje ważna.
W przypadku pani M. K., szczególnie ryzykowne okazały się następujące klauzule:
§3 ust. 2: Prawo wynajmującego do jednostronnej zmiany czynszu. Taki zapis, bez jasnych i obiektywnych kryteriów zmiany (np. odniesienia do wskaźników GUS), jest prawdopodobnie abuzywny i niewiążący dla najemcy. Wynajmujący nie może dowolnie zmieniać czynszu.
§6 ust. 1: Prawo wynajmującego do natychmiastowego rozwiązania umowy i zatrzymania kaucji w przypadku zaległości dłuższej niż 7 dni. Ten zapis jest rażąco sprzeczny z bezwzględnie obowiązującymi przepisami ochronnymi dla najemców, które przewidują dłuższe terminy i procedury wypowiedzenia w przypadku zaległości czynszowych. Jest on nieważny (Kodeks cywilny — art. 58 § 1).
§7 ust. 2: Prawo wynajmującego do wejścia do lokalu w każdej chwili bez uprzedzenia. To postanowienie narusza dobra osobiste najemcy, w szczególności prawo do prywatności i nienaruszalności miru domowego (Kodeks cywilny — art. 23 i art. 24), a zatem jest nieważne.
§9: Kara umowna dla najemcy za odstąpienie od umowy przed upływem 12 miesięcy. Chociaż kara umowna może być zastrzeżona za niewykonanie zobowiązania (Kodeks cywilny — art. 483 § 1), to w kontekście umowy konsumenckiej, jeśli jest rażąco wygórowana, może być uznana za abuzywną (Kodeks cywilny — art. 385³ pkt 10) i niewiążąca. W tej sprawie to wynajmujący wypowiedział umowę, a nie najemca od niej odstąpił, co oznacza, że przesłanki do zastosowania kary i tak nie zostały spełnione.
Czy wynajmujący może wejść do wynajmowanego mieszkania bez zgody najemcy?
Co do zasady, wynajmujący nie może wejść do wynajmowanego mieszkania bez uprzedniego uzgodnienia terminu i zgody najemcy, gdyż narusza to prawo do miru domowego.
Podstawa: Kodeks cywilny — art. 23 i art. 24
Prawo najemcy do nienaruszalności mieszkania (mir domowy) jest dobrem osobistym, chronionym przez prawo cywilne (Kodeks cywilny — art. 23 i art. 24). Oznacza to, że wynajmujący może wchodzić do lokalu jedynie w celach i na zasadach ściśle określonych w przepisach prawa lub w uzasadnionych przypadkach (np. awaria grożąca szkodą), zawsze z poszanowaniem prywatności najemcy i, co do zasady, po uprzednim uzgodnieniu terminu.
Zapis w umowie najmu pozwalający wynajmującemu na wejście 'w każdej chwili bez uprzedniego uzgodnienia terminu' jest zatem nieważny, ponieważ narusza podstawowe prawa najemcy. Wejście wynajmującego do lokalu pani M. K. w dniu 10 kwietnia 2024 r. bez uprzedzenia było działaniem bezprawnym i naruszyło jej dobra osobiste.
Kiedy najemca może potrącić swoje wierzytelności z czynszu?
Najemca może potrącić swoje wymagalne i zaskarżalne wierzytelności, takie jak koszty napraw lub odszkodowanie, z wierzytelności wynajmującego, np. z czynszu, pod warunkiem, że obie strony są wzajemnie dłużnikami i wierzycielami.
Podstawa: Kodeks cywilny — art. 498 § 1, art. 471, art. 662 § 1
Zgodnie z Kodeksem cywilnym (art. 498 § 1), potrącenie jest dopuszczalne, gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, a przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości. Co ważne, obie wierzytelności muszą być wymagalne i móc być dochodzone przed sądem.
W przypadku pani M. K., wynajmujący nie wywiązał się z obowiązku utrzymywania lokalu w stanie przydatnym do umówionego użytku (Kodeks cywilny — art. 662 § 1), ignorując zgłoszenia usterek. To uzasadnia roszczenie najemcy o zwrot kosztów naprawy zaworu (420 zł) oraz odszkodowanie za szkody spowodowane zalaniem (4 150 zł) (Kodeks cywilny — art. 471).
Wynajmujący miał roszczenie o czynsz za kwiecień (2 900 zł), a pani M. K. miała roszczenia o zwrot kosztów i odszkodowanie. Potrącenie wierzytelności najemcy (420 zł + 4150 zł = 4570 zł) z czynszem wynoszącym 2900 zł jest zasadne, o ile roszczenia najemcy zostaną odpowiednio udowodnione. Pani M. K. prawidłowo poinformowała wynajmującego o potrąceniu.
Czy wynajmujący może rozwiązać umowę najmu z krótkim terminem i zatrzymać kaucję?
Nie, wynajmujący nie może wypowiedzieć umowy najmu z bezprawnie krótkim terminem ani zatrzymać kaucji jako kary, ponieważ takie działania są sprzeczne z przepisami prawa.
Podstawa: Kodeks cywilny — art. 58 § 1
Klauzula umowna (§6 ust. 1) uprawniająca wynajmującego do rozwiązania umowy z 7-dniowym terminem wypowiedzenia z powodu zaległości czynszowych jest nieważna, gdyż jest sprzeczna z bezwzględnie obowiązującymi przepisami ochronnymi dla najemców lokali mieszkalnych (Kodeks cywilny — art. 58 § 1). Przepisy te przewidują znacznie dłuższe terminy wypowiedzenia oraz konieczność wcześniejszego pisemnego wezwania do zapłaty.
Zatem wypowiedzenie umowy najmu dokonane przez wynajmującego w dniu 10 kwietnia 2024 r. było nieskuteczne. W konsekwencji pani M. K. nadal pozostaje najemcą mieszkania.
Zatrzymanie kaucji (5 800 zł) jako odszkodowania za 'przedwczesne' rozwiązanie umowy jest również bezpodstawne. Kaucja służy wyłącznie do pokrycia ewentualnych należności wynajmującego (np. za zniszczenia lokalu, nieopłacone rachunki) po zakończeniu najmu i opróżnieniu lokalu, a nie jako kara umowna za rozwiązanie umowy.
Jakie roszczenia ma najemca i jak ich dochodzić?
Najemca ma prawo dochodzić zwrotu kaucji, kosztów napraw i odszkodowania za szkody, a także kwestionować nieważne klauzule umowne, najlepiej poprzez wezwanie przedsądowe i, w razie potrzeby, pozew sądowy z wnioskiem o zabezpieczenie roszczenia.
Podstawa: Kodeks cywilny — art. 471, art. 481 § 1; Kodeks postępowania cywilnego
Pani M. K. ma następujące roszczenia finansowe:
Zwrot kaucji w kwocie 5 800 zł, ponieważ wynajmujący bezprawnie chce ją zatrzymać. Kaucja powinna być zwrócona po zakończeniu najmu, pomniejszona o uzasadnione koszty.
Zwrot kosztów naprawy zaworu w kwocie 420 zł, wynikających z zaniedbania wynajmującego w zakresie utrzymania lokalu (Kodeks cywilny — art. 471).
Odszkodowanie za szkody spowodowane zalaniem w kwocie 4 150 zł, również na podstawie odpowiedzialności wynajmującego za nienależyte wykonanie zobowiązania (Kodeks cywilny — art. 471).
Łączna suma roszczeń głównych wynosi 10 370 zł. Dodatkowo, pani M. K. może domagać się odsetek ustawowych za opóźnienie od tych kwot od dnia ich wymagalności do dnia zapłaty (Kodeks cywilny — art. 481 § 1). Może również rozważyć roszczenie o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych (mir domowy) w związku z bezprawnym wejściem wynajmującego do lokalu.
Pierwszym krokiem powinno być wysłanie wezwania przedsądowego do wynajmującego, w którym zostaną przedstawione wszystkie żądania i wskazane podstawy prawne. W przypadku braku reakcji, należy złożyć pozew o zapłatę i rozliczenie kaucji oraz odszkodowanie do sądu. W pozwie warto zawrzeć wniosek o zabezpieczenie roszczenia (Kodeks postępowania cywilnego — art. 730 § 1), aby sąd zakazał wynajmującemu dysponowania kaucją, co zapobiegnie jej bezprawnemu zatrzymaniu lub rozporządzeniu.
Jakie terminy przedawnienia dotyczą roszczeń najemcy i wynajmującego?
Roszczenia z umowy najmu co do zasady przedawniają się z upływem sześciu lat, a roszczenia o świadczenia okresowe – trzech lat; roszczenia z czynów niedozwolonych – trzech lat od dowiedzenia się o szkodzie, nie dłużej niż dziesięć lat.
Podstawa: Kodeks cywilny — art. 118, art. 442¹ § 1
Znajomość terminów przedawnienia jest kluczowa dla skutecznego dochodzenia roszczeń. Zgodnie z Kodeksem cywilnym (art. 118), ogólny termin przedawnienia roszczeń wynosi sześć lat, natomiast dla roszczeń o świadczenia okresowe (takie jak czynsz czy odsetki) oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata.
W przypadku pani M. K.:
Roszczenie o zwrot kaucji (5 800 zł) przedawnia się z upływem sześciu lat od dnia, w którym stało się wymagalne (np. 31 dni po zakończeniu najmu i opróżnieniu lokalu).
Roszczenia o zwrot kosztów naprawy (420 zł) oraz odszkodowanie za zalanie (4 150 zł), jako roszczenia wynikające z nienależytego wykonania umowy, przedawniają się z upływem sześciu lat.
Ewentualne roszczenia o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych (mir domowy) przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym pani M. K. dowiedziała się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, ale nie dłużej niż dziesięć lat od zdarzenia (Kodeks cywilny — art. 442¹ § 1).
Ponieważ wszystkie zdarzenia miały miejsce w 2024 roku, roszczenia pani M. K. nie są jeszcze przedawnione. Ważne jest jednak, aby działać bez zbędnej zwłoki, zwłaszcza w obliczu stanowczego stanowiska wynajmującego.
Najczęstsze pytania
Czy wynajmujący może podwyższyć czynsz w trakcie trwania umowy?
Wynajmujący może podwyższyć czynsz jedynie wtedy, gdy umowa najmu precyzuje jasne i obiektywne kryteria takiej podwyżki. Klauzule pozwalające na dowolną, jednostronną zmianę czynszu są zazwyczaj abuzywne i niewiążące dla najemcy-konsumenta.
Co to są klauzule abuzywne w umowie najmu?
Klauzule abuzywne to niedozwolone postanowienia umowne, które nie były indywidualnie uzgadniane z konsumentem i kształtują jego prawa oraz obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Są one niewiążące dla konsumenta.
Kiedy wynajmujący ma prawo wejść do wynajmowanego mieszkania?
Wynajmujący ma prawo wejść do mieszkania w celu kontroli, naprawy czy usunięcia awarii, ale co do zasady, tylko po wcześniejszym uzgodnieniu terminu z najemcą. Wejście bez zgody najemcy jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacjach nagłych (np. awaria grożąca szkodą) i w obecności najemcy lub osoby upoważnionej.
Czy najemca może potrącić koszty napraw z czynszu?
Tak, najemca może potrącić swoje wymagalne wierzytelności (np. uzasadnione koszty naprawy, które powinien pokryć wynajmujący lub odszkodowanie za poniesione szkody) z czynszu, pod warunkiem, że obie strony są względem siebie dłużnikami i wierzycielami, a roszczenia są wymagalne i zaskarżalne.
Kiedy wynajmujący musi zwrócić kaucję?
Wynajmujący ma obowiązek zwrócić kaucję najemcy po zakończeniu najmu i opróżnieniu lokalu. Zazwyczaj następuje to w określonym terminie (np. 30 dni), po potrąceniu ewentualnych uzasadnionych należności wynikających z umowy najmu, takich jak nieopłacone rachunki czy koszty naprawy zniszczeń spowodowanych przez najemcę.
Dokumenty sprawy do pobrania
- Sprawa 063 — stan faktyczny i dokumenty (DOCX) — DOCX · 18 KB
- Sprawa 063 — rozwiązanie CaseBox (DOCX) — DOCX · 24 KB
Masz podobną sprawę? Przeanalizuj ją w CaseBox AI
Wykup pakiet Konsultacja Prawna, dodaj swoje dokumenty i przeprowadź analizę samodzielnie — z odwołaniami do przepisów i orzeczeń.
Obsługujesz takie sprawy? Pozyskaj zapytania przez Giełdę CaseBox
Na Giełdę trafiają zanonimizowane opisy spraw użytkowników CaseBox.
Podstawy prawne
- Kodeks cywilny — art. 23, art. 24, art. 58 § 1, art. 118, art. 385¹ § 1, art. 385³ pkt 10, art. 442¹ § 1, art. 471, art. 481 § 1, art. 498 § 1, art. 662 § 1, art. 681
- Kodeks postępowania cywilnego — art. 730 § 1
Brzmienie: Art. 385¹ Kodeks cywilny
§ 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. § 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. § 3. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. § 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.
Brzmienie: Art. 385³ Kodeks cywilny
W razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które w szczególności: 1) wyłączają lub ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za szkody na osobie; 2) wyłączają lub istotnie ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania; 3) wyłączają lub istotnie ograniczają potrącenie wierzytelności konsumenta z wierzytelnością drugiej strony; 4) przewidują postanowienia, z którymi konsument nie miał możliwości zapoznać się przed zawarciem umowy; 5) zezwalają kontrahentowi konsumenta na przeniesienie praw i przekazanie obowiązków wynikających z umowy bez zgody konsumenta; 6) uzależniają zawarcie umowy od przyrzeczenia przez konsumenta zawierania w przyszłości dalszych umów podobnego rodzaju; 7) uzależniają zawarcie, treść lub wykonanie umowy od zawarcia innej umowy, niemającej bezpośredniego związku z umową zawierającą oceniane postanowienie; 8) uzależniają spełnienie świadczenia od okoliczności zależnych tylko od woli kontrahenta konsumenta; 9) przyznają kontrahentowi konsumenta uprawnienia do dokonywania wiążącej interpretacji umowy; 10) uprawniają kontrahenta konsumenta do jednostronnej zmiany umowy bez ważnej przyczyny wskazanej w tej umowie; 11) przyznają tylko kontrahentowi konsumenta uprawnienie do stwierdzania zgodności świadczenia z umową; 12) wyłączają obowiązek zwrotu konsumentowi uiszczonej zapłaty za świadczenie niespełnione w całości lub części, jeżeli konsument zrezygnuje z zawarcia umowy lub jej wykonania; 13) przewidują utratę prawa żądania zwrotu świadczenia konsumenta spełnionego wcześniej niż świadczenie kontrahenta, gdy strony wypowiadają, rozwiązują lub odstępują od umowy; 14) pozbawiają wyłącznie konsumenta uprawnienia do rozwiązania umowy, odstąpienia od niej lub jej wypowiedzenia; 15) zastrzegają dla kontrahenta konsumenta uprawnienie wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieoznaczony, bez wskazania ważnych przyczyn i stosownego terminu wypowiedzenia; 16) nakładają wyłącznie na konsumenta obowiązek zapłaty ustalonej sumy na wypadek rezygnacji z zawarcia lub wykonania umowy; 17) nakładają na konsumenta, który nie wykonał zobowiązania lub odstąpił od umowy, obowiązek zapłaty rażąco wygórowanej kary umownej lub odstępnego; 18) stanowią, że umowa zawarta na czas oznaczony ulega przedłużeniu, o ile konsument, dla którego zastrzeżono rażąco krótki termin, nie złoży przeciwnego oświadczenia; 19) przewidują wyłącznie dla kontrahenta konsumenta jednostronne uprawnienie do zmiany, bez ważnych przyczyn, istotnych cech świadczenia; 20) przewidują uprawnienie kontrahenta konsumenta do określenia lub podwyższenia ceny lub wynagrodzenia po zawarciu umowy bez przyznania konsumentowi prawa odstąpienia od umowy; 21) uzależniają odpowiedzialność kontrahenta konsumenta od wykonania zobowiązań przez osoby, za pośrednictwem których kontrahent konsumenta zawiera umowę lub przy których pomocy wykonuje swoje zobowiązanie, albo uzależniają tę odpowiedzialność od spełnienia przez konsumenta nadmiernie uciążliwych formalności; 22) przewidują obowiązek wykonania zobowiązania przez konsumenta mimo niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez jego kontrahenta; 23) wyłączają jurysdykcję sądów polskich lub poddają sprawę pod rozstrzygnięcie sądu polubownego polskiego lub zagranicznego albo innego organu, a także narzucają rozpoznanie sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy.
Brzmienie: Art. 498 Kodeks cywilny
§ 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.
Brzmienie: Art. 471 Kodeks cywilny
Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
Brzmienie: Art. 481 Kodeks cywilny
§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. § 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. § 21. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). § 22. Jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie. § 23. Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy. § 24. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie. § 3. W razie zwłoki dłużnika wierzyciel może nadto żądać naprawienia szkody na zasadach ogólnych.
Brzmienie: Art. 730 Kodeks postępowania cywilnego
§ 1. W każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. § 2. Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Po uzyskaniu przez uprawnionego tytułu wykonawczego dopuszczalne jest udzielenie zabezpieczenia tylko wtedy, jeżeli ma ono na celu zabezpieczenie roszczenia o świadczenie, którego termin spełnienia jeszcze nie nastąpił.
Brzmienie: Art. 118 Kodeks cywilny
Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.
Stan prawny i aktualizacja materiału: 2026-10-05.